Annelerin Dünyası

Annelerin Dünyası Taşınmıştır...

2011-03-03T13:41:00.007+02:00

Blogspot'u açabilen sayılı şanslı insanlardan olup da yeni yazı girilmiş mi acaba diye sitemizi ziyaret eden izleyicilerimize bir haberimiz var...

Malum can sıkıcı gelişmeler nedeniyle, sizlere daha iyi ve kesintisiz hizmet verebilmek için TAŞINDIK...

Lütfen alıcılarınızın ayarları ile oynayınız..

Yeni adresimiz www.annelerindunyasi.wordpress.com oldu..

Eğer bizi halihazırda www.annelerindunyasi.com adresinden takip ediyor iseniz zaten yeni yüzümüzle karşılaşmışsınızdır.

Şimdilik koliler ortada, ortalık karışık gibi görünüyor ama el birliğiyle en kısa zamanda en yerleşik düzenimize de geçeceğiz efendim...

İşte o zaman mutfağımızdan gelen mis gibi portakal kokulu kurabiyeler eşliğinde çaya da bekleriz...

Sevgiler...

Annelerin Dünyası ekibi adına Filiz...

Sadece Güldü!

2011-03-02T15:38:00.002+02:00

Güldüm,güldü…Sonra ben gözlerinin içine baktım,güldük,güldüm.

İçimden o gülünce sıcaklara göç ederken huzme huzme oynaşan kuşlar geçti, iki yana açıldı bir komedi oyununun tiyatrosu ve kapandı iki göz kapağının arasından ışıklar saçarak!

Gülüş aynı gülüş değildi o zaman diliminden herhangi birininkinin. Lakin daldığında içine tebessümden kaçmak söz konusu bile değildi.

En olmadık anda döken yağmur gibi sakinleştiren, en zirvesindeyken harbi zihni sinirimin beni ehlileştiren, onun hayata bakış açısıydı.

Nereye gidersem gideyim cebime attığım şekerlemeler gibi en dibe vurduğumda yüreğimi tatlandırırdı.

Ve belki de bazen onun en gülünmeyecek bulduğu paydada ben gülerdim hayata . Çünkü komedileştirmişti zamanı, en alakasız bir münazaraya bir bakışla ve ya bir anlayışla birkaç kelime de kahkahalar ekletmişti, bir kelime ile beni, bir ahval ile alemi gülücüklere boğmuştu ve arkasını yürüyüp gitmişti.

Bense dudaklarımı bir kelam için kımıldatamayacak kadar tebessümden yoksun olduğum anda bile onun bir oyuncağını yere düşürdüğü dakikada anlamsız masum, şartsız gülüşlerine asla kayıtsız kalamıyordum.Açılıyordu gökyüzüm, güneş geliyordu sarıdan turanja ,
Dönüyordu dünya ,gülüyordu dünya!

Ney miydi sebep bu anlara en çok? Çocukluk!

Damarlarına iliklerine kadar boyama kalemleri ile çizilmiş ,
iki çim yeşili dağdan akan turkuaz nehrin üstünde, buz mavisi gökyüzünün hemen altında,sirk gibi hareketli,herkesin eğlendiği, kötülüklerden arınmış çocuksu bakış açısı!

Aklımın bazen mukayyet olmakta bile zorlanacak kadar geniş olduğunu düşündüğüm sırada minnacık bir detaya muazzam bir hayal gücü ile masallar indiren neredeyse 14 aylık dimağıydı sebep!

Belki çizgi filmde aptalca dağdan aşağı yuvarlanan tilki, belki kolu bir anda koparak elinde kalan oyuncak kamyon şoförü veya pijamasının sağ ayağından elimi uzatarak yüzüne dokunduğum andaki basit ahenk kahkahalara boğardı onu!

Ve bana da ve sıcağı ile ısıttığı o yuvaya da baharlar doğardı berrak!

Çünkü tertemizdi yüreği, her karede bir komedi bulacak, her kareye bir kelime ile komedi konduracak kadar temiz, bardağın dolu tarafında, siyahı beyaz gören bir masumlukla!

Ve güldük tekrar, güldü,güldüm!

Gözlerinde hep güldüğü yarınları, hep çocuk kaldığı anları görmek istedim , Gördüm!
Tıpkı onun hayatı istediği gibi görüp te istediği kadar güldüğü ve güldürdüğü gibi….

Sevgiler

Ebru Başköylü

Çocukluğumun Komik Anıları

2011-03-01T14:09:00.005+02:00

-Kırmızı başlıklı kız masalından çok etkilenmiştim. Masaldaki kurdun elmadan çıkan kurtla aynı olduğunu zanneder, elmamdan kurt çıkarsa feryat figan kaçardım.

-Sarı saçlı, sakar ve çok düşen bir çocuktum. "Sarıdır sarkar düşeceğim diye korkar (ayva) " bilmecesini "ben, ben!" diye yanıtlardım.

-İlkokula başlayana kadar yalancı emzik emdim. İlkokulun ilk günlerinde kalemimi bilerek sıranın altına atar, onu almak bahanesiyle cebimdeki emziği emerdim.

-Yemekten sonra söylenen "sofrayı kuran kaldırsın" sözündeki "kuran" ın, duvarda asılı duran Kuran-ı Kerim olduğunu zannederdim.

-Kedi gibiydim, banyo yaptırmak için 4 kişi gerekirdi, 3 ü tutar 1 i yıkardı.

-Bir gece rüyamda kör olmuştum. Uyandım ve ışıkları yaktım ama her yer hala zifiri karanlıktı. Çığlık çığlığa annemleri uyandırdım, meğer elektrikler kesilmiş.

-Ablam çapak konusunda, uyuyunca uyku böceklerinin gelip gözleri çapakla kapatmaya başladığını, eğer çok uyursam gözlerimi tamamen kapatacaklarını söylemişti. Günlerce korkudan uyuyamamıştım.

-Kardeşime "ben senin ablan değilim, içime kötü ruh girdi" diyerek ödünü koparırdım. Sonra bu oyuna kendim de inanır, içime ruh girdiğini sanırdım.

Kendi çocukluğumla ilgili aklıma gelen ve komik bulduğum anılarımı yazdım. Düşündükçe daha da çıkar belki... Zaten sadece çocuk olmak yeterli değil midir komik olmak için. Uçsuz bucaksız bir saflıkla sorulan sorular, yanlış anlamalar, yanlış anlatmalar, hemen kanmalar... Ne kolaydır bir çocuk yüreğini aldatmak, ne çabuk inanırlar en olmadık şeylere, hemen üzülür, hemen sevinirler, çokça şaşırır, bolca güldürürler...

Bugün içimdeki çocuk oyun oynuyor çocuklarımla, birlikte yerde yuvarlanıp, şarkı söylüyorlar. Anılarımdan çıkıp bana gülümsediğinde, seviniyorum onu henüz kaybetmemiş olduğuma... Çocuk yanınızın, hep yanıbaşınızda olmasını diliyorum...

fotoğraf

Misafir Anne - Çocuk komiktir, komik çocuk…

2011-03-01T09:06:00.000+02:00

Gülmek… hayatın en değerli iki anından biri bence, diğeri ağlamak. Ağlayana kadar güldüğüm anlarla, ağlarken bile güldüğüm anlar en tatlı anlarım. İçinde garip bir duyguyu barındırıyor, hani böyle aşk gibi ama aynı zamanda uçmak gibi, belki de böyle hızla bir şeylerden kaçmak gibi hatta belki saklanmak gibi.

Kızımdan sonra içimdeki ben sanki tamamlandı. Her gözyaşım peşi sıra gelen bir gülümsemeyle sonlandı. Onun beni güldürdüğü kadar hiçbir şey güldürmemişti beni böylesi içten. Eğer bir insan anneyse en sinirli, asabi hatta çekilmez anın peşi sıra gelen bir kahkaha atabilecek potansiyele sahiptir. Çünkü çocuk demek zaten gözlerinin içinden mutluluk veren bir enerji saçan yavru insan demektir. Çocuk demek her daim gülen yüz demektir. Onun olmadığı ama aslında o yokken de mutlu olduğun anların tadı bile yavan gelir kimi zaman. Bütün duygular sanki o geldikten sonra gerçeklik kazanmıştır anne ruhunda. O yüzdendir ki anne bir çocuk için sığınılacak en güvenli limandır.

Ben hep kızım beni en kızdırdığı anlarda gülerim aslında. Mesela ben giydirmeye çalıştıkça kaçan hali… Pijamaya sağdaki bacağını soktuktan sonra soldakini sokarken sağdakini çıkaran hali hatta bunun 2-3 döngü devam edişi. Altını değiştirirken bezini takmama izin vermeyip sağa sola dönen bol neşeli kahkahalı hali… Uyusun diye gözünün içine bakarken aradan geçen 1 saatin ardından uyumamakla birlikte o karanlıkta gözlerimin içinin içine bakıp gözünde bin damla uykuyla gülen hali… Mamasını yedirmek için bir kaşık hadi bir kaşık daha diye uğraşırken kaşığa bir şaplak atıp her şeyi etrafa saçmakla beraber bundan deli gibi keyif alan hali… Oyuncak verince ağlayan kumanda verince sevinçten dört köşe olan hali…

Aslında ben onu izlerken çoğu zaman yüzümde aptal bir gülümsemeyle buluyorum kendimi. Çocuk gülümsemektir, mutluluktur. Çocuk sevdirir, eğlendirir. Çocuk komiktir ve komik çocuktur. İyi ki vardır çocuk kirlenmiş dünyada saf olan tek şeydir, kirlense de kirlenmeyendir çocuk.

Nurefşan ın Annesi
http://www.benkizimindelisiyim.blogspot.com/

Güldüren Anlar

2011-03-01T09:04:00.001+02:00

Bir arkadaşım oğlum için "annesinin serveti" tanımını yaptı geçenlerde.

Evet servetim benim oğlum.Mutluluk kaynağım ve mutluluk da bu hayatta sahip olabileceğim en büyük servet olsa gerek.

Güldüren anlarımızı not alıyoruz bu hafta.Çocuklarımızın komik hallerini, eğlenceli söylemlerini...

Ben bir tanesini, hiç unutmamak için buraya not alıp, sözü diğer annelere bırakmak istiyorum.

Ben: Oğlum senin adın nedir?
A.A: Asım Alp
Ben: Benim adım nedir peki?
A.A: Anne Alp :)

İyi Haftalar...

Sonsuza Kadar Genç Kalmak İstiyorum

2011-02-25T12:39:00.000+02:00

Bu hafta hep bu konuyla ilgili yazmak istedim ve düşündüm durdum. Gençlik sadece fiziksel yaşlanmayla mı kaybolur yoksa yaşananlarla, hayat boyu başa gelenlerle mi diye kararsız kaldım. Belki de her ikisi birden. Fiziksel yaşlanmanın önüne geçmek çok kolay değil ama insan günü, teknolojiyi ve hızla akıp giden hayatı yakalayabilirse daha genç kalabilir ve çocuklarıyla iletişiminde daha başarılı olabilir diye düşünüyorum.

Bu düşünceler içindeyken 1.5 senedir eve kapanıp kalmış olan ben birden bire kendimi 18-19 yaşındaki gençlere üniversitede hocalık yaparken buluverdim bu hafta. Üniversitedeki ilk dersime girdim, 60 küsür tane meraklı göz karşısında onlara nasıl hitap etmem gerektiğini çok fazla kestiremeyerek ve oldukça heyecan dolu. Onların dünyasını keşfe çıkmaya hazırlanıyorum ve bu deneyimin bana kazandıracakları için mutluyum. Kendi üniversite yıllarımı hatırladım ve o zamanlar ağzımdan dökülen bir cümleyi hatırladım.

“Bir gün öğretmenlik yaparsam nasıl bir öğretmen olacağımı bilmiyorum ama nasıl bir öğretmen olmayacağımı çok iyi biliyorum” demiştim, tavırları ve üsluplarıyla bana rahatsızlık veren hocalarımı gördükçe.

Gençlerle iletişim kurmayı başaramayan, onların dünyasını anlayamayan ve onlarla ayrı diller konuşan bir hoca olmak istemiyorum. Aynı şekilde çocuklarımı yetiştirirken de onların hayata bakışlarını, arzularını, heyecanlarını ve sıkıntılarını anlamaya çalışmak en büyük gayem olacak sanıyorum.

Benim gençliğim nerede kaldı diye sorarsanız, ben de 35 yaşımdan günler alırken 20 li yaşlardaki hayatımı hatırlamaya çalışıyorum. Üniversite, dil kursu, yurtdışı seyahatleri, gezip tozmalar, çalışma hayatı ve gece hayatının birarada yürütebildiğim ve yorulmadığım zamanlardı onlar. Şimdi ise çocuklardan fırsat bulup dışarıya çıktığımız bir geceden sonra 2 gün kendimize gelemediğimizi farkettik eşimle, herhalde yaşlanmak da böyle bir şey en basit haliyle. Yorulmak, ya da daha çabuk yorulmak, bazı şeylerden özellikle insanlardan daha çabuk sıkılmak bu süreçte farkettiğim şeyler.

Son bölüm çok karamsar oldu gibi gelebilir size ama yine de kendimi yaşlı görmeyi reddediyorum. İkiz annesi olmanın verdiği bir yorgunluk ve kendimle ilgilenememe halim var ama şimdi yavaş yavaş bundan sıyrılıyorum ve çocuklarım için enerji topluyorum. Onlar büyürken ben gençleşmeyi düşünüyorum, bedenen olmasa da ruhen beni besleyeceklerine inancım sonsuz.

Bu inançla bedenen olmasa da ruhen sonsuza kadar genç kalmak istiyorum.

Gençlik Başımda Duman...

2011-02-24T20:37:00.000+02:00

Pekala millet, bir konuyu açıklığa kavuşturalım önce: Ben hala gencim tamam mı dostlarım?

Her ne kadar:

Yaşım 35' e gelse de

Sabah 8 akşam 18 bir fabrikaya tıkılıp çalışıyor olmaktan mütevellit, içim bıkkınlıkla dolu olsa da

Artık dünyayı değiştirecek bir buluş yapacağıma yönelik en ufak bir ümidim olmasa da

Nazik neticemi kaldırıp şuradan Taksim'e gezmeye gidecek enerjiyi artık yılda bir kere bulabilsem de

Ayna karşısında geçirdiğim yıllık toplam zaman, 20 yıl öncenin sadece 1 gününe eşit olsa da…

Dinleyip de beni hayallere sürükleyen bir şarkı artık olmasa da

Kolay kolay heyecanlanmasam da…

Film aktörlerine, şarkıcılara aşık olmasam da…

Geleceğe yönelik olarak kendimle ilgili inanılmaz hayaller beslemesem de…

"Hoşlandığım çocuk" artık benim eşim olsa da…

" Ben bunu çocuklarıma yapmayacağım" dediğim şeyleri bir bir çocuklarıma yapsam da…

Herşeyi bildiğini zannedip ahkam kesen yeni yetmelere müstehzi bir ifadeyle uzaktan gülümsesem de…

"Müstehzi" ve "mütevellit" kelimelerini hala cümle içinde kullanıyor olsam da…

Bilmem kaç yıldır sinemaya sadece çocuk filmi seyretmek için gitmiş olsam da…

Tanıdığım en genç rock'çı Metallica ve Bon Jovi olsa da...

Anne ve babamın yaptığı herşeyi şahsıma ve özgürlüğüme yönelik saldırı olarak algılamasam da...

Popüler olmak ya da olmamak artık o kadar da umurumda olmasa da

Bir kız arkadaşımla bir araya gelince en son trendler yerine iş, güç, çocuklar hakkında konuşsak da..

Ben hala genç olduğuma inanmak istiyorum. Yaşlanmaya hazır değilim daha…O yüzden de çocuklarım hayırlısıyla ergenliğe geçtiklerinde onlara karşı nasıl davranacağıma ilişkin şu anda kesin yargılarda bulunmak istemiyorum. Bu tamamen o zamanki çevresel etmenlere, çocuklarımın bu ergenlik hadisesinden ne derece ve nasıl etkilendiklerine, benim ruhsal olgunlaşma sürecimin ne kadarını tamamladığıma ve de eşimin sabır seviyesinin ne kadarını muhafaza edebildiğine bağlı. Ayrıca ne zaman büyük büyük laflar etsem paşa paşa yemek zorunda kaldığım için şimdi ahkam kesmeyeceğim. Sadece çocuklarımı boğmadan ve farkettirmemeye çalışarak takip edeceğimi, belli bir disiplin seviyesini korumaya çalışacağımı ve onları her zaman çok seveceğimi ve anlamaya çalışacağımı söyleyebilirim. Elimden geldiği kadar…Çünkü ben hala büyüyorum, çocuklarımla beraber...

Sevgilerimle

Misafir Anne - Gençlik,bekli de algıda geçlik

2011-02-24T09:24:00.000+02:00

Gençlik,bekli de algıda geçlik

Bu sabah benden çokça genç bir arkadaşla lakırtı ederken hatırladım…Gençliği…

Bilmem daha 28’ ler de seyrimden mi yoksa 40 ı müteala yapmak için kendimce milat belirlememden mi gençliğimin neresinde duruyorum çıkaramadım.

Ki bu sabaha kadar da son 10 gündür mütemadiyen afyonumla haşır neşir saatlerde bir yorgunluk,bir derinlik evet muazzam bir derinlik hissediyorum.

Yaş henüz kağıt üzerinde rakamsal olarak olgunluktan az önce gençlikten az sonrayı gösteriyor ama nedense uzun zamandır ben kendimi genç hissetmiyorum. Ya hissetmek istemiyorum ya da bayağıdır o genç diyerek sonu iki sessiz harfle doruğa ulaşır gibi biten niteleme sıfatının içeriğini hatırlamıyorum.

Peki en son nerede bırakmıştım aklıma geliyor mu?Ne yapınca genç oluyordum bir fikrim oluyor mu?Hayır

Aynaya mı bakarak diyordum ne kadar taze ve gencim diye yada gözlerimde ki ışık mı iksiriydi gençliğimin?Hayır

Böyle sahneler indiremiyorum dimağımdan.Çoktan silinmiş,yada hiç yazılmamışlar belki…

Şimdi haftanın konusu sayesinde uzun zamandır üstünde düşünmediğim bir mevzu kocaman manşetler attırıyor bana mesajları bayağı sert ve soruları irdeleyici olan.

Çıkarımlar bir bir dökülüveriyor ve o an beklide en kestirmeden gençliği yaşayamadığımdan çok ben ne olduğunu pek anlamadım yanıtı geliyor.

İçindeyim aslında matematiksel basamakta genç zamanların,belki takviminde ruhen sonuna, bedenen ortalarında bir yerdeyim.Ama hala oralarda bir yerdeyim.

Kendimi tanıyorum, gözümün önüne geliyorum,Yaş belki 40 işte belki 45,o sabah çok daha yorgun kalkmışım biyolojiken,güne başlamaya halim veya başkalarının programlarına dahil olmaya eskisi kadar mecalim yok.Vücudum birkaç adım geri düşmüş hemen birkaç sene öncesinden…

Telaffuzu gönderiyorum kendime o an,böyle miydim ben bundan belki 5 sene evvel? Bir günde ne kadar çok karpuzu taşıyıp indiriyordum, kendimi nasıl boş anda boşluğa düşecek gibi koşturuyordum dört nala…

Gençlik işte diyorum o an Gençlik!!!!

Hatırlıyorum işte şimdi gün gibi ama Gençlikten çok daha fazla gerice kalmış bir Geçlik hissi yayılıyor o an hücrelerime…

O kadar şimdi gibi ki bu an, sahne o kadar ben ki,bir çıkarım daha atıyorum göğe !

Kendini tanıyan kendinin kahinidir aslında!

Şimdi hasta olmayacak gibi yaşayıp, hastayken bile vücudumu umursamadığım, kendimi dağ taş toprak , en luzumsuz fıtrat için deli gibi parçaladığım,oğlumun 5,5. ayından sonra her gelişimine ikinci ağızdan şahit olarak en iyisinden bir çalışan anne ve geri kalan paydada okuyan anne,eş anne,bilen anne,gezen anne,doğru anne,arkadaş anne ama hep sonunda ruhumda dibine kadar anne olmak için yaşadığım fazlası dumanı gibi üstünde günlerim geliyor aklıma…

Akıp giden,ileriye iten ,gençliği,dayanıklılığını hor kullanmak zanneden günlerim…

Evet gençliğim tüm sislerin ardından şimdi çerçeveleniyor,yaşlanmaya ramak kala bir yaşımda…

Halbuki o kadar keyiflidir ki ansızın zıplayıvermek,belki seslice mekan algısız bir şarkı söylemek,denize kaçmak,soğuk havada koşmak…

Ve ne kadarda özgür ve korunmacıdır o tılsım,en coşkulu muzipliğinizi gençlik işte! diyen insanların etrafında dolaşmak…

Çocuk kalamadıysan bile genç bir yüreğe itina ederek yaşlanmak…

Bu cebelleşme ile sarılıyorum tekrar kendime, gençliğime o deliliği de doluluğu da layığı ile bir bedene yakıştıran ve sahibi olduğum yekpare ömre…

Genç ruhlu kalmanız ümidi ile…

Ebru BAŞKÖYLÜ
http://ruzgarin-oglu.blogspot.com/

500

2011-02-23T19:40:00.000+02:00

Sevgili, Çılgın Mevdoş!

500.kişimiz olarak bizi ne kadar mutlu ettin biliyormusun?

Sen ve senin dışında kalan 499 annenin ve nice annelerin bizim için ne kadar önemli olduğunu hatırlattın.

Bu blogu, sadece kaliteli yazılar okumaya gelen, anneliğin teknik bilgiden öte, kalple yürüdüğünü hatırlattığımız 500.kişisin.

Umarız bu 500 özel insan sayımız katlanarak artacak ve çok sayıda annenin hislerine tercüman olacağız.

Sana ve tüm okuyucularımıza sonsuz sevgilerimizi yolluyoruz.

Nice, nice 500, 501, 502'lere...

Gençliğimden pay biçip korkmak....

2011-02-23T13:35:00.000+02:00

İnsan, şöyle bir geriye dönüp baktığında, toyluğu aklına geldiğinde, -hele de anne olmuşsan- ne kadar korkuyor...
Meğer, ailenin söylediği şeyler ne kadar da doğruymuş ama bizim bir kulağımızdan girip, diğer kulağımızdan çıkarmış o günlerde...
Uçarı, özgür, söz dinlemezmiş insan...
En uslu çocuk bile olsan, ergenliğini en olaysız atlatan biri bile olsan, en doğrusuymuş meğer kendi bildiğin...
Karşıdan bakıldığında, ne kadar çocuksu hareketlermiş, nasıl hoş görünümsüz şeylermiş...
Ama her insan yaşamalı sanırım aynı dönemleri, yaşamadan anlaşılamıyormuş meğer...
Aklın bir karış havadeyken, ayakların yere basmazken bilemiyormuş insan..

Olsun bilmesin...

Bize düşen; çocuklarımızın bu dönemlerinde gözümüzü üstlerinden ayırmamak bence...Çok farkettirmeden ama hissettirerek...

İnsan, gençliğin şimdiki durumundan ziyade, kendi geçmişine baktığında gözünün ne kadar kara olabileceğini bildiğinden dolayı korkuyor çocuğunun geleceğinden....

Her insan aynı yollardan geçecek,çaresi yok....

Büyük lokma ye büyük konuşma...
Ahkam kesme, benim başıma gelmez deme...
Ammaaa tedbiri asla elden bırakma...
Benden söylemesi :)))

Bütün çocukların annesi olmak

2011-02-23T08:09:00.003+02:00

Oğlumu götürdüğüm parka gençler de geliyor. 12-14 yaş grubu gençlerin içinde bir kız var. Kıyafetleri saçları o kadar acayip ki. Nasıl tarif etsem bilemiyorum. Saçları uzun ve her yerine çılgın krepeler yapılmış ve sonra düzeltilmemiş gibi karmaşık ve kabarık ve o oluşumun üstünde acayip renkli kurdeleler, tokalar taçlar takılı. Kıyafetleri de bu saça uygun ama tüm dünyaya aykırı olarak seçilmiş. Boyu da daha uzun tüm arkadaşlarından, belki yaşı da büyüktür. Çok acayip görünüyor ortalıkta koşturup dururken.

Bugünlerde Sopranos dizisini izliyoruz. Mafya babası Tony Soprano'un oğlu. O da 12 yaşında yanlış hatırlamıyorsam. Okulda Camus- Yabancı'yı okudular. O günden beri taze beyninde öğütemedi varoluşçuluğu, kaldırmaya çalışıyor. 'Hayat anlamsız', 'tüm bunlar niye var ki', 'ölüm bu duruma bir anlam katardı' gibi yorumlarıyla ailesini çaresiz bir paniğe sürüklüyor.

Etrafımızda çok görüyoruz. Tonlarca para verilen bir okula çocuğun başarıyla devam edebilmesi için özel derslerle dolduruluyor tüm boş vakitler. Sonuç? Değişken. Mutluluk? Zor bir soru...

Kendi ergenliğimin bazı dönemlerini düşünüyorum. 'Sizi ben seçmedim ki, aile kurumu ne kadar saçma' 'Ben zaten bu şehirde çok mutsuzum, bir de yapmak istediklerime izin vermeyerek beni daha mutsuz etmeye ne hakkınız var' 'Beni rahatsız etmeyin, saatlerce odama kapanıp depresif müzikler dinleyip ağlamak istiyorum, size ne ki!'

Alışveriş merkezinde bir aile gördüm. Ailenin son derece muhafazakar olduğu giyiminden belliydi. Yanlarında kızları vardı, dövmeleri, kıyafeti ve saçıyla her yerinden protest bir duruş akan. Ailede ne çatışmalar yaşandığını hayal etmeye çalıştım. Tabi bunun tam tersi görüntüler de var. Yani burada ailenin nasıl, çocuğun nasıl olduğu değil, çocuğun aileden tamamen zıt yönü seçmiş oluşu beni ilgilendiren. Bu durumu ailenin nasıl karşıladığı.

Her haliyle örnek gösterilen gençler de var etrafımızda, uyuşturucu kullanan, evden kaçan, başkalarına zarar veren gençler de. Okuyoruz, görüyoruz, biliyoruz.

Oğlum doğmadan önce teoriyi bilmenin pratiği de kurtaracağı yanılgısıyla okuduğum kitaplar sonucu uyku, beslenme gibi konularda hiçbir sorun yaşamayacağımıza emindim. 1,5 - 2 yaşına gelmiş hala geceleri uyanan bir bebeği çok acayip birşey sanır, anne babasını da bu kadar büyük hatalar yaptıkları için kınardım. Oysa şimdi ben de o annelerdenim.

Dolayısıyla artık biliyorum ki, hayat her zaman beklediğin gibi olmuyor. Oğlumu en iyi şekilde yetiştirmek için elimden geleni yapacağım ama 'o, şu yukarıda anlattığım gençlerden hiçbiri gibi olmaz' demem, diyemem.

O yüzden de, mafyaya çok uzak olsak da mafya babasının oğlu benim de oğlum. Acayip saçlı kız benim kızım, uyuşturucu kullanan gençler benim çocuklarım. Kendisini çok seven ve aslında kendisinin de çok sevdiği ailesine isyan eden kendi gençliğim de benim kızım. Artık şunu biliyorum ki, ancak onları benimseyerek, bağrıma basarak kendi oğlumun da annesi olabilirim.

Gençlik

2011-02-21T13:37:00.001+02:00

Genç olmak, mütemadiyen enerjik olmak demek sanki bende.Şimdiki halime bakınca keşke daha çok işler başarsaydım dediğim.

Genç olmak, trip atacak veya mutlu olacak ufacık şeyler bulabilmek ve bunu ışın hızıyla yapmak gibiydi.

Arkadaşlarla çevirilen geyiklerin, mantık sınırlarında olmamalarına rağmen güldürücü olmalarıydı.

Hayallerin sonsuz, umutların yıkılmaz olduğuydu gençlik.

"Ben gençken"le başlayan cümleler kurmaya başlar oldum, beni yaşlandıran 28 yaşında olmam değil tabi ki,yolun yarısına bile gelmedim ama "ev hanımı + iş kadını + anne " üçgeninde sıkışmamdan kaynaklı yaşlanmışlıklarım var.30'u görürsem muhtemelen "menopoz"un duygusal belirtileri ile karşı karşıya kalacağım.Ya da şimdiden kendime çeki düzen vermem gerekiyor.

Hadi düşünelim.Biz gençken nasıl vakit geçirirdik.Şimdi neyi yapmıyoruz?
Ya da şimdiki gençlik neyi yapmıyor da mutsuz?

-Bir kere fazla yemiyordum.Yapacak onca aktivitem varken yemek amaç değil, araçtı.Kötü beslendiğim olsa bile miktarının azlığı sorun teşkil etmiyordu.Fast food'a para vermek yerine simit-kaşar daha ekonomik ve pratikti.Şimdi bu mekanlardan çıkmıyor gençler ve o 5.557 kez kızartılmış yağda pişen patatesleri yiyorlar.Iyk!

-İşe gitmiyordum ama okulum vardı.Servis değil otobüs kullanıyordum ve gün boyu yaşanan "iett kaç-genç yakala" oyunu gereğinden fazla kalori yakmama sebep oluyordu.Ühüh evet formum yerindeydi ve sağlıklıydım.O zamanlar diyet yapmak bu kadar da moda değildi.En azından 0 bedenler ilahlaştırılmamıştı.Kendimle barışıktım.

-Kendimle barışıktım demişken, özgüvenim o kadar tavan yapmıştı ki, dünya gelse yıkamazdı beni.Gelecek 5 senemi planlamış, okulumda başarılı olmuş, taşı sıksam suyunu çıkaracak kıvama gelmiştim.Şimdiki gençlerde özgüven sorunu yüksek, sınavlarla heba olmuş beyinleriyle dondurulmuş balık gibi bakıyorlar etrafa:(

-Param yoktu.Allah'ım param yoktu ve mutluydum.Hani bu kısma hala akıl sır erdiremesem de, paraya mahkum olmamış ruhumla özgürlüğün keyfini çıkarıyordum.Harçlıklar, burslar yetiyordu da artıyordu bile.Şimdilerde lükse düşkün olmayan dışlanıyor.

-Malım yokru.Evim, arabam, son model cep telefonum falan yoktu.Kimseye hava atmıyordum, gerçek manada atmıyordum ama, atmaz gibi görünüp bıyık altı gülüşlerim yoktu.Eğitimli olmak, olmayı istemek yetiyordu.Şimdilerden bahsetmeyeceğim bile.

Bu liste uzar gider böyle, dahasını annelerimiz anlatsın...

Sevgiler.

Birben

Fotoğraf

Misafir Anne - Sevgiyle...

2011-02-18T14:46:00.002+02:00

"Sevgi güzellik ister, güzellik emek ister" demiş şair.

Aslında baktığımız yerdeyiz hepimiz, nereye bakarsak yüzümüz, gönlümüz, ruhumuz o taraftadır hep. Baktığımız yönde- kendi içimizde ararız sevgiyi. Güzel bakan güzel görür misali baktığımız güzellikte buluruz sevgiyi. Çünkü insan severse güzelleşir herşey.

İster bir eşe, bir evlada, bir anneye, bir köpeğe, bir çiçeğe vb.varlığa duyulsun bu sevgi farketmez.

Sevmek; fedakar olmak demek,

Sevmek; hoşgörülü omak demek,

Sevmek; yürekli olmak demek,

Sevmek; yanında olmak demek,

Sevmek; İçinde olmak demek.

Önce Yaradanı sevmek ve yarattığını sevmek lazım. Ben de böyle yaptım. Önce Rabbimi, Sonra kendimi, kendimden çok ailemi, sonra eşimi, en sonrasında da hayatıma Güneş gibi, sıcak bir yaz gecesi sabaha karşı giren ve hayatım boyunca içimde tarifi imkansız sevgi tufanları oluşturacak olan Ağustos Böceğim'i sevdim.

Sevgililer günü, doğum günü, evlilik, nişanlılık..... vb. günler uzar gider de bence kutlanması gereken en önemli gündür bu: Anne olduğum gün. Bunu bir çocuğumuz minik kelebeğimizin, tatlı tospamızın, güzel meleğimizin doğum günü diye adlandırırız. Ancak benim için daha da önemi Allah'ımın bana ANNE olmayı bahşettiği gündür. Ben her 22 Ağustos'ta kimse bilmese de kendi kendime kutluyorum artık. Binlerce şükrederek, sonsuz kere dualar ederek kendimi seviyor ve sevindiriyorum.

Şimdi ise yavrumun beni sevdiğini görmek ve hissetmek duyguların en güzeli. Gelip de yanağımdan öptüğünde, koşa koşa gelip sarıldığında daha iyi anlıyorum kendi anne-babamı. Onların bizlere ne kadar emek verdiğini. Ben de verdiğim emeklerin karşılığını almaya başladığım için mutluyum en çok. Kelebeğimin büyüdüğünü görmek, sevgiyle nasıl şekillendiğini hissetmek, yanıbaşında olabilmek, ona sarılabilmek, "Anne" deyişini duyabilmek dünyadaki hiçbir sevgiyle değişilmez ve ölçülemez diye düşünüyorum.

Her zaman ve herkese yavrularını Sevgiyle büyütebilmelerini dilerim. Aslolan budur. Sevgi, Sevmek, Sevilmek...Gerisi teferruat...

Dua ve Sevgilerimle...

Esra...
http://www.eymenim-oglusumm.blogspot.com/

Sevgi...

2011-02-18T11:13:00.004+02:00

Sevgi neydi... Sevgi iyilikti, dostluktu... Sevgi emekti... demişti Asya, Selvi Boylum Al Yazmalım filminin unutulmaz son sahnesinde. Dünyanın tartışmasız en büyük sevgisi olduğu kabul edilen evlat sevgisini düşündüğümde, bunun aksini kimse iddia edemez diyorum. Anne babanın yeni doğmuş bebeği, bir yetişkin haline getirene kadar verdiği emeği, dünya yüzünde hiç bir canlı başka bir canlı için vermiyor çünkü... İlk görüşte bebeğine aşık olduğunu söyleyen annelerin sevgisi aylar geçip, verilen emek büyüdükçe daha bir katmerlenip, çoğalıyor. yaşanmışlıklar, birliktelikler arttıkça, çekilen cefalar, alınan hazlar oldukça, bezler değiştirilip, uykusuz geçirilen saatler, fedakarlıklar çoğaldıkça sevgi de gün be gün büyüyüp, çoğalıyor.

Emek ile elde edilen mutluluklar daha kalıcı oluyor. Çaba göstermeden, fedakarlık yapmadan, istediğimiz anda elde ettiğimiz mutluluklar ise uçup gidiyor, bünyede asimile oluyor, unutuluyor. Eğer mutluluk, aldığımız bir çift ayakkabı ya da verdiğimiz iki kilodaysa, tek taşlı bir yüzüğe sonsuz sevgi anlamını yükleyebiliriz. Ama paylaşımla, emekle, fedakarlıkla, bazen alttan almakla, bazen sabırla harmanlanan bir sevgiyse inandığımız, o zaman günler yeter mi yaşamaya, hediyelere sığar mı acaba...

Sizi filmin son repliğiyle başbaşa bırakırken, düşünüzdeki sevginin hep yanıbaşınızda olmasını diliyorum...

İlyas: Asyam.. Al yazmalım..
Asya: Samet baba demişti.. Onu babalığa seçmişti.. Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu. Sevgi emekti..
İlyas: Asya..
Asya: Durursam bir daha kurtulamam..
İlyas: Ziyanı yok, gülüşü yeter bize..
Asya: Yüreğim kaydıysa günah mı?
İlyas: Çamura saplansam yardıma gelir misin?
Asya: Elini tuttum.. Sıcacıktı.. Yüreği elimdeymiş gibi..
İlyas: Elinden tutuversem benimle gelir mi?
Asya: Seninim işte.. Alıp götürsene beni...

sevda kuşun kanadında

2011-02-15T20:14:00.004+02:00

Hiçbir zaman bir fikrin tamamıyla karşısında olmak istememişimdir. Yani her fikrin kendi içerisinde oturmuş bir mantık yapısı vardır. Buna hep saygı duymuşumdur. En azından olgunlaştıktan sonra :)

Örneğin hiç bir zaman çok inançlı olmamışımdır ama içki sofralarında heyecanla karşısındakine inancını -ya da inançsızlığını- empoze etmeye çalışan ateist arkadaşları da anlamamışımdır.

Ya da yeni yılın "rakip inancın" bir kutlama ritüeli olduğundan inancımıza göre özel olmadığından, eski yılın güzel anılarını yad edip, kötü deneyimlerini geride bırakıp temiz bir sayfa açmanın umuduna sahip çıkmayı ve bu başlangıcı kutlamayı reddetmek benim tarzım olamamıştır hiç.

Ya da sevginin hüküm sürdüğü kıyılarımı köşelerimi tekrar keşfedip,

sevmenin ve sevilmenin güzelliğini akıp giden günlük tempodan bir an sıyrılıp

görebilmenin fırsatını veren sevgililer gününü kutlamayı da reddetmek benim tarzım olmamıştır hiç.

Yani özel günleri önemsemişimdir ben. Ancak özelliklerini yitirecek kadar değil.

Adı üstünde özel ya hani o zaman sevgililer gününde herkesin yediği menüyü,

dinlediği müziği, seri üretimden çıkmış gülleri, kalpleri, süslemeleri

ve eğlenceyi de özel bulmuyorum haliyle.

Ancak şunu da demiyorum ki sevgililer günü ticari bir tuzaktır, sığlıktır, kutlamayınız!

Sevginin kelimelere dökülmesine sebep olan her şey kutsaldır bence.

Elbette sevgini göstermenin tek yolu değildir bu günün kutlanması. Bu sadece bir fırsattır ifade etmek için.

Çünkü sevgi;

bir bakışta, bir bebekte, çocukta,

bir satır içten kaleme alınmış yazıda,

ya da birlikte bakılan basit ama aynı hislerle anımsanan bir manzarada,

bir gece karanlık ve ıssız tali bir yolda otomobilin loş ışığında,

arabada kontak kapalıyken yağmurun çıkardığı o muhteşem seste,

gün doğumunda (ben uykucu olduğum için pek denk gelemedim buna :),

Yunan zamanından kalmış bir tapınakta verilen kokteylde gün batımında üzerinde oturduğu minderleri nasıl yürüteceğini düşünen öğrencilerin aklında,

bir çadırda, uyku tulumunda, açık havada uyumadan önce gördüğün yıldızlar rüyasında,

rüzgarın dayanılmaz hafifliğinde, karın sessiz beyazlığında,

terk edilmiş tarihi bir köyün karanlığında, yollarda yollarda yollarda,

çenen ağrıyana kadar konuşmakta, karnın kasılana kadar gülmekte,

yemeğin daha iyi yerini onun yemesi için yapılan baskılarda,

üzerindekini çıkarmaması için üşümemiş gibi yapmaya çalışmakta,

ellerinle yaptığın bir yemekte, güzel olmayan bir yemeğe yapılan övgülerde,

bir meyve yarımında, bir kadeh şarabın kızıllığında,

bir filmde, her filmde, bir melodide, bir seste, bir sözde,

bir çift elin birleştiği anda, bir çift gözün birleştiği atmosferde,

bir bekleyişte, bir özleyişte, bir kavuşmada, bir ayrılmada,

bir hastane odasında, bir nikah masasında,

bir resimde, bir fotoğrafta

ve bazen sadece anılardadır.

Ama her zaman kıymetini bilmek gerekir sevginin.

Çünkü Cem Karaca'nın deyimiyle ve benim 'sevgi'limin alıntısıyla;

"Sevda kuşun kanadında

Ürkütürsen tutamazsın

Ökse ile sapanla

Vurursun da saramazsın"

Sevgililer Günü

2011-02-14T14:12:00.002+02:00

14 Şubat, yer gök kırmızı, etrafta gül demetleri ve gül kokusu efekti verilen parfümlü çiçek kokuları, ofiste kime gül gelmiş, kime gelmemiş dedikoduları, imrenenler, kıskananlar ve üzerimize yüklenmeye çalışılan "harcama" etiketi.

Cebimizdeki parayı da, kolumuzdaki bileziği de, kalbimizde var olan sevgiyi de harcama çabaları.

Bunlar artık bilinen ilüzyonlar.Hoooppp, civciv çıkacak, kuş çıkacak.Biz de öyyyle bakıp kalacağız.Olan varolan birikimimize, bir türlü birikemeyen birikim hayallerimize ve "sevgi" zannettiğimiz o etiketi cafcaflı şeye oluyor.

Gerçekten sevenler, bugün çocuğuna, eşine, ailesine ve dostlarına sarılacaktır.Hiç olmadığı biri gibi değil, her zaman olması gereken gibi davranacaktır.Sevginin herhangi bir değerle ölçülemeyeceğini hissettirecekler.

Ayrıca bugününün Mevlid Kandili olması sebebiyle sevgiler kat kat artacaktır.

Sevgililer gününüz ve Kandiliniz kutlu olsun.

Sevgiler.

Birben

Kaynak

Yavrularıma...

2011-02-12T17:32:00.003+02:00

Rudyard Kipling'in bu şiirini ben daha yeni ve asabi bir ergenken babam bana okutmuştu...20 yıldır hiç unutmadım. Ve şimdi, konumuz çocuklarımızın nasıl olmasını isterizken, bu şiiri kızıma ve oğluma armağan ediyorum. Onlar için önce sağlıklı, mutlu ve uzun ve güzel bir ömür diliyorum. Ve bu ömrü sürerlerken onlar için istediklerimi Kipling'in sözleriyle sunuyorum.

EĞER

Eğer, bütün etrafındakiler panik içine düştüğü
ve bunun sebebini senden bildikleri zaman
sen başını dik tutabilir ve sağduyunu kaybetmezsen;

Eğer sana kimse güvenmezken sen kendine güvenir
ve onların güvenmemesini de haklı görebilirsen;

Eğer beklemesini bilir ve beklemekten de yorulmazsan
veya hakkında yalan söylenir de sen yalanla iş görmezsen,
ya da senden nefret edilir de kendini nefrete kaptırmazsan,
bütün bunlarla beraber ne çok iyi ne de çok akıllı görünmezsen;

Eğer hayal edebilir de hayallerine esir olmazsan,

Eğer düşünebilip de düşüncelerini amaç edinebilirsen,

Eğer zafer ve yenilgi ile karşılaşır
ve bu iki hokkabaza aynı şekilde davranabilirsen;

Eğer ağzından çıkan bir gerçeğin bazı alçaklar tarafından
ahmaklara tuzak kurmak için eğilip bükülmesine katlanabilirsen,
ya da ömrünü verdiğin şeylerin bir gün başına yıkıldığını görür
ve eğilip yıpranmış aletlerle onları yeniden yapabilirsen;

Eğer bütün kazancını bir yığın yapabilir
ve yazı-tura oyununda hepsini tehlikeye atabilirsen;
ve kaybedip yeniden başlayabilir
ve kaybın hakkında bir kerecik olsun bir şey söylemezsen;

Eğer kalp, sinir ve kasların eskidikten çok sonra bile
işine yaramaya zorlayabilirsen
ve kendinde 'dayan' diyen bir iradeden
başka bir güç kalmadığı zaman dayanabilirsen;

Eğer kalabalıklarda konuşup onurunu koruyabilirsen,
ya da krallarla gezip karakterini kaybetmezsen;

Eğer ne düşmanların ne de sevgili dostların seni incitmezse;

Eğer aşırıya kaçmadan tüm insanları sevebilirsen;

Eğer bir daha dönmeyecek olan dakikayı,
altmış saniyede koşarak doldurabilirsen;

Yeryüzü ve üstündekiler senindir

Ve dahası

sen bir İNSAN olursun oğlum...

Aslolan mutluluktur...

2011-02-10T16:45:00.005+02:00

Çocuklarımı nasıl yetiştirmem gerektiği konusuna henüz hamile iken kafa yormuş ve şimdi hatırlamadığım bir blogda yer alan aşağıdaki yazıyı kendi bloğumda da paylaşmıştım vakti zamanında.. Şimdi de benzer şeyler düşünüyorum tabi..

Tüm bu yazdıklarım ve hatta yazamadıklarım için ortak payda ise şu dünya üzerinde her ne yaparsan yap, aslolan mutlu olmaktır.. Bunu bilir, bunu söylerim...

********

Yapabilirsem eğer, gözyaşlarını tutmamasını öğretmek isterim sana, acı çekmeden olgunlaşamayacağını... Kıskanmamayı, arkadaşının başarısından mutlu olmayı.. Kazanmaktan mutluluk duyup içine sindirmeyi, ama aynı zamanda kaybetmeyi de bilmeyi ve bunun seni daha da güçlendireceğini öğretmek isterim sana..

Her şeyin bir sonu olduğunu öğreteyim sana, sahip olduğu bütün değerlerin bir gün keyif vermeyebileceğini. Her şeyi tüketebileceğini, tüketemeyeceği tek şeyin bilgi olduğunu dolayısıyla kitaplardan keyif almasını öğretmek istiyorum sana. Ders çalışmak istemiyorsan seni çok fazla zorlayamayacağımı bilmelisin ama okumayı sevmesin yine de… Kendi çapında bir kütüphanen olmalı, kitap kokusunu sevmelisin.

Doğayı sevmelisin… Çıplak ayakla ıslak çimlerde gezmenin hazzını alabilmelisin. Hayvanlardan korkmaman gerektiğini öğreteceğim. Arıların bizi sokmasından çok, nasıl bal yaptıklarını anlatacağım.. Yağmurdan sonraki toprak kokusundan keyif almanı sağlayabilirim belki de.. Soğuk kış gecesinde ateş yakmayı öğretmek istiyorum sana, kim bilir belki büyüdüğünde bir gece sevgiline bir ateş yakar ve belki binlerce yıldızın altında birbirinize sarılırsınız sımsıkı..

Şartlar çok zor olsa da yalan söylememen gerektiğini öğrenmen lazım ayrıca. Kazandığın elli liranın, piyangodan çıkan beş yüz milyondan çok daha keyifli olduğunu öğretmen lazım. Alın terine saygıyı öğrenmen gerektiği gibi.

Aşk acısı çekmenin, hiç âşık olmamaktan daha güzel bir duygu olduğunu öğretmeliyim sana. Kendi doğruları üzerinden kimsenin seni yargılamasına izin vermemelisin ve başkalarını da kendi doğruların üzerinden yargılamamalısın... Kendi fikirlerine inanmanın güzelliklerini anlatacağım sana ve hayatı sorgulamayı... Yapabildiğimce...

Bilginin en büyük güç olduğunu öğretmek istiyorum sana. Yapabilirsen bunu en büyük fiyata satmasını, ama kalbini ve ruhunu kendine saklaman gerektiğini öğretmeliyim sana. Haklı olduğun konuda sonuna kadar diretmeli ve haklıyken dik durmalısın herkese ve her şeye inat. Günün birinde yaptıkların değil, yapmadıkların için pişmanlık duyabilirsin ancak.

Basit yaşaman gerekiyor, çay içmekten keyif almalı, yalnız kalabilmeyi de bilmelisin.. ‘İstemiyorum’, ‘hayır’ demeyi öğreteceğim sana, istediğinde ise ‘istiyorum’ , sevdiğinde ‘seni seviyorum’ diyebilmelisin çünkü.

Bir kot pantolon ve tişörtle üniversiteyi bitirmeyi öğretmek istiyorum sana. Temiz kokmasını... Sorgusuz sevmeyi... El yazısı ile notlar yazmayı... Lafı dolandırmamayı...

Sevdiklerinin hiçbir zaman çantada keklik olmadığını, dostluğa yatırım yapman gerektiğini, kıymetini bilmeyenlerden uzaklaşılması gerektiğini de öğrenmen gerek . Umarım tıpkı baban gibi müzik ve resim konusunda doğuştan yetenekli olursun, sporla barışık yaşarsın..

Dünya işleri hiçbir zaman bitmez, en yoğun zamanda bile kendine vakit ayırmalısın...

Ama en çok da kendini sevmelisin... Sen kendini sevmezsen kimse seni sevmez, sen kendine saygı duyup değer vermezsen, kimseden bekleyemezsin bunları…Hayattaki en önemli varlığın “sen” olduğunu öğreteceğim sana birtanem..

*********

Fotoğraf buradan..

İnsan Ol...

2011-02-10T15:54:00.002+02:00

1 Yönün belli olsun. Gideceğin yönü iyi tayin et ve istikrarla yürü. Sınırlarını çiz ve nefsinle vicdanının muhasebesini iyi yap. Gideceğin yolu kendin belirle, kimsenin peşine düşme.

2. Kendin ol. Kararlarını erirken başkalarının ne diyeceğine, ne düşüneceğine bakma. Adaleti ve hakkaniyeti sakın bir kenara atma. Babamın bana öğrettiği şu sözü unutma:

Derler

Ne derler?

Ne derlerde desinler...

Kime Ne???

Hakkını savun, hakkın büyüğü küçüğü olmaz bunu unutma. Güçsüzü görürsen yardım et, zalimi görürsen yaptığının yanlış olduğunu söyle. Haksızlık karşısında asla susma.

3. Yumuşak huylu ol. İnsanlar kırılgandır. Düşünce yapıları, hayat tarzları, siyasi ve dini görüşleri ne olursa olsun, karşındaki muhattabının önce "insan" yönüyle ilgilen. İnsan olma çerçevesinde buluşabilirseniz, emin ol anlaşabileceksiniz. Hepimiz aynı yerden geliyoruz. Düşünce farklılıklarımız, sadece bizim renklerimizdir. Ve ne kadar çok renk bir araya gelirse, gökkuşağı o denli parlak olur, unutma...

4. Hayırlı işlerde hırslı, lüzumsuz işllerde ise çekingen ol. Yapacağın herşeyin bir gün sana mutlaka geri döneceğini unutma. Hiçbir şey yok olmuyor. Bu nedenle sarf ettiğin söze, yaptığın fiile dikkat et. Duygularında her zaman güzellik olsun ki işlerine de güzellikleri yansıtabilesin. Sevmeyi hiçbir zaman unutma. Her işini severek yap, sevmeyeceğin işlere de kalkışma ki seni güçten düşürmesin.

5. Ya olduğun gibi görün,

Ya göründüğün gibi ol...

"Fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür" ol. Ne isen "o" ol. Nasılsan öyle yaşa. Dışına bakan içini görebilsin. Şeffaf ol.

Bir tek dileğim var; MUTLU OL YETER!

2011-02-10T14:23:00.000+02:00

Bir seminerde dinlemiştim, yapılan bir araştırmanın sonuçlarını. Genel hatlarını veriyordu toplumların. Doğulu toplumlara sormuşlardı çocuklarınızda olmasını istediğiniz 3 özellik nedir diye; onlar da cevap vermişlerdi
*söz dinlesin * yakınlarımızdan ayrılmak istemesin * bize benzesin
batılı toplumlarsa
*girişimci olsun * birey olsun * özgür olsun demişlerdi, yanlış hatırlamıyorsam. Yanlışım da olabilir tabi ama çok şaşırtıcı bir sonuç olmasa gerek bu. Birçoğumuzun, ülkemizin coğrafi özelliklerine göz attığında dahi farkedebileceği bir ayrım bu. Doğu kültüründe hayırlı evlat olmak, anne babaya itaat etmek, onların yaşam tarzlarını ve hatta belki de en önemlisi "soy"larını devam ettirmek, bir çocuktan beklenen en önemli görevdir.

Batılı ve belki de "modern" diye nitelenen toplumlarda ise öncelik "birey" olmaktan yanadır. Çocuğun "kendi" olması, isteklerinin, ideallerinin peşinden gitmesi, ailesinin ona herhangi bir görüşü ve yaşam tarzını dayatmaması esastır. Genel ve kaba hatlarıyla...

Peki ben?
Annesi, kızı üniversite sınavında aldığı yüksek puana rağmen, dizinin dibinde durmadığı için günlerce gözyaşı döktüğü, başarısıyla gurur duyulmasından ziyade başına buyruk davranmasından ötürü üzüntü duyduğu bir hanım evladı olarak, evladımdan ne bekliyorum?

Geleneksel olanı reddetmeyen, modern olana külliyyen teslim olmayan ama her ikisinden de kopamayan bir ara "konum"un temsilcisi olarak, oğlumun hangi özellikleri taşımasını istiyorum?

Blogumu okuyanlar iyi bilirler, bu liste hayli kabarık. Hani şu abartılmış kekstra reklamlarındaki anneler gibi "obua çalarken olimpiyat koşan" bir oğul hayali kurmuyorum tabi ama hem toplumun bilinçaltımda biriktirdikleri hem de benim bir anne olarak düşlediklerim var. İlk beşi mi?

*Zengin olsun! O'na Yaratıcının üflediği ruhun, onu nerelere götürebileceğini, bedeninde büyük bir hazine gizli olduğunu bilsin. Maddenin çok çok ötesinde, sonsuz güzelliklere gebe bir dünya saklı içinde bunu bilsin ve keşfetsin.

*Özgür olsun! İsteklerinin, hırslarının, acizliklerinin esiri olmasın. Gerçek bir özgürlüğün ilhamını ancak sonsuzluktan alabileceğini farketsin. Düşünce ve duyguları öyle sınırsız olsun ki, onunla konuşmak bile, insanlarda ruhsal bir ferahlamaya sebep olsun.

*Özgün olsun! Meslek seçimi ne olursa olsun, evi kaç oda kaç salon olursa olsun, kendinden kattığı bir şeyler olsun. Elinin değdiğini kendileştirsin. Güzelleştirsin. Bunu sıradışı olmak için değil, sıradan ama kendine has olmak için yapsın.

*Adil olsun! Adaletsizliğin nerede ve nasıl gerçekleştiği farketmeksizin karşısında dursun. Kimliklerin, etiketlerin, etnik unsurların belirleyici olmadığı, adaletin anlamına ters düşmeyen sahici bir adalet anlayışı olsun.
Ne haksızlık yapsın, ne de haksızlık yapanların yanında yer alsın. Katıksız bir adalet savunucusu olmak adına meydanlarda geçirmese de olur ömrünü, ama içinin derinlerinde hiç kirlenmeyen bir vicdan canlı kalsın.

*Mutlu olsun! Mutluluğun, diş macunu paketlerinin üzerindeki gülümsemelerden daha öte anlamları olduğunu fark etsin. Gerçekten sevdiği insanlar etrafını sarsın, sarmalasın. Mutsuz olduğu zamanlar sadece mutlu zamanlarının değerini bilmesini sağlasın. Şükrünü artırsın. Bilsin ki gerçekten mutlu olmayan bir insan huzuru yakalayamaz. Hüznün derinliğini tatsın elbette ama güzel yüzündeki tebessüm hiç solmasın...

AMİN!

Nasıl bir evlat?

2011-02-07T12:04:00.001+02:00

Anneliğin genel yanlarını konuşaduralım, bir de bize özel yanları var ki, genellemelerin dışında sadece bizim hayalini kurduğumuz...Nasıl çocuk yetiştirilir sorusu çocuktan çocuğa, anneden anneye ve hatta günümüzde farklı internet portallarına göre bile değişiyor.Hepimiz hem fikiriz tabii...Annelik serüveni göreceli ve bir o kadar da eğlenceli.

5 özellikle sınırladık kendimizi bu hafta.Yoksa hem "anne" olup hem de çocuğumuzdan bahsettiğimiz yazılar destan olur, sığmaz buralara...

Birrr... dedim ben kendi kendime..."Saf bir yüreği" olsun.Kirlenmemeye and içmiş.Yüreğinin güzelliği yüzüne vursun, sevsin, sevdirsin kendini her ortamda.Kötülük düşünmesin hiç, düşünmek aklından bile geçmesin.Aklı fikri hep iyilik yapmakta olsun, hem fiziksel hem ruhsal tüm yaşamı boyunca iyilik peşinde koşsun.İyilik yaptıkça da iyilik bulsun! Hep iyilerle karşılaştırsın hayat onu.

İkiiii....Kalbi bu kadar temiz olanın mantığı yavaş işler, bu çok açık.O yüzden mantığını kullanmayı unutmasın.Parlak zekalı, hafızası kuvvetli, öngörüsü geniş bir insan olsun.İyiyi bilirken kötüyü de kaçırmasın.Ne kendine ne başkalarına zarar verecek şeylere boyun eğmesin, eğdirtmesin! Asım'ın nesli demiş ya M.Akif, işte ondan sebeptir koyduk adını biz de..Dizelerdeki gibi* ol diye...

“Âsım’ın nesli… diyordum ya… nesilmiş gerçek;

İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmeyecek.”

Üççç....Güçlü kuvvetli olsun.Sağlıklı olması ilk istektir tabi ama güçlü kuvvetli biraz daha farklı.Güçlü olsun ki, elinden her iş gelsin.Çabuk yorulan, yavaş hareket eden, üşengeç ve uykucu bir erkek olmasın.Çoğumuz böyle birine tahammül edemeyiz değil mi?:)

Döörrrtt....Özgür olsun.Vicdanı hür, aklı hür olsun.Herhangi bir mahalle baskısına maruz kalmasın, kalırsa da boyun eğmesin.Doğru bildiğini, doğru şekilde yapsın.Sürü nereye gidiyorsa sorgusuz sualsiz takılmasın peşine.Her bildiğini akıl ve vicdan süzgecinden geçirsin.

Beeşşş....Mutlu olsun yavrum.Parası olsun ya da olmasın, hayatını onu mutlu edecek bir işle geçirsin.Güzel bir yuvası, boy boy uslu yavruları olsun.Anasınn babasının kıymetini bilsin, ilgisini hiç eksik etmesin.

Ben de elimde örgüm, dizimde battaniyem torunlarımı bekleyeyim pembe panjurlu evimin gül kokulu bahçesinde.. Olmaz mı?

Olur olur, neden olmasın:)...

İyi Haftalar

Birben

*Safahat - M.Akif Ersoy

Resim

Anne ninnisi...

2011-02-03T15:17:00.005+02:00

Ülkemizin birbirinden çok farklı şehirlerinde, kasabalarında, köylerinde, birbirinden çok farklı ama ortak paydası "anne olmak" olan binlerce kadın belki yüzlerce yıldır aynı basit ama bilindik ninniyi söylerler bebelerine...

Hepimiz az çok biliriz birkaç kıtasını...

Dandini dandini dastana diye başlar hani..

Büyük oğluma hamile kaldığımda cilt cilt okunan o çok bilmiş hamilelik-annelik-bebek merkezli kitaplar da söylenenlere uyup, aman bebeğim sakin mizaçlı olsun, müzik kulağı olsun, şöyle olsun böyle olsun diyerek gecelerce klasik müzik dinlemişliğim vardı.. Doğumdan sonra o müzikler hiçbir işe yaramazken, bebeğim sadece fön makinasının ve mutfaktaki aspiratörün sesi ile sakinleştiğinde, bir de bir gün annemin söylediği bu dandini dandini dastana ninnisini pür dikkat dinlediğinde buldum ben doğru yolu... Ne varsa eskilerde vardır derler ya hani benim gibi pek bir geleneksel takılanlar.. İşte ogün dört elle sarıldım önceden pek bi küçümsediğim bu ninniye...

Tabi hemen akabinde bu dandini dandini diye başlayan ninninin tamamı nasıldır acaba? diye düşünmüş ve araştırmıştım biraz.. Ordan burdan, internetten, eşimin anneannesinden, kendi annemden, TRT'de yayınlanan Ninni belgeselinden duyduklarımdan toparladığım bu ninni şöyleydi :

Dandini dandini dastana

Danalar girmiş bostana

Kov bostancı danayı

Yemesin lahanayı

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dandini dandini danası var

Benim yavrumun uykusu var

Uyusun da büyüsün

Tıpış tıpış yürüsün

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dandini danası danalı bebek

Elleri kolları kınalı bebek

Benim yavrum huri melek

Uyusun da büyüsün

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dandini dandini danadan

Hoş yaratmış Yaradan

Anneden ve babadan

Korusun nazarlardan

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dandini dandini danası

Nerede yavrumun babası

Alıp onu götürsün

Öpüp sevip getirsin

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dandini dandini dan ister

Benim yavrum ne ister

Susamış da su ister

Uyusun da büyüsün

Eeee..Eeee..Eeee.....

Dallara kurdum salıncak

İçine de koydum oyuncak

Benim yavrum uyuyacak

Uyusun da büyüsün

Eeee..Eeee..Eeee.....

Hu hu hu Allah

Yavrum büyür inşallah

Okula da gider maşallah

Uyusun da büyüsün....

Eeee..Eeee..Eeee.....

Şimdilerde oğlum birlikte uyuyacağım zaman kendisi belirliyor ona ne söylememi istediğini.. Bazen babasının ona söylediği türkülerden birini istiyor, bazen bir masal anlatmamı istiyor.. Bazen de bu ninniyi istiyor benden, "anne ninnisi" diyor buna üstelik... İçimi eritiyor bu tanımlama, hele ki oğlumun ağzından çıkıverdiğinde bir başka güzel geliyor kulağıma..

Anne ninnisi bu... Oğlum büyüyünce de hatırlar mı acaba annesinin ona günler geceler boyunca bu ninniyi söylediğini ?

Kim bilir? Belki...

Müzik Ruhun Gıdasıdır Tamam Ama...

2011-02-02T20:31:00.000+02:00

Her anne adayı gibi ben de kızıma hamileyken bütün kitapları yaladım yuttum, "kızım sen içinden geleni yap" diyenlere kulak tıkayıp uzmanların dediklerini yapmaya çalıştım. Canım bol sarımsaklı tarifeden bir mantı çektiği zaman " aman, çocuğa pek bir faydası yok" deyip azıcık yedim ama bir tabak ıspanağı "ohh..bugünlük folik asit tamam" deyim mideye indirdim.

Hamileyken klasik müzik dinleyen annenin bebeği acayip zeki olurmuş, şöyle yetenekli olurmuş, böyle dahi olurmuş diyenlere inanıp gidip 12 CD'den oluşan bir bebek klasik müzik seti aldım. 7 sene öncenin parasıyla 72 milyon TL bayıldım o sete…

Yatak odamda başucuma koydum CD çaları..başladım sırayla klasik müzik CD'lerini dinlemeye ki aslında bir-iki parça dışında klasik müzik sevmem…İlk birkaç gün sıktım dişimi, gözmezden geldim ruhumun bayılan tarafını, dinledim. Gel gelelim cd çalıyor ama benim ruhum bayılıyor..Gıy gıy gıy, için tırmalanıyor…Olsun dedim, yavrum için dinlerim…Canımdan öte diyorum, iki müzik mi dinleyemeceğim…

Ama sonra dayanamaz oldum..zaten hormonlarım tavan yapmış, içim sıkım sıkım sıkılıyor bir de üzerine klasik müzik, hiç çekemez oldum. En nihayetinde" ammmannn…dahi olmayıversin benimki…matematik zekası da olmasın ne olmuş…bende matematik zekası vardı da ne oldu?" dedim ve de attım CD'leri bir kenara…Koydum Frank Sinatra, Metallica, Garou...Hiç de bir şey olmadı…Kızımın maşallahı var, okuma yazmayı bile erkenden söktüğü için okula 1 sene erken başladı ve matematik zekası da gayet gelişmiş durumda…

Oğlanda hiç zorlamadım kendimi..Zaten o sırada İpek 1,5 yaşında olduğu için dinleyeceğimiz müzikleri İpek'in beğenisi belirliyordu. Oğlan karnımdayken neler dinlemedi ki: Burak Kut'un Komple Komple şarkısında İpek minicik poposunu sallaya sallaya harika dansediyor diye günde 10 posta bu şarkıyı dinlerdi…İpek " Delisin delisin" şarkısında harika yemek yiyor diye en az 3 posta da bunu dinledi…Yani bakarsanız bu teoriye göre benim oğlanın gerizekalı olmaması mucize…

O yüzden ben şimdi herkese öneriyorum. Bazı temel gerçeklerin dışında ( çocuğu kafa üstü düşürmeyin, bıngıldağı çökerse susuz kalmıştır gibi) çocuğunuzu nasıl yetiştireceğinizi siz zaten o karnınıza düştüğü anda doğal olarak biliyorsunuz. Kendinizi mutlu hissettiğiniz müziği dinleyin, sizin mutluluğunuz çocuğa akseder ve mutluluk kadar doğal bir ilaç da yoktur.

Öptüm kocaman

Herşeyin bir ritmi vardır!

2011-02-02T11:14:00.000+02:00

İlk çocuk ve ilk anneliğin getirdiği yüksek acemilik ve açgözlülük ile önüme gelen her bilgiye geçit verdim. Kolayca ve kibarca zihnime yerleştiler ve kolay ayrılmadılar oradan bir daha. Üstelik bu yerleşmeyi başlarda ben bilgelik sandım. Müzik ve şarkılar konusunda da yanıldım. Bebeğinize daha doğmadan şarkılar dinletin, siz de şarkılar söyleyin derdi bu kitaplar. Öyle ki bebek bu seslere ve şarkılara aşina olarak gelmeli dünyaya ve kendine de, anneye de rahat vermeli. Ve müzik dehası olmalı emeklerimiz karşılığında.

İlk oğlumda koşulsuz kabullendim okuduklarımı, koşulsuz yerine getirdim. Klasik müzik dinlettim, en çok da ney dinlettim. Dinletirken de bir virtüöz yahut neyzen annesi olmayı hayal ettim. Bebeği sakinleştirmek gibi bir durumdan bihaber olduğumdan durumun gerçekliğinden epeyce uzakta, hayaller alemindeydim.

Kolik nedir bilmeden kolik bebekle kalakaldığımda derhal dinlediğim müziklere sarıldım. Lakin bir faydasını görmedim. Faydasını gördüğüm tek şey müzik değil salt gürültüden ibaret olan; saç kurutma makinasının sesiydi. İlerleyen zamanlarda da Baby Einstein dvd-lerini izlettim sürekli. Karşıma müzik dehası bir çocuk çıkmadı. Pek ilgisi olmadı müziğe oğlumun. İşin teknik kısmındaydı hep. İzlediği filmlerdeki müziği konularına göre ayırdı; korku, neşe müziği gibi yahut -Herşeyin bir ritmi vardır- gibi sosyal bir konu olarak algıladı müziği. Aldığım bilginin işe yaramadığının canlı şahidi idim vesselam.

İkinci oğluma hamileyken hiçbir bilgiye tutunmadım. Bilakis hepsini berhava saydım ve zihnimden atmaya uğraştım. Kolay ayrılmadılar ama aldırmadım. Canımın istediği ne varsa dinledim bu sırada, hiç bir şeye takılmadım. İkinci oğlum kolik olmadı. Müziğe dayanmadım. Lakin 3 aylık iken ilk işareti verdi oğulcuk. Ritim duyduğu an ağlamayı kesti, tepki verdi, gülümsedi. Derken kimse inanmaz diye anlatmadım ama taklit ediyordu sesleri. 6.aya geldiğinde benim dışımda insanlar da tepkisine şahit oldu. Ve şimdi aniden müzik başlasa susuyor, yetmedi bir de el çırpıyor ve keyifle sallanıyor. Üstelik ne denli hırçın olursa olsun şarkı söyleyince susuyor ve gülümsüyor. Hele kendi uydurduğum -dım çıkı dım dım- ritmine ne durumda olursa olsun gülerek, el çırparak ve bir daha istediğini belirtecek her türlü hareketle karşılık veriyor.

Fıtratta varsa vardır, yoksa yoktur benim anladığım!

evimizin köçeği

2011-02-01T00:40:00.000+02:00

Yağmur henüz 1yaşında.

Kişiliği, tercihleri ve yetenekleri ile ilgili çok da ahkam kesemem ancaaaak bir şey var ki o konuya meyilli ve yetenekli olduğunu anlamamak için kör-sağır-dilsiz olmak lazım.

Hani şu akıllı bebek cdleri var ya yeni nesil hamilesi olarak ben de bir adet edinmiş ve hamileliğim boyunca dön başa dön başa dinleyip durmuştum.

Acaba gerçekten işe yarıyor mu diye de düşünmeden edememiştim.

Henüz 20 günlük Yağmur bana işe yaradığını ispatlamıştı.

Yağmur'un annanesi TSM 'nin kadife seslilerinden, dedesi kemani, diğer dedesi usta yorumcu.

Yani alt yapı sağlam.

3 aylıktı, annem bir gün bilenler bilir Türk Sanat Musikisinin nadide eserlerinden "Rüzgar söylüyor" u icra ederken -babam da eşlik ediyor kemanla-, Yağmur da geri kalmadı eşlik etti onlara. Ve bir bebekten beklenmeyecek kadar doğru notalarla.

Böyle diyorum ancak anne olduğum için güvenilirliğim azdır biliyorum, hani şu kuzgunla yavrusunun hikayesinden ötürü.

O gün davetli olan konunun uzmanı dinozorlar da aynı yorumu yaptığı için içim rahat yazıyorum.

Doktor muayeneleri, aşılar, alt değiştirme, üst baş değiştirme mücadeleleri ve mama savaşlarında her zaman en çok tekerlemeler ve şarkılar işe yaradı.

7 aylıktı tek kolunu havaya kaldırıp tempo tutmaya başladı söylediğim şarkılara. Sonra giderek geliştirdi figürlerini :) Şimdi bildiğiniz köçek!

Herkesin çocuğunu jimnastik hareketleri spor vs. yapması için götürdüğü MyGym'de Yağmur sporu ima eden her türlü bedensel hareketlerde mız mız, ağlak ve huysuzken, müzik ve dansa gelince gözündeki yaş kurumadan civelek mi civelek neşeli mi neşeli bir yavruya dönüşüyor, herkesi şaşırtıyordu.

Şimdi istek şarkıda bile bulunuyor.

Örneğin MyGym'in "Goodbye goodbye bye bye" şarkısını bir elini havaya kaldırıp 'baıy baıy baıy' diyerek istiyor.

Ya da bestesini Barış Manço'nun yaptığı (Bugün bayram erken kalkın çocuklar)

güftesini annesinin "şimdi banyo zamanı geldi Yağmur" şeklinde değiştirdiği şarkıyı saçlarını yıkarmış gibi

elini kafasına götürüp saçlarına sürerek istiyor.

Bazen dalgınlığımıza gelir de yavaş ve acıklı bir şarkı mırıldanırsak hemen dudaklarını büzüp

"ağlarım ha!" moduna giriyor.

Öyle her şarkıyı beğenmiyor.

Bazen bizim şarkılarımızı da beğenmiyor, o zaman da cd playerı işaret ederek bağırıyor.

O da olmadı gidiyor kendi açıyor hem oynuyor hem söylüyor.

Dalga geçmiyorum aaaaauuu diyerek gerçekten söylüyor.

Ben müziği de, müzikle uğraşan insanları da hep sevmişimdir.

Onların ruhları kabalığı kaldırmaz, ortak dilleri vardır herkesin anlayamayacağı,

onlar öylesine yaşayıp gidemezler, hissetmek, farkında olmak zorundadırlar,

onların ruhları sağlıklı, zihinleri berraktır,

gözlerinde farklı bir gözlük, dillerinde başka bir tat vardır onların.

Ben de dilerim ki; kızım da hayatı boyunca ister profesyonel olarak ister amatör olarak müzikle iç içe yaşasın ve mutlu olsun.

Bu yüzden mi bilmiyorum yeni başladığım piyano derslerini bu kadar ciddiye almam???

***Fotolar bir reklam filminden alınmıştır.

uyusun da büyüsün ninni

2011-01-31T09:45:00.003+02:00

Hangi konuda kendinizi yeteneksiz bulursunuz diye sorsalar, hiç tereddüt etmeden müzikal alanda, diye cevaplarım bu soruyu. Öyle ki aynı odada 4 sene çalışıp, odadaki iki telefondan hangisinin çaldığını anlayamayacak kadar yeteneksizim ve tüm şarkıları aynı beste ile söyleyen babama çekmişim bu konuda... Anne olana kadar bu yönümle karşılaşmamak için ağzımı kapalı tutmam yeterliydi. Gel gör ki anne olunca ninni söylemek ya da melodimsi sesler çıkarmak elzem hale geliyor. Bazen kolikli bebeğimin ağlamasını durdurmak için şarkı söylerken, benim susmamla bebeğim susması aynı ana denk geldiğinde, biraz hevesim kırıldı ama pes etmedim :)

1 numara : Annedir yüreği fazla dayanamaz, herkes bıksa benden annem bana doymaz....

2 numara : Bana bir masal anlat baba, içinde tüm oyunlarım, kurtla kuzu olsun, şekerle bal...

3 numara : Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş, bir bakarsın volkan olmuş....

4 numara : Tepedeki çimenlikte yalınayak dolaşarak, yemyeşille masmavinin ortasında...

5 numara : Başın öne eğilmesin, aldırma gönül aldırma, ağladığın duyulmasın...

6 numara : Deniz ve mehtap sordular seni neredesin, nasıl derim terketti...

7 numara : Nasıl anlatsam, nerden başlasam, kaç kişiydik o zaman...

8 numara : Elif dedim de dedim, kız ben sana ne dedim, kuş kanadı kalem olsa...

9 numara : Hekimoğlu derler, benim aslıma, aynalı martin yaptırdım da narinim, kendi neslime...

10 numara : Küçücükken başucumda, bana ninni söylerdin...

Çocuklarımı uyuturken onlara şarkı söylemeyi seviyorum. hem benim ruhuma iyi geliyor hem de onları sakinleştiriyor... Bu şarkıları yazmak bile benim uykumu getirdi, söylemenin etkisini görmek istiyorsanız mutlaka deneyin derim :)

Şarkılar...

2011-01-31T09:18:00.001+02:00

Henüz ceninken oğlum, kulaklığımın biri kulağımda, biri karnımda dinledim "ney" seslerini.İsteğim sakin bir hamilelik geçirmek ve onu da sakin tutmaktı.Akşamları yorgun argın uzandığımda, babasının kendi sesiyle söylediği türkülere kulak verdim.Kubat, Zara ve benim tanımadığım, bilmediğim bir sürü isimden.

Sanırım bundandır, doğduğunda babasının sesiyle uykuya daldı, onun sesiyle koliğini çözdük, uykularını düzene soktuk.

En çok "Bir Kızıl Gonca" yı söyledik analı-babalı.Sonradan ailesini kaybeden bir bebeğe yazıldığını öğrendiğimizde bu parçanın, daha içli söyler olduk...

Bir de isme göre ninni indirebileceğimiz bir site vardı.Siteye* ASIM dedik, söyledi bizim için Meyra...Büyülü bir ses, hemen uykuya dalardı.

Ayaklandığında daha hareketli parçalara geçtik.En sevdiğimiz grup Black Eyed Peas ve Beyonce oldu.Hem dansettik hem söyledik, çok eğlendik:)

Uptoten isimli sitedeki her parçayı da ezberledik.Dönmeyen diliyle söylediği Old Mc Donald, her yerde maskot yaptı onu.

Şimdilerde kreşte çocuk şarkıları öğreniyor.Okulda ve serviste bağıra bağıra söylediği favori şarkısı şudur bu sıralar:

Annem bana bir bebek aldı

Yanakları al al'dı
Gözleri boncuk mavi
Saçları kumraldı
Ben bebeğimi çok severim
şekerle beslerim
Yaramazlık yapınca
kulağını çekerim
Bir gün gittik attaya
çuku çuku almaya
yolumuzu kaybettik
başladık ağlamaya
yoldan geçen bir polis amca
yolumuzu gösterdi
bundan sonra attaya gitmek yok dedi.

Her ne kadar şekerle beslenen ve çuku çuku alınan kısım beni korkutsa da sonunda doğru yolu gösteren polis amcası, gerekli mesajı verdiği için masum kabul ediyorum bu parçayı...

Annelerimiz bebekleriyle geçirdikleri müzikal anları anlatacaklar bu hafta.

Peki sizler?Hangi şarkıları severek söylüyorsunuz çocuğunuzla?

İyi Haftalar.

Birben

* Site üyelik istemektedir.

Resim

Seni Bana Verdiğinde...

2011-01-28T13:21:00.000+02:00

Hiç bilmediğim bir dünyaya yolculuk başlıyordu. Beni bekleyen neydi? Daha önce ufacık bir bedeni kucaklamamıştım hiç, geceler boyu uykusuz kalmamıştım en zor finallere girmeden önce bile. Başkalarını düşünmeyi sevmiştim hep evet, ama bu daimi bir hal almamıştı hiç.

Duyumsadığım yalnız varlığındı. İkimize has, bambaşka bir birliktelikti seninle gelen. Seni kendimde ağırlıyordum, hem bedensel hem de ruhsal olarak paylaşıyordum herşeyi. Kendim için önemsemediklerim, senden sonra değer kazanıyordu.

İlkin sekiz milimdin. Kalp atışlarını bile duymuştum.Minicikken atmaya başlıyordu kalbin. Dinlediğim ayetler gözlerimin önünde canlanıyordu bir mucizeye tanık oluyordum. Sen, yoktan var oluyordun!

Hayal bile edemiyordum yüzünü. Hangimize benzeyecektin? Ne yemeyi sevecektin, sesinin tonu? Dokunmak isteyecek miydin uyurken yüzüme, minicik ellerinin arasında görmek isteyecek miydin tebessümümü?

Küçüktüm aslında. Ait olduğum kuşağa baktığımda, 23 yaşında anne olan çok az insan tanıyordum. Şimdi durduğum yerden baktığımda çok da farkında olmadığımı anlıyorum çoğu şeyin. Bir çocuk sahibi olmanın insanın omzuna neleri yüklediğini bilmiyordum belli ki. Ne okuduğum kitaplar vardı bunla alakalı, ne de birikmiş tecrübelerim, gözlemlerim. Sadece babana duyduğum sevgi ve seni bana Veren'e duyduğum güvendi elimdeki. Şu an sahip olduğum düşünsel olgunluğa sahip olsaydım, bu kadar cesur olabilir miydim anne olurken bilmiyorum... Belki de çok sorgulamadan akışına kapılmak gerek hayatın. Seninle büyümek güzeldi, senden öğrenmek anneliği...

Minnetle doluyum. Sağlığın, pırıltın, aklın, varlığın için. Sen yokken çok anlamsızmışım görüyorum ki. Sen hayatımın anlamı değilsin belki ama hayatımdaki anlamlardan en değerlisisin... İyi ki geldin.

İki Pembe Çizgi ve İki Bebek

2011-01-27T20:59:00.000+02:00

Bu konuyu blogumun ikinci yazısı olarak yazmıştım aslında pek çoğumuz gibi ama burada farklı yönlerini anlatabilirim diye düşündüm yine de. Bir de benim için hamile olduğumu öğrendiğim günden daha önemlisi ikiz beklediğimi öğrendiğim gündür. Bin kere anlatsam sıkılmam ki zaten.

2004 senesinde evlendiğimizde eşimle bir karar vermiştik. 3 sene kadar çocuk yapmayı düşünmüyorduk çünkü hem evliliğe hem de yeni bir hayat kurduğumuz İzmir’e alışmak için süre tanımıştık kendimize. İşimizde başarılı olmak, para biriktirmek için de gerekliydi bu süre. Sonra o üç sene göz açıp kapayana kadar geçti ve artık zamanı geldiğine karar verdik. Korunmayı bıraktık ama o da ne? Meğer öyle filmlerdeki gibi hemen dakika bir gol bir olmuyormuş bu işler, en azından bize olmadı. Tam 1.5 sene geçti ve hala bir şey yok, doktorum her şeyin normal olduğunu söylüyor ama yok işte. Sonunda ben pes ettim ve herhalde olmayacak diyerek annemden kendi doktorundan bir randevu almasını istedim, ne yapacağımıza karar verelim diye. Ben bu düşünceler içindeyken bir de seyahat planladık eşimle yurtdışına, 10 gün Viyana’da arkadaşlarımızın yeni evlerini taşımalarına yardım edecek, Noel ve yılbaşını da orada geçirecektik.

Viyana’da harika günler geçirdik ama ben hep o kadar çok yorgundum ve o kadar çok uyumak istiyordum ki, sürekli her köşede sızıp kalıyordum. En son dönüş yolculuğunda trenle Viyana’dan Münih’e geçerken, herhalde sağlığımla ilgili bir sorun var, dönünce doktora gideyim diye düşündüm. Döndükten bir hafta sonra regl olmadığımı, dört gün kadar geciktiğini farkettim. Önce hava değişikliğidir diye düşündüm ama içimde de garip bir his var. O gün evde otururken birden ani bir kararla karşı köşedeki eczaneye gittim ve hamilelik testi aldım. Eve geldim, masanın üstüne koydum. Epey bir süre bakıştık. Bir türlü yapamıyordum aklımda binbir tane düşünce vardı. Ya hamileysem? E ne güzel! Ama korkuyorum. Neden korkuyorsun? Benden anne olur mu acaba? Hayatımız nasıl değişecek?

Bu ruh hali içinde tuvalete gittim, testi uyguladım ve o iki pembe çubuk belirdiğinde öylece kalakaldım. Eşim aradım ve dünyadaki en saçma şeyi söyledim: “Aşkım, fazla heyecanlanma ama galiba hamileyim!”

Tuna ve Nil'in ilk görüntüsü - 17 Ocak 2009

Eşim akşam eve geldi ve ağlaştık. O gece sadece ablamla paylaştım çünkü yine de kan testi yaptırmadan ailelere söylemek istememiştik. O gece çok uzundu beim için. Sabah olsa da kan versem diye gözüme uyku girmedi. O kadar sabırsızdım ki sabah tıp merkesinin açılmasını kapıda bekledim. Kan verdim ve ne zaman belli olacağını sordum. Adam bana saat 4 ten sonra deyince dünya başıma yıkıldı sanki. Nasıl bekyecektim o kadar saat? Offf!

O gün pek çok işim vardı biri de öğleden sonra yapılan bir konferansın organizasyonunda bulunmaktı. Yanımda bir kaç arkadaşım vard ve onlarla paylaştım heyecanımı. Gözüm sürekli saatteydi.

Nihayet konferans bitti ve otoparka doğru yürüken laboratuvara telefon ettim, sonuç çıktı mı diye. Adam bana telefonda “Tebrikler, sonuç pozitif” deyiverdi. Aklımı kaçırıyordum mutluluktan. Otoparkın ortasında zıp zıp zıplıyor, bi yandan da ağlayarak eşime telefon etmeye çalışıyordum.

O akşam ailelerimize haber verdik birlikte. Çok sevindiler tabii, herkes torundan ümidini kesmek üzereydi artık. O sıralar 6 aylık hamile olan ablam da ayrı bir heyecan içindeydi. Ama henüz bütün iyi haberler bitmemişti.

10 gün sonra doktor kontrolüne gittik eşimle birlikte elimizde kan testi sonuçarımızla. Doktorumuz kısa bir sohbetten sonra bizi ultrason odasına aldı. Daha yeni dokunmuştu ki karnıma “Size bir süprizim var” dedi. Ben kafamı çevirip ekrana baktım ve şu aşağıdaki iki karaltıyı görünce “İkiz mi?!!” dedim. İkiz! İki tane. İki bebek. Yazıyla iki, rakamla 2. Bir değil iki!!

Eşim donup kaldı, yüzünden hafif bir endişe dalgası geçti. Ben mutluluktan uçuyordum, hayatta en çok istediğim şeydi ikizim olması ama bir kız bir erkek olsun isterdim, henüz belli değildi elbette.

Bu bizim hayatımızın mucizesiydi. İkiz mucizelerim. Bebeklerim, canımdan kopan iki muhteşem yaratık. Şimdi 17 aylık olan Tuna ve Nil işte hayatımızı orta göbeğine böylece oturdular. Hep orada kalacaklar.

Dilerim tüm çocuk isteyenler bu duyguyu tatsınlar. Hayat budur.

"Hamileyim Ben"..

2011-01-27T11:46:00.000+02:00

Başlarken bir uyarı: İnanın hiç romatik bir hikaye değil benimki.

3 aydan fazla süren bir dış gebelik serüveninden yeni çıkmış; ruhen ve bedenen çok hırpalanmıştım. 3 ayda toplamda verdiğim 47 tüp kan yüzünden gözlerimin altı morarmış; kollarım, ellerimin üstü ve hatta bacaklarım iğne delikleri içindeydi. Neyse ki bitmişti, rahatlamıştım.
Bebek isteğini bir süre için rafa kaldırmaya karar vermiştik; hem benim vücudumun düzene girmesi, hem ruh halimin normale dönmesi için. Hem de hiç beklenmedik bir zamanda işsiz kalan baba aday adayının tekrar iş bulup maddi olarak rahatlamamız gerektiği için..
Korunuyordum, sorun yoktu. Gebelik düşünmediğim için adet tarihimin bile farkında değildim.

İki gündür başım dönüyor. Kafamdan başlayan sıcaklık bir anda tüm bedenime yayılır, dizlerim kesiliyor ve 10 sn sonra normale dönüyordum. Normaldi ama daha 2 ay olmuştu o kadar kan vereli.

Sonra içinde Füsun'da olduğu brikaç arkadaşımla başımın dönmesini konuşurken bana "Hadi bi test yap" dediler. Dedim; "Saçmalayın benden iyi mi bileceksiniz yok öyle birşey" (meğer benden iyi biliyorlarmış)
Yaparsın-gerek yok derken; tamamen "aman iyi gönlünüz olsun yapayım bari" mantığıyla "Akşam yapacağım, söz" dedim.
Günlerden cumaydı..
Eve giderken bir test aldım, unuttum sonra. Baba adayıyla yemek yedik, oturduk, sonra aklıma geldi yapayım dedim.
Anında 2.çizgi çıktı, kıpkırmızı!!
O kaynar su başıma bu sefer panikten döküldü.
Rengimin attığını hissettim. Böyle çizgi filmlerde olur ya; kafanın tepesinden başlayıp tüm yüzün rengi bembeyaz olur. Öyle olduğunu hissettim duvara tutunurken.

Çıktım banyodan, gittim salona. Yanımda duran paketten çıkarıp bir sigara yaktım, kocanın karşısına koltuğa oturdum. Sanki hava ne kadar sıcak bugün der gibi "Hamileyim ben" dedim. "Ama biz korunuyoruz" dedi. Konuşmanın devamını yazmıyorum :)

İlk his; korkuyorum, gene dış gebelik.. Aynı şeyleri yaşamaya gücüm yok. Ne yapacağım ben şimdi. Hem nasıl olur..

İkinci sigaram bitiyor.. Akşam 22:00 falan. "Kalk" diyorum, "Hastaneye gidiyoruz, kan tahlili yaptıracağım"..
Tahlil sonucunda B-Hcg çok yüksek çıkıyor. Laborant bu değerle dış gebeliğin olmayacağını normal bir geblik olduğunu söylüyor.
Seviniyor muyum? Bilmiyorum.. Gene korkuyorum, çok korkuyorum. Pazartesi öğreniyorum ki ben meğer 7-8 haftalık gebeymişim. Kalp atışını duyuyoruz hatta hemen. Az daha geç kalsak cinsiyetini öğrenecekmişiz:)

Benim yaşayacağı herşeyi kendi seçen, hiçbir ritüele uymayan oğlum geleceği zamanı da kendi seçmişti.
7 aylık maratonumuzun kalan 5 aylık kısmı başlıyordu :)

Misafir Anne - Hamile Olduğumu Öğrendiğimde...

2011-01-26T17:11:00.000+02:00

Eşimle kısacık bir zamanda tanışıp evlendik.

İlk dönemlerin zor geçeceğini düşündüm ben kendimce.Çünkü tabir yerindeyse herşeye kavga ettik durduk..

Çalışma şartlarımızda çok zordu.O gece çalıştı, ben gündüz.Nerdeyse görüşmüyorduk.Karşılıklı oturup konuşamaz olduk..ve adetim gecikti.Kurulu saat gibi işleyen düzenim bozuldu.Ha geldi, gelecek derken gelmedi...

Yine küs olduğumuz bir akşam üstü hava yağmurlu.Sitenin içi dizlere kadar yağmur suyu..Tarih 4 Kasım 2007...

Sinirden yağmur sularına cap cap diye, ıslana ıslana eczaneye gittim ve bir test aldım.

Kendimi oyalıyorum nasıl olsa yarın ya da diğer gün olacak dedim...Ama testi yaptığımda 2 çizgi hızla çıktı..O kadar hızlı çıktı ki gözlerime inanamadım .Hani 5 dk bekleyin filan yazıyor ya.Yok 5 saniyede herşey ortadaydı....Ben ŞOK oldum...

Şimdi yanlış anlaşılmak istemem,yavrumu hayattaki herşeyden çok seviyorum ama o an aldırmayı istedim..
Bu şartlarda bir çocuk doğurmak imkansızdı ...

Her gece eşim 02:00'de geliyordu işten eve.O gece uyumadım bekledim ve hamileyim dedim. İnanmadı...."nasıl ,ne zaman olmuştu ki?" Hani görüşemiyorduk.Durmadan itişiyorduk...

İşte olmuş.

Testi getirdim kocaman bir gülümseme yayıldı yüzüne."Ne yapacağız?" dedi...Bu soruyu sormakla benim o ana kadar ne hayaller kurduğumu dinlemek istedi, biliyorum..Ama dedim ya, habire itişiyoruz diye..İstemiyor bu diye kurup, ben de aldırmak istediğimi söyledim.Beni ikna etmeye çalıştı..Ben kararsız kaldım...

Ertesi sabah annemi ardım.Annem daha ben bir şey söylemeden bir rüya gördüğünü, rüyasında uçtuğumu, elimde çok değerli bir şey tuttuğumu ama onu göremediğini söyledi..

Ben bir şey demedim.Hayıra yoralım dedikten sonra bir şeyler konuştuk.Kapatacakken bana hamile misin diye sordu.Ben de "evet" diyerek ağladım...Telefondan bir sevinç nidaları geldi ki,bağıra bağıra ağlamak istedim.Sadece sessizce ağladım o an...

Tam da o saniye karar verdim kuzuyu doğurmaya..Hemen ardından eşimi ardım.O akşam doktora gittik...

Artık ben hamile biriydim...Nasıl bir his onu hisstmeye çalıştım..

Eski "cadı" benden eser kalmadı."Gıcık" kocadan bir da eser kalmadı...:)

Kavgalar şıppadanak kesildi.Her gün ardı arkası kesilmeyen güzel hayaller kuruldu..Her akşam görüşmeyi iple çeken bir çift olduk...Hala da öyleyiz Allah'a şükürler olsun ki..

7,5 ay çalıştım, karnım kocamandı..İyi ki de kaldın benimle diyerek sevdim koca göbeğimi.

Kuzum bize büyük mutluluk getirdi.....

---AYŞE---

www.annesininmimosuyigit.blogspot.com/

2 kırmızı çizgi hala çekmecemde....

2011-01-26T13:21:00.001+02:00

Akşam uykumuz için yattık dün akşam yatağımıza, ben bir yandan şu an yazdığım yazıyı kafamda kurmaya çalışırken;
- Anne ben rüyamda köpek görmüştüm, korkmuştum di mi anne?
- Sen de kedi görmüştün di mi anne?
- Evet tatlım senin köpek gördüğün gece ben de kedi görmüştüm.
Ama insan her zaman rüyasında korkmaz, bazen çok güzel şeyler de görebilirsin, mesela çiçek, kuş, bazen beni de görebilirsin...
- Ben seni rüyamda hiç görmedim anne, derken başladı sesi titremeye ve ağlamaya...
- Olsun anneciğim, ben gerçeğim ve hep yanındayım,yanında olacağım, rüyanda görmesen de olur....
İçimin nasıl ezildiğini anlatamam...

Ve dedim ki içimden " ahh güzel bebeğim, sen de benim rüyalarımda hiç görmediğim kadar güzelsin".....

**

Ekim' 2007

Ben, 4 senedir uğraşmaktan sıkılmış, kesin kararlar aldığım, artık bebeğimin olmayacağını kabullenmiş ve tüm çabalarımdan vazgeçmiş , en son 1 ay önce yaptırdığım tüp bebek denememin olumsuz sonucunu kabul etmiş, erken menepozu beklediğim bir dönemdeyim...Hatta regl dönemimin gecikmesini; tüp bebek denememin verdiği dengesizliğe bağlamış durumdayım, 10 gün gecikmiş olması bundan sebeptir, belki de menepozdandır, umrumda da değil zaten...
Yakın bir arkadaşıma dert yanıyorum, işim bitmek üzere diye:))
-Elif, bi test yapsana, nerden biliyorsun? dedi..
O gün eczaneden bir test aldım, eve geldim, unuttum gitti, akşam saat 21:00, aklıma geldi bir deneyeyim dedim, nasılsa alışık değil miyim o testi zırt pırt yapmaya....

Eşim oturma odasında...Televizyonun kablolarıyla bir şeyler yapıyor çökmüş dizlerinin üstüne...
Çıktım banyodan, çöktüm dizlerimin üstüne, karşısına...
Uzattım elimdeki iki çizgiyi...
Sarıldık...
Ağladık...

Meğer o ucuz testler yanılmazmış hiç, sonradan öğrendim....

İşin en tuhafı da; o gün, yıllardır beklediğim gün değilmiş gibi bir ruh halinde olmamdı...
Sonraki günler aydım, kendime geldim...

Blog tutmaya başladım...
Ve şu 5 dakika içinde yazdığım ve her okuyuşumda yeniden gözlerimi dolduran yazım, çocuğu olmayan herkese bir umut ışığı yaksın.

Ve benim gözümün önünden gitmeyen o anlar, sonsuza dek belleğimde yaşasın....
Bana hayatımın en güzel hediyesini verdiğini ve bundan daha güzel bir hediyeyi ondan başka hiç kimsenin veremeyeceğini bilsin benim kızım...Kızım...Rüya'm.....

Tek Çizgi

2011-01-25T21:38:00.000+02:00

Her kadının aklından geçer mi bilmiyorum ama ben çok hayal kurardım. Hamile olduğumu öğrensem bunu eşime nasıl haber vereyim diye. Bir yemekte mi söylemeli? yoksa direkt testi mi göstermeli? yok yok ufak bir bebek kıyafeti alıp süpriz yapmalı.

Nereden başlasam, nasıl anlatsam. Uzun bir yol benimki. Uzun süre bebek istememiştik. Biz istediğimizde ise o gelmek istemedi. Bunu şimdiye kadar hiç dillendirmemiştim. Ama anlatmazsam da hikaye eksik kalacak.

Tam iki yıl. Gözyaşları, dualar, tedaviler, doktorlar, ilaçlar, iğnelerle geçen iki yıl. Bu günlerin bir tanesinde yine doktor kapısında beklerken, önümüzde bir çifte test sonuçlarını verdiler. Sonuç pozitifti. Ağlamaya başladılar, birbirlerine sarılıp havalara uçtular. Çok sevindim onlar adına. Yine de burun kıvırdım. Yok sonucu öğrensem bile insanların içinde yapamam ben böyle tepki veremem dedim. Bir yandan benzer sonucu Allah bana da göstersin diye dua ederken.

İşte bu iki yılın sonundaki ilk tedavimizin sonunda elimize 12 gün sonra test yaptırmamız gerektiğine dair bir belge verip evimize gönderdiler. Bir günün uzunluğu nedir? Bu günlerden 12 tanesinin uzunluğu ne kadardır bana sorun bir. Bekledik, bekledik. Heyecanla, korkuyla, umutla...

En sonunda 10. gün gelip çattığında biraz da takip ettiğim forumlar sayesinde gaza gelip test yaptırmaya gittik. Eczaneden gebelik testi almak bir kere bile aklıma gelmedi çünkü o testleri alıp o kadar çok tek çizgi görmüştüm ki. O testlerin lanetine inanıyordum içten içe. Neyse gittik kanı verdik. İki saat sonra çıkar dediler. İki saatin uzunluğu nedir bilir misiniz? Ben biliyorum. Eşimle bir cumartesi günü sabahın dokuzunda açık yer aradık bu iki saati geçirmek için. Sonunda bir pastaneye sığındık. Kim görmezse kahvaltı ettik. Boğazımızda koca bir düğümle. Konuşamadık, söylenecek söz yoktu. Belirsizlik sadece. İki saat sonra ya bu dünyanın en mutlu iki insanı olacaktık ya da ... Ya dasını ikimizde bilmiyorduk.

Sonunda hastaneye gittik, yarım saat varken bize söylenen süreye. Azar işittim laboratuvar görevlisinden neden bana söylenen saatten önce testin sonucunu sordum diye. Bir şey demedim diyemedim. Oturdum yerime bildiğim çok az sayıdaki sureleri ardı ardına okumaya devam ettim. Elimden gelen tek şey bu olduğu için. Sonunda vakit geldi çattı. Görevlinin yanındaki printerdan sonuç yavaş yavaş yazılmaya başladı. Ben gözlerimi dört açtım. Kağıdın arkasını görebilir miyim diye? Göremedim. O itinayla kağıdı içine doğru dörde katladı. Biraz önce azarlamış ya diyemiyorum hemen verin diye. Aynı itinayla zarfa koydu. Yine diyemedim bir şey. Elimize verdi. Kalbim nasıl atıyor. Saniyeler sonra kaderim değişecek sanki. Her şey o kağıdın içindeki bir sayıya bağlı sanki.

Sayı ah o sayı tam tamına 105ti. Gözlerim karardı. Ayaklarımın bağı çözüldü. Eşim kolumu tuttu. Hamileyim diyebildim. Demesem de anlardı ya. Bir süredir, hormonlar ve değerleri üzerine master seviyesine çıkmıştık. Sarıldım ona, ağlamaya başladım. Haftalar önce o çift ne tepki verdiyse aynısını hatta fazlasını verdim. Ağladık, ağladık, ağladık. Ağlamaların arasına telefon görüşmeleri sıkıştırdık. Telefonları alanlarda bizimle beraber ağladılar. Eve vardık ama yerde miyiz gökte miyiz belli değil. Yine sarıldık, yine ağladık. İkimizde gidip ikişer rekat şükür namazı kıldık. Yine ağladık. İşte böyle bir hamilelik öğrenme hikayesi benimki.

Haa burada bitti mi bitmedi. Bu sıpa bana tam üç hafta daha çektirdi. B-hcg denen hormon gün aşırı ikiye katlanmalıymış. Katlanmadı. Ben yukarıdaki olayları bir üç hafta daha gün aşırı kan vererek yaşamaya devam ettim. Bebek gelişiyor mu gelişmiyor mu diye karnıma ağrılar girerek yaşadım ama sonunda çok şükür sağsalim kucağıma aldım da ADye yazacak kadar da anne oldum :)

Anne Olacağım

2011-01-24T09:56:00.002+02:00

2 kırmızı çizgi...Nasıl da heyecanla bekliyor insan...

Planlı bir hamilelikti benimki.2 ay önce doktor kontrolü, folik asit alımı, yiyeceklere gösterilen özen...İlk ay beceremedik, hemen paniğe kapıldım.Arkadaşlar, tecrübeliler hemen devreye girdiler.Pes etme dediler.

2.ay adet dönemi gecikince heyecanlandım.1 hafta bekledim.Eczaneden testi alır almaz, eve koştum.İlk çizgi bariz ortadaydı, 2.ise silik silik çıktı.Kayın valideme gösterdim, anlayamadı kadıncağız, bakakaldık birbirimize.Karşı komşuya gösterdik, o da emin olamadı.Elimde çişli testim kapı kapı gezdim o heyecanla.Herkesin yüzüne hevesle bakıyordum.Biri de "hayırlı olsun artık annesin" diyecek mi diye...3.kapı "tamam" dedi, "git hemen kan test yaptır".Kan testine gerek yoktu bile.Biliyordum, bu sefer başarmıştım.Eşimi, annemi aradım.Sevindiler.Ama kimse benim kadar sevinmemişti.Ya da bana öyle geliyordu.

Sonrasında kan testi, kesinleşen sonuç, gözleri nemli mağaza vitrinlerine bakan ben, gözümde beliren, aklımda tonlarca fikirle bebek odası görüntüleri, burnumda bebek kokusu...

Çok güzel şeyler hayal ederek başladığım hamileliğim, doğumun yaklaşmasıyla bilinmeyene karşı yaşanan korkuyla karşılaştı.O noktada da, kocaman göbeğime bakıp, "eninde sonunda çıkacaksın, artık geri dönüşü yok" diyordum kendime.En küçüğünden en büyüğüne, dünya var olduğundan beri sayısız kadın doğurmuştu.Kiminin imkanı rahat, kimi hiçbir şeye sahip değildi.Ben şanslı gruptaydım, korkmak şımarıklık olurdu.

Minicik bir tuluma hayrandık eşimle, oğlum doğana kadar.İçini nasıl bir melek dolduracak diye hayaller kurduk 9 ay.Astık yatağımızın karşısına, dinleyerek "ney" seslerini, hayal ettik.Ne olursa, nasıl olursa olsun onu kucağımıza aldığımızda neler hissedeceğimizi.

Bu his hiç değişmedi.Hamile olduğumu öğrendiğim günden beri "yaşama sebebim" oldu yavrum...

Bu hafta annelerimiz "o ilk heyecanlarını" anlatıyorlar.Anne olmanın ilk adımını...

İyi haftalar...

BirBen

Fotoğraf

Dokunmadan da sevilir

2011-01-19T12:30:00.002+02:00

Bilmiyoruz sevmeyi biz. Bunu ilk idrak edişim narkozdan uyanmaya çalışırken, doğalı henüz yarım saat bile olmamış kızımı, kayınvalidemin şapur şupur öptüğünü görmemle oldu, bir daha da unutmam mümkün olmadı zaten. Ben koklamaya, öpmeye kıyamazken 3 aylık bebeğim ailenin tüm akrabaları tarafından yanağından, kolundan, bacağından kim daha yüksek ses çıkaracak öperken yarışması yaparmış gibi öpülüyordu. Nasıl üzüldüğümü, içimin gittiğini, hiç birşey söyleyemedikçe nasıl kızdığımı hala hatırlıyorum. Sonraları yanakları kızarıyor, alerjisi var (ki hakkaten de kızarıyordu) diyerek savuşturmaya çalıştımsa da çok başarılı olamadım. Keşke kendini sevdirmeyen, huysuz, ağlayan bir bebeğim olsa öpemeseler diye az içimden geçirmemiştim o zamanlar.

Bebeklik biter, yürümeye başlayınca kaçar öptürmez diye düşünmüştüm ama o zaman da başka şeyler çıktı karşımıza. Yine babaanneden dönerken, eşyamızı hazırlamış, bagajı kapatmış, arabaya yöneldiğimizde, babaannenin kucağında tuttuğu 2 yaşına gelmiş Defne’ye, anne-baba gidiyor, sen kal bizimle deyişini, Defne’nin korku, hayalkırıklığı, şaşkınlık ve çokça üzüntüyle bize bakışını hiç unutamıyorum. Bu mu çocuk sevmek? Bir çocuğun üzüntüsü nasıl büyüklere eğlence malzemesi olabiliyor anlamak mümkün değil.

Keşke toplum olarak çocuk sevmenin sadece öpmekten, sıkıştırmaktan, illa ki dokunmaktan, hediyelere boğmaktan farklı bir şey olduğunu öğrenebilsek. Bir çocukla sohbet etmenin, onunla oynamanın, ona birkaç sayfa kitap okumanın çocuk için paha biçilmez olduğunu anlayabilsek. Biz anneler de biraz rahat etsek…

AD EXTRA - Sarıl Bana Anne

2011-01-19T09:20:00.001+02:00

Duygu Durgun Köseoğlu bir çevirmen ve ilk çevirisini anne-çocuk ilişkisi üzerine yazılmış olan "Sarıl Bana Anne" isimli kitaba yapmış.

Geçen hafta bahsettiğimiz sorumluluk paylaşımı isimli konumuzla paralel giden bu kitap hakkında Duygu Hanım şöyle diyor:

"Çok kısa bir süre önce yayımlanan, çevirmeni olduğum Sarıl Bana Anne (Doğan Kitap) adlı kitap hakkında size minik bir bilgilendirmede bulunmak istedim.

Çocuk psikolojisi alanında uzman bir isim olan Maria Luisa Ferreros'un dilimize çevrilen bu ilk kitabı aynı zamanda benim de ilk çevirim:))) Bu nedenle heyecanımı umarım mazur görürsünüz...
Çocuklar çizdikleri resimlerle aslında ne anlatmak isterler? Çocuğunuzu tanıyor musunuz? Empati nasıl geliştirilir? Özgüven nasıl kazanılır?Mutluluk genlerimizde mi saklı, yoksa öğrenilebilir mi?
Bu ve benzeri konular içeren kitabın içeriği öyle ilginç ve aynı zamanda eğitici ki , çocuk sahibi olsun olmasın aslında dileyen herkes bir parça olsa bir şeyler öğrenip yararlanabilir."

SARIL BANA ANNE

“Çocuğunuza sarılmayı, ona sevgiyle dokunmayı asla ihmal etmeyin.

Her ne kadar sizden bunu istememiş olsa da, hatta bu hoşuna gitmese ve tepki gösterse bile, bunun için fazla büyüdüğünü düşünseniz de, istediğiniz gibi davranmıyor olsa da, şimdi ne gereği var, deseniz bile ya da hak etmediğini düşünseniz de, kimi zaman sizi zıvanadan çıkarsa da, hatta artık koca adam olsa da… Tek bir dokunuşunuzla ona olan sevginizi göstermiş ve özgüvenini perçinlemiş olacaksınız, belki bu sayede yüzüne güzel bir gülümseme yerleşecek ve çocuğunuzun mutluluğuna siz de katılacaksınız.”

Yazar Luisa Ferreros için, motivasyon ve kendinden emin olmak mutlu bir çocuk yetiştirmenin temelini oluşturuyor.

Ferreros, çocuklarımıza sorumluluk sahibi olmayı öğretmenin, şu an olduğu kadar gelecek için de önemli olduğunu, ancak bu şekilde onların kendilerinden ve hayatlarından emin yetişkinler olmalarını sağlayabileceğimizi söylüyor.

Yazara göre duygusal eğitim en az entelektüel eğitim kadar önem taşır. İkisini bir arada verebilmek çocuğun varlığından memnun ve mutlu bir insan olmasına olanak tanır. Fakat özsaygıyı kibir ve kendini beğenmişlikle karıştırmamak gerekir; güç de olsa, aileler kendilerini çocuklarının yerine koymalı, duygularına önem vermeli ve cezalar vermek ya da onları istemedikleri şeyleri yapmaya zorlamak yerine neye ihtiyaç duyduklarını onları yargılamadan anlamaya çalışmalıdır.

İşte bu görüşlerden hareketle yazılan Sarıl Bana Anne, mutluluğun insanın özünde aranması gerektiğini, çocukların kendilerine saygı duymalarını sağlayarak onları mutlu kılmanın ve geleceğe hazırlamanın yollarını anlatıyor.

Yazarın özellikle eğildiği konu, çocukların özsaygı kazanmalarını, kendi kendilerine yetmelerini ve bu şekilde hem şimdi hem de gelecekte mutlu olmalarını sağlamak.

Ayrıca yazar, eserin bir bölümünü çocukların çizdiği resimler aracılığıyla ne hissettiklerini anlamaya ayırıyor ve bunu ağaç, ev, aile, serbest resim gibi konular üzerinden örnekler vererek açıklıyor.

Yazar Hakkında

Maria Luisa Ferrerós çocuk psikolojisi alanındaki lisansını Barselona Psikoloji Fakültesi’nde tamamladı. Uzmanlığını nöropskiloji alanında yaparak uyku düzensizliği konusunda mastır derecesi aldı. Pórtate Bien, Enséñale a aprender,

Enséñale ver la tele, Si mamá, Olvídate del pañal ve A dormir sin problemas adlı kitaplarını kaleme aldı. Çeşitli dergilerde ve internet sitelerinde yazılar yazan Ferrerós ayrıca TV programlarında çocuk psikolojisi alanında danışmanlık yapmaktadır.

http://www.dogankitap.com.tr/kitap/Sar%C4%B1l+Bana+Anne-1427

Sevmek Sanatı

2011-01-18T19:55:00.003+02:00

11 yıl önce çalıştığım uluslararası şirkete yeni bir müdür gelmişti. Kendisi Alman'dı ve de şipşirin maviş gözlü ikiz bebekleri vardı. Aradan biraz zaman geçti, ailesi de İstanbul'a geldi, biz de artık muhabbet edebilecek arkadaşlık seviyesine eriştik. Bir gün kahve içerken bana şunu sordu:

"İkizlerimi alıp gezmeye çıkarıyorum ama rica etsem bana söyleyebilir misin, yolda bizi durdurup bebeklerimi seven insanlara onları öpmemelerini kibarca nasıl söyleyebilirim?"

Dedim ki bunun kibar bir yolu yok. Ne şekilde söylersen söyle, çocuklarımı öpmeyin dediğinde buna bozulacaklardır ama önemli değil, sen yine de de…öpmesin kimse bebeklerini...

Adamcağız huylanıyor haklı olarak, yabancı bir ülkede yolda onları durdurup da çocuklarını şappadanak şapır şupur öpenlerden…Zaten Avrupalı, alışkın değil öyle fiziksel temas içeren yerli yersiz sevgi gösterilerine…

Ben de tanımadığım insanların çocuklarımı öpmelerinden çok rahatsız olurum. Çünkü öpücük öyle masum bir şey değildir. İçinde her türlü mikrobu barındırır ve de damlacık yoluyla enfeksiyonların hızla yayılmasına sebep olur. Bundan dolayı çocukları öpmek konusunda biraz titiz olmak lazım bana göre…

Eeee…öpmeyeceksek hele de Türk isek bir çocuğu sevdiğimizi nasıl göstereceğiz? Bir diğer geleneksel yaklaşımımız da çocuğu yakaladığımız yerinden mıncık mıncık mıncıklamak…Hele 0-3 yaş arası çocukların o tatlı tombulluğu da devreye girdi mi benim diyen kendini tutamıyor. Çocuğun canı acıyormuş, anası babası hoşlanmıyormuş kimsenin umuru değil…

Hadi insan kendi çocuğunu veya yeğenini ( hele bende bir yeğen var ki... ) severken abartmadığı sürece o kadar sorun değil diyelim ama bir başkası yapınca olmuyor işte…Ben istemiyorum yabancıların gelip de çocuklarımı mıncıklamalarını…Artık nasıl tehditkar bir ifade yerleşiyorsa yüzüme, bugüne kadar pek de cesaret edip sıkıştırmaya kalkan tanımadık biri olmadı bu konuda….

Ben bebekleri koklamayı seviyorum, onların o bebeksi kokuları inanılmaz hoşuma gidiyor. Annesinden izin almadan hiçbir bebeği kucağıma almıyorum ama hasta değilsem, annesi de izin verdiyse kucağıma ne zaman bebek alsam bayılıyorum…Tontik tontik yanakları, mis gibi kokuları ben de "acaba 3.'yü de doğursam mı?" hissi uyandırıyor ama sonra oğlumun doğumunda yaşadıklarımızı hatırlayıp vazgeçiveriyorum. Eh..yaş da artık geçiyor tabii…

Neyse peki bebekleri nasıl sevmek lazım? Bu konuda bir kural kaide yoktur, insanları da sevgi ve öfke gösterileri konusunda eğitmek çok zordur çünkü bu yetiştiriliş tarzı ve içgüdüler ile ilgili bir şeydir. Ama bana göre ne yapmak ve ne yapmamak lazım hemen arz edeyim:

1- Öpmeyin kardeşim…ne o öyle şapır şupur…Herkesin mikrobu kendine...

2- Bebeği ellerinden de sevmek bana göre doğru değil. Çünkü mikropların büyük çoğunluğunu ellerimizde taşıyoruz. Bebeğin elleri ile temasa geçtiğimizde o mikroplar el değiştirecek ve hepimiz biliyoruz ki bebeklerin elleri ağızlarından hiç çıkmaz…

3- Mıncıklamayın…Siz yolda yürürken biri sizi durdurup oranızı buranızı sıkıştırsa hoşunuza gider mi? Adamın canına okursunuz, üstüne bir de polise verirsiniz. E siz bir bireysiniz de bebek değil mi? Aynı sinir sistemi onda da var. Onun da hoşlandığı ve hoşlanmadığı şeyler var. Belki hoşlanmıyor, ne biliyorsunuz?

Anneler siz de lütfen izin vermeyin her önünüze gelenin çocuklarınızı öpmesine, hırpalaya hırpalaya sevmesine…çocuğun algılarını bozmanın da bir alemi yok bana göre…Ayıp olmaz merak etmeyin, esas yabancıların bu hareketlerine izin verirseniz çocuğunuza ayıp olur...

4- Ben eğer kendimi tutamıyorsam bebekleri ayaklarından sevmeyi tercih ediyorum. Hem tombiş çok güzel, hem canı acımaz hem de mikrop yayılması konusunda son sıralarda gelir. Tavsiye ederim

5- Gülümser bir ifade ile güzel sözler söylemek de çok hoş tepkiler almanıza yol açar…Bebekler ses tonundan ve ifadeden anlıyorlar. Biraz büyüyüp çocuk olduklarında da ne dediğinizi anlıyorlar, hoşlarına gidiyor.

Burada araya girip bir anektod aktarmak istiyorum. Bizim millet olarak sevgi sözcüklerini kullanışımız da bazen biraz amacından sapabiliyor. Mesela İzmir ve çevresinde bir " çikin çocuk" hadisesi vardır. Güzel çocukları nazar değmesin diye çirkin diyerek severler. Bunun gibi her yörede farklı ifadeler vardır. Buna alışık olmak lazım sonra yolda durdurup sevdiğiniz bebeğe olanca şirinliğinizle " ayyy..sen ne salak şeysin öyleee…" derseniz sizin niyetiniz iyi olsa bile annesi olaya tepki gösterebilir. Tecrübe ile sabittir.

6- Bir de şu şeker çikolata mevzuu var tabii..Çocuğun kalbini kazanacağım derken anneyi çileden çıkarmanın bir anlamı yok. Belki çocuğun alerjisi var, belki daha yemeğini yemedi, belki annesi tanımadığı insanlardan birşey almamasını sağlamaya çalışıyor…Önce anneden onay almak önemlidir bu konularda..Biraz daha hassasiyet lütfen…

İşte sevgili dostlarım, uzun lafın kısası sevmek güzel şey ama sevgiyi göstermek özen gösterilmesi gereken birşey...

Sevgiler

Sevmenin Dozu Var mı?

2011-01-18T16:19:00.000+02:00

Lütfen beni öpme

Tombiş bir çocuktum ve daima yanakarı mıncıklanan, kıstırılan, öpülen bir çocuk olduğum için aşırı yakın temastan hiç bir zaman hoşlanmadım. Hele ki yanaklarımın mıncıklanmasından nefret ederdim, uzak durmaya çalışırdım yabancılardan veya anne babamın tanıdıklarından.

Şimdi de benim iki tombişim var, hiç mütevazi olamam çok da sevimli çocuklar ikisi de gerçekten. Sokakta zaten ikiz olmaktan dolayı ilgi çekiyorlar, bir de her gören mıncıklamak, sevmek istiyor ve ben de pek çok anne gibi bundan hoşlanmıyorum. ve tabii ki çocuklarım da hoşlanmıyor.

Bu konu aklıma geçtiğimiz yaz başıma gelen bir olayı hatırlattı. Tuna ve Nil o zaman 1 yaşına girmek üzereydi ve yazlıktaydık. Onları öğleden önce plaja götürüyorduk ve denize girip biraz da gölgede oyalanıyorduk. Denizden çıkarken iki tombişim kucağımızda yerimize ilerliyorduk ki karşıdan gelen iki kadın büyük bir iştahla bize doğru gelip: “Ah ne şeker çocuklar, ikiz mi?” gibi sohbet ettiler kısaca. Teşekür ettik yerimize oturduk, on dakika sonra da toparlamaya başladık eşyalarımızı eve dönmek için. Kadınlardan daha ilgili olanı bir hışımla yerinden fırladı ve bana “Aaa nereye gidiyorsunuz? Daha kucağıma alıp sevecektim onları” dedi. Ben tabii çok şaşırdım, ilk kez gördüğüm bir kadının kucağına çocuklarımı vermeye niyetim yoktu. Cevaben “Nasıl yani?” diyebildim ancak şaşkınlıkla ve ekledim “Kusura bakmayın, kucağınıza vermem zaten” dedim. İşte o anda kadın müthiş bir sinirle bana “Neden o?!!” diye “bağırdı”. İyice şaşkına dönen ben de cevap verdim: “Her gün 20 kişi kucağına almak istese ne olacak, tanımıyorum ki sizi.” dedim. Kadın bana ateş püskürdü, çocuğuma zarar mı verecekmiş, ne varmış bunda, öpücem, sevicem sadece, vs diye söylenerek uzaklaştı. Ben ise dehşete kapılmış durumdaydım. İnsanlar bu hakkı kendilerinde nereden buluyor anlamıyorum, ben dışarıda başkalarının çocuklarına onların izni olmadan elimi bile sürmezken, kadın bana kucağına vermediğim için kızmıştı. Aklıma bir sürü şey gelebilir halbuki. Hasta olabilir mesala veya belki manyağın tekidir, çocuğumu alıp kaçar. Paranoyakça gelse bile kulağa, o anda hissettiklerim bunlardı.

Yurtdışında yaşayan bir arkadaşım da bu konuda benzer şikayetlerle geldi yaz tatilinde. Avrupa’da kimse birbirinin çocuğuna bırakın dokunmayı, gözünü dikip bakmıyor bile ama burada havaalanında güvenlik görevlisinden yolculara kadar herkes kızımı öpmek, dokunmak isteyince çok rahatsız olduğunu anlattı bana ve haklıydı elbette. Her şeyden önce çocuklar korkabiliyor o kadar büyük tepkiler görünce yabancılardan. Sevmek, sevgi göstermek ile rahatsızlık vermek ve hatta taciz etmek çok ayrı şeylerdir. Bizim kültürümüzde ise çocuk yenir, ısırılır, mıncıklanır, bunaltana kadar öpülür. Hatta dokunulması en sakıncalı yerleri olan ellerini severler, öperler, halbuki bebekler en çok ellerini ağızlarına götürürler.

Lütfen ellerime dokunmayın
onları ağzıma sokuyorum

Bu konuda çevremizdekileri bilinçlendirmekle başlayabiliriz sanırım. Ben dışarıda sevgi gösterisini abartanlara kibarca dile getirmeye çalışıyorum, korktuğunu veya hastalanabileceğini söylüyorum. Çok ileri giden olursa da yukarıdaki hikaye gibi kabalaşmak zorunda kalıyorum. Başka da şansımız yok sanırım ne dersiniz?

Uzak Durun Çocuğumdan

2011-01-18T15:42:00.005+02:00

Kız kardeşimle aramızda 1 yaştan az yaş farkı var. Küçükken karşı komşumuzun kardeşi olan 25 30 yaş civarında bir adam vardı. Bize ya da komşumuza ne zaman gelse ya da sokakta karşılaşsak benim hala da öyle olan nemrut suratımdan kaynaklansa gerek beni pas geçip kardeşimi sıkıştırarak öper,aklınca çok severdi.Onun pufidik yanaklarını sıkıştırdıkça pek mutlu olur kahkahalar atardı. Kardeşim bu durumdan memnun değildi tabi ki. Ne zaman bu adamı görse annemin arkasına saklanır,bağırarak kaçar ya da kollarının arasından kurtulmaya çalışırdı. Bana dokunmadığı halde bir kaç defa kardeşimi korumak adına adama tekme savurmuşluğum da vardır. Büyüdükçe sinir olmaya başlamıştım ben bu adama. Onun bu sırnaşık halleri de bizim büyüdüğümüzü ve artık bu tip sevgi gösterilerinin yanlış anlaşılacağını düşünmüş olsa gerek zamanla yerini uzaktan hal hatır sormaya bıraktı zaten.
Küçükken sokakta hep kardeşimi öpüp severlerdi. Annem onun daha küçük olmasından kaynaklandığını söylüyordu ama kardeşim 2 iken ben 3 , o 1 iken ben 2 yaşında olduğumuza göre ikimizde yeterince sevimli ve küçük olmalıydık. Ben bunu benim doğuştan gelen mesafeli duruşuma bağlıyorum mesafeli ve nemrut!
Hala da öyledir. Sokakta bonus kafalı çekik gözlü oğluma sırıtarak ve mıknatısa doğru kayan metal edasıyla yaklaşan herkes benim suratımı görünce şöyle bir durup "ay ne tatlıymış " diyerek yoluna devam eder. Ya da sadece gülümsemekle yetinir . Pek azı belki o gün aşırı mutlu olduğumdan ona dokunabilmeyi başarır. Öpmek mi ?Mümkün değil!
Karşınızdaki insana tavrınızı net bir biçimde gösterirseniz anlayacaktır.
Ama iş içimizde yaşayan yabancılara gelince iş değişir. Bunlar bakkal,kasap,site bekçisi,komşu,arkadaş vs olabilir. Evet onları tanırsınız ama bilmezsiniz.İçindeki düşüncenin,kalbinin ve tabi ki ellerinin temizliğinden emin olamazsınız. Öyle olmasını umarsınız. Aralarındaki ilişkiyi -ki bu insan ilişkisidir ve sosyal zeka açısından çok önemlidir bozmadan çocuğunuzu korumak için ne yapacağınız nasıl davranacağınız çok hassas bir noktadır. Bir yandan çocuğunuza vücudunun ona ait olduğunu , kimsenin onun izni olmaan bu vücuda dokunamayacağını empoze etmeye çalışırken diğer yandan insan ilişkilerinde iyi, sosyal ve çevresinden haberdar bir çocuk yetiştirmeye çabalarsınız. Bu dengeyi yakalamak gerçekten zor. Uygulamaya çalıştığımsa şudur;Oğlumu öperken "Seni bir kere öpebilir miyim" diye her seferinde soruyorum. Çevremdeki yakınlarıma da böyle yapmalarını söylüyorum. Tuvalet ihtiyacını gidereceği zaman "Şimdi pantolonunu indireceğim .Tamam mı?" diye soruyorum.Pat diye pantolonunu indirmiyorum. "Şunu yaparsan sana çikolata alırım" demiyorum. Şimdilik yapabileceklerimiz bunlar. Kötü insanlar bizden ve çocuklarımızdan uzak olsun...

Misafir Anne - Çocuk Sevme Adabı

2011-01-18T15:15:00.000+02:00

Özellikle kızım Ceylin bir bebekken, en nefret ettiğim şeylerden biriydi çocukların hırpalanarak sevilmesi. Hatta izinsiz dokunulması. Önleyebildiklerimi her fırsatta savuşturmaya çalıştım ancak hazırlıksız yakalandığım ani müdaheleler de çok oldu. Kimisine tepkimi belli ettim, çekti gitti, kimisi “aaa ne kıymetli çocuğu var, şuna bak, hanım hanım senin çocuğuna kalmadık biz tamam mıııı...” dedi ya da der gibi baktı. Kimisine tek laf bile edemeden öylece kalakaldım ve içim içimi yedi. Ama hep sordum neden diye?

Neden bir insan adını bile bilmediği, hiçbir bağı olmayan bir çocuğu sorgusuz, sualsiz, sırf o anki egosunu tatmin etmek için ve sırf kendi hoşlandığı şekilde sevmeye kalkar ki?

Neden çocuğun ne istediği, ne hissettiği yada sağlık durumu bu kadar göz ardı edilir ki?

Neden herkes kendisinin en az bir ameliyathane personeli kadar temiz ve hijyenik olduğu düşüncesine ve rahatlığına sahiptir ki?

Şimdi şunu hayal edin; yolda yürüyorsunuz birden nerden çıktığını bile bilemediğiniz, daha önce yüzünü bile hiç görmediğiniz, iri yarı, saçı sakalı birbirine karışmış biri gelip sizi kolunuzdan ısırıyor ve sevdim zannedip sırıtarak uzaklaşıyor. Ne yaparsınız? Herhalde bir sapıkla karşı karşıya olduğunuzu düşünüp ya hemen ordan uzaklaşırsınız ya da bir güvenlik birimine başvurursunuz değil mi? Sonuçta ortada senin iraden dışında gerçekleşen bir saldırı yani suç söz konusu. Ama bu bahsettiğim olay bir çocuğun başına gelince hiç kimse kendini bir suçlu gibi görmüyor, hatta sevimli bile buluyorlar.

Bir de bu tip insanların sözle taciz edenleri var “ gel yoksa ısırırım bak” , “ biz seni çok sevdik gel sen bizim çocuğumuz ol” , “ anneni alıp götürelim bize, bizim annemiz olsun”. Nasıl da bir çocuğun kulaklarıyla duyunca dehşete düşürücü gelmiyorlar mı size de? Peki bu empati yoksunu sevgi insanları kızımın “ anne sen beni kimseye verme tamam mı?” sorularıyla kaç gece hüzünlendiğimizi biliyorlar mı?

Peki ya siz, siz çocuğunuzun incecik narin tenine dokunurken bile ürperirken, yolunda yürüyüp giderken bir an bile düşünmeksizin ve hatta belki az önce hapşırırken ağzını kapattığını bile hatırlamadığı elin, çocuğunuzun yüzüne uzatırken ne hissediyorsunuz?

---Berna Yavuzdugan---

Beni Öpme!

2011-01-18T11:15:00.003+02:00

Annemin bir arkadaşı vardı.Gönül Teyze.Ne zaman onlara gitsek, beni ısıra ısıra sevmeye çalışırdı.Ben de kaçacak delik arardım.Gönül Teyze'lere gitmemek için her defasında sızlanırdım.Beni seviyor gibi gelmezdi, işkence gibi birşeydi o.

Karakter mi yoksa küçüklüğümde yaşanan bu olay neticesinde mi bilmiyorum hala sevmem öpüşmeyi.Hatta anlamam neden bizim milletimiz, "hoşgeldin" ve "hoşçakal" fasıllarında erkek, kadın, yaşlı, küçük demeden şapur şupur öpüşür.El sıkmak ya da içten bir gülümseme neden yetmez ve neden ben gereksiz yere soğuk insan görünümde kalırım.

Domuz gribinin lansman döneminde, Pınar Altuğ yemek kitabını yeni çıkartmıştı.İmza gününde kimseyle öpüşmeyeceğini açıkladığında topa tutmuştu medya.Anlamdıramamıştım.Kendini korumaya almak istemesinin neresi kötüydü?

Şimdi hepimiz birer anneyiz.Çocuklarımızın sevilme konusunda davranışlarını gözlemliyoruz.Her çocuk çevresine göre bir koruma yapısı geliştiriyor.Etrafında sakin ve uzaktan sevmeyi bilenler varsa kolayca güvenip yaklaşabiliyorlar.Yok, eğer sevmeyi, kucaklama, mıncıklama veya en kötüsü kızdırma bilenler varsa kaçacak yer arıyorlar.

Çok sık rastlıyoruz şu tür konuşmalara değil mi?

-Ay sen çok tatlısın gel bir yanağından öpeyim...(Çocuk kaçsa bile zorla öpülür, yabancıyla temasın normalleştirilmesi)

-Çok da çekingenmiş...gel sana şeker vereyim.(Rüşvete alıştırma, yabancılara karşı duyarsızlaştırma)

-Anneyi alıp götüreyim ben...(Tehdit, kızdırmaktan alınan psikopat hazzı)

Minnacık kalplerde, tertemiz, saf zihinlerde oluşturulabilecek korkunun ileride nelere sebep olabileceğini bilmeyenler tarafından uyarılan yaşantımızı, olabildiğince koruma altına almak ve toplumu bilinçlendirmek için pes etmiyoruz, yazıyoruz!

Devamını annelerimizden okuyun.

İyi haftalar.

Bu ilişki zor yürür!

2011-01-15T08:42:00.007+02:00

Benim içimdeki hakim ses, sürekli, 'ah o daha küçük', 'aman canım sen yapıver', 'bak çok uğraştı zorlanıyor, hadi bir el at', 'hepimiz böyle büyümedik mi, nasıl olsa bağımsız olacak bir gün' diye bana müdahale ediyor. Okuduklarım dolayısıyla doğmuş bir cılız ses de onunla mücadele ediyor ama pratikte kazanan genelde o hakim ses oluyor.

Kıyaslama yapmak değil ama farklı yetiştirilen 2 bebeğin bazı farklarını anlatmak istiyorum şimdi. İlki benim oğlum, Poyraz. İkincisi bir İspanyol (yaşananlar bununla bağlantılı mı bilmiyorum ama bir dönem Nurturia'da yabancı anneler ve türk anneler konusu çok tartışılmıştı o yüzden bir dipnot olarak bu bilgiyi de vermek istedim) arkadaşımın kızı, Kora. Kora'nın annesinden biraz bahsetmem gerekirse; hayattaki herşeye Kora'yı da dahil etmiş ve hep onun günlük hayat akışındaki yapabilirliklerini artırmaya çalışmış bir anne. Örneğin, zeytini bile açıp çekirdeğini çıkarması için Kora'ya uzatıyor. Kısacası benim içimdeki sonradan edinilmiş cılız ses onun zaten doğal ve hakim sesi.

Kora 4.5, Poyraz 6 aylık: Tanıştılar. Hepimiz birbirimizi öyle çok sevdik ki annemin de ön ayak olmasıyla klasik geyiği yapmaktan kendimizi alamadık ve Kora ile Poyraz'ı nişanlı ilan ettik.

Poyraz 13.5, Kora 12 aylık: Beraber yemeğe çıktık. (ayrı ülkelerde yaşadığımızdan belli aralıklarla görüşüyoruz) O günlerde Poyraz’a ‘kaç yaşındasın’ dediğimizde parmağıyla 1 yapması bizi eğlendiriyordu. (ona benzer gerçek hayatta hiçbir anlamı olmayan pek çok numarasıyla beraber) 'Kora'ya da öğretsek ya' gibi önerilerde bulunduk biz. Eğlenceli işte. O bunu yapmayı bilmiyordu. Ama biraz sonra yemek geldiğinde annesinin eline koyduğu antibakteriyel jeli elinde bir güzel dağıttı, sonra biraz sonra detaylarini verecegim şekilde yemeğini kendisi yedi, sonunda da annesinin verdiği ıslak mendille ellerini ve ağzını temizledi. Poyraaz, kaç yaşındasın oğlum, eki eki eki…

Poyraz 17, Kora 15.5 aylık: Bizim evimize 1 haftalık ziyarete geldiler, bu ziyaretten sahneler:

Yemek sırasında: Kora elinde çatal/kaşık sakin, hızlı ve iştahlı bir şekilde yemeğini yiyor, bu arada etrafa bir pirinç tanesi bile düşmüyor, üstelik arada önlüğündeki balığına da mama veriyor kaşığıyla. Bu esnada ben Poyraz’a yemeğini yedirmeye çalışıyorum, Poyraz elindeki çatal kaşıkla kılıç kalkan oynuyor, arada onlar yere atılıp ‘düştü düştü’ deniyor, ben sofra terbiyesi vermek ile genel ev temizliği ve eline her zaman kaşık çatal verin öğütleri arasında gidip geliyorum. Sonuçta Poyraz'ın ulaşabildiği hiçbir lokma ağzına gitmiyor (denemiyor bile!) hepsi mufağa saçılıyor!
Yemek bitince: Kora doyduğunda ‘bitti’ deyip önlüğünü çıkarıp annesine veriyor (tamam bazen bunu çok erken yapıp ısrarlara maruz kalabiliyor o da) Poyraz ise mama sandalyesinde ayağa kalkıyor ve ben canhıraş bir şekilde onu yakalıyorum!
Yemekten sonra: Kora ve annesi banyoya gidiyorlar, Kora'nın elleri yıkanıyor, dişleri fırçalanıyor. Ben Poyraz bacağıma yapışıp pantalonumu lekelemeden önce ağzını silebildiysem kendimi şanslı kabul ediyorum.
Oyuncaklarıyla oynarken: Poyraz koltuğun altına birşey kaçınca bizden istiyor, Kora uğraşıp didinip kendi alıyor. Oyuncak arabaya binmek için Poyraz 'bindir' diyor, Kora kendisi biniyor.
Uyku: Kora yatağında kendisi uyuyor. Poyraz memede uyuyor.

Bir sonraki görüştüğümüzde durum ne olacak ya da mesela 18 yaşına geldiklerinde, bilmiyorum ama şu fotoğrafa bakılırsa annemin kıydığı nişan bozulmazsa Kora'nın oldukça dominant olduğu bir ilişkileri olacağa benziyor. Ne kadar oğlan annesi olsam da hem feminizm adına, hem de oğlumun elinden en azından biraz ev işi geleceği için bu fotoğrafı paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.

Uzun Vadeli Çözümsel Yaklaşım-Kısa Vadeli Geleneksel Yaklaşıma Karşı

2011-01-14T08:35:00.005+02:00

Herşey Calliou henüz 4 yaşındayken başlıyor. Bir bölümünde yatağını toplaması sorumlu iş olarak veriliyor kendisine, O da zevkle şevkle topluyor yatağını. Bir lokmacık Rosie bile yemeğini döke saça da olsa kendisi yiyor. Dikkatinizi çekerim, bu çocuklar kendi kendilerine uyuyorlar, çabuk ikna oluyorlar, kendi kendilerine oynuyorlar ve giyiniyorlar, kardeş kavgası minimum düzeyde. Anne babalar ise sakin, mantıklı, sabırlı. İşte tüm ebeveynlere örnek teşkil edecek uyumlu bir aile.

Düşündüm ve onlardan ne farkımız olabileceğini buldum. Biz zamana karşı yarışıyoruz, yetiştirmemiz gereken işlerimiz çok fazla. Kızımın ayakkabısını bağlamasını ve oğlumun yemeğini bitirmesini bekleyecek vaktimiz de sabrımız da yok. Kısa vadeli geleneksel bir yaklaşımla onların bu tür işlerini yaparak zamandan kazandığımızı zannediyoruz. İşin en kötü tarafı ise yaptığımız yanlışın farkında olup, bunu bile bile yapmamız. Çocuklar da bu acelecilikten kaynaklanan zaafımızın farkındalar. Eve gelince ayakkabılarını, paltolarını çıkaracak becerileri olsa da bizim yapmamızı bekliyorlar. Yemeklerini biz yediriyoruz ki dökmeden saçmadan, hızlı bir şekilde, karınları tam olarak doysun. Sonuç ise ortada. Kızım 4 yaşında kendi giyin(e)miyor, yemeğini yi(ye)miyor, kendi başına uyu(ya)mıyor. Kardeşi de onun yolundan emin adımlarla ilerliyor. Akşam uyku zamanlarında yanlarında sızmamışsak kendimize ayırdığımız 1,2 saatin dışında, sürekli onların hizmetinde birer yetişkin olarak yaşıyoruz.

Sorun ve sebepler bunlarsa çözüm ne olabilir? Burada uzun vadeli fazlaca emek isteyen ama meyvelerini vermeye başladığında aileyi çok rahatlatacağı düşünülen çözümsel yaklaşım giriyor devreye. Hani şu hepimizin çok da iyi bildiği ama bir türlü uygulayamadıkları:

Kural 1 : Kendi yapabileceği bir işi sen yapma
Kural 2: Ona fırsat ver, bırak yapamayacak olduğu işleri de yapmayı denesin
Kural 3: Onu dinle, anlamaya çalış, saygı göster
Kural 4: Bir sorunu çözebilmek için fikrini sor
Kural 5: Tehdit etme, tutarlı ol

Aksi takdirde bu işin sonraki adımı okula başlayınca onun adına ödevlerini yapmaktan başlar, mesleğini seçmeye teşebbüs etmeye kadar gider. Ne zaman onun adına karar vermeye başladığımızı, ne zaman onun bazı sorumluluklarını sırtladığımızı unuturuz. Çocuklarımız özgüvenli, sorumluluk sahibi birer yetişkin olsun istiyorsak, şimdi karar vakti...

Sorumluluk Paylaşımı

2011-01-11T09:10:00.001+02:00

Herkesin aklını kurcalayan konudur.Nereye kadar "anne", "herşey" olmaya devam edecektir?

Bebeğimizin ilk senesinde hayatımızı onu büyütmeye adarız.Yediririz, oynatırız, gezdiririz.Sonra büyüme kendiliğinden devam eder."Kendim" yapacağım diye ısrar eder çocuk.İşte burada başlar adım adım gelişim.

Aynı hatayı yaparız çoğumuz.Elimizde kaşık peşinde koşarız, kaşık tutmayı bildiği halde çocuk.Parkta kaydıraktan biz kaydırmaya çalışırız, bıraksak daha çok eğleneceğini ve kendine güveninin geleceğini unutarak.Ama düşebilir değil mi?...

Kendi beğendiğimiz kıyafetleri alırız, hangisi daha sıcak tutar biz biliriz çünkü, boyama kitabına bile müdehale ederiz, çizginin dışına taşırmasın diye, sınırları biz koyarız, çizginin dışına çıkanı kurt kapar misali...

Vel hasıl bir şekilde gelişir çocuğunuz, sizin müdehale ettiğiniz alanlarında eksik kalarak.15 yaşında evden dışarı çıkmaya korkar olur, 18 yaşında kıyafetlerini toplamaktan sıkılır, 22 yaşında yatağını bile kendi toplamıyordur, 24 yaşında evlenir ama yemek yapmayı bilmez, 30 yaşında anne ya da baba olur, bocalar, çocuğuna bakmakta zorlanır, psikolojisi bozulur...Daha önce hiç sorumluluk almamıştır ki, o da haklı...

Bu en kötü senaryo... Benim de ucundan dahil olduğum bir senaryo.

Bir de kendi açımızdan bakalım, anne olduktan sonra oyun hamuru gibi şekilllendirdiğimiz yavrumuzun gün gelip bize yardımcı olmadığından şikayet ederiz.Sonra onun kendi kendine yetemediğinden dert yanarız.O kadar herşeyi halletmeye alışmışızdır ki, şikayet etsek bile, devam eder tüm sorumlulukları üzerimize almamız.Kaos.

Biz bu hafta, çocuklarımıza yüklenebilecekleri sorumlulukları vermenin onların hayatında nasıl artılar oluşturacağını anlatmaya çalışacağız.

İyi haftalar...

Tak çantayı koluna, haydi ElfAna yoluna!

2011-01-08T02:00:00.000+02:00

Tam da geçen sene bu zamanlar aynı konuya el atmışım. Çanta teke düştü, çok mutluyum. Sabah okula girip de akşam dışarı çıktığımız için oldu bu hafifleme. Evet evet, yoksa bu çantayı sadece kısa gezinti çantası olarak kullanmaya devam edecektim.

O kadar bunalmışım ki dev çantalarla gezmekten; bulabildiğim en hafif ve detaysız çantaya sığındım. Özel eşyalarımın çoğu okulda yedekli. O yüzden artık taşımama gerek yok. Alpi' nin de kendine ait bir çantası olduğundan; onunkiler de orada. Ahh asıl o çantanın içini göstermeliymişim! Islak mendil, yedek kıyafetler, her telden oyuncak, atkı, bere, eldiven... Yine de acil durumlar için benim çantamda bulundurduğum oyuncaklar var. Fotoğraf makinasız olmuyor. Sonradan pişman olmaktansa, her yere taşıyorum. Bir de çok seviyorum ben fotoğraf çekmeyi. Çantasız evden fırlasam bile, makinam boynumda olur. Kış itibariyle kağıt mendil, dudak koruyucusu, şemsiye ve el kremi çantadan çantaya aktarılanlardan. Bu sene itibariyle cüzdana elveda dedim. Nüfus cüzdanı ve az miktarda para işimi görüyor. Dezenfektan hep vardı. Geriye bir tek çanta kilidi kalıyor. O çantanın içinde ne iş arıyor, ben de bilmiyorum.

Aradan 1 sene geçmiş ve sonuç: Gitgide benim çantamda bana ait eşyalar azalıyor; Alpi' nin ıvır zıvırları açık ara farkla önde gidiyor!

Yenioyuncaklar.com'dan Annelerin Dünyası'na Hediye!

2011-01-07T13:47:00.004+02:00

Merhaba,

Annelerin Dünyası yazarları olarak hepinize bizleri takip ettiğiniz ve güzel yorumlarınızla desteklediğiniz için teşekkürü bir borç biliriz.

Yetmez biliyoruz, 2011'de elimizden geldiğince sizler için uygun fırsatları kaçırmamaya çalışacağız!

Çocuklarımızın ihtiyaçlarını bilen ve bunun için yenilikler üretmeye çalışan YeniOyuncaklar.com'la sizleri memnun edecek bir anlaşma yaptık.

YeniOyuncaklar.com tüm 'Annelerin Dünyası' okuyucularına 2011 hediyesi olarak tüm ürünlerde geçerli olmak üzere %15 İndirim Kuponu sağlayacak.

Bu kuponlara sahip olabilmek için annelerindunyasi@gmail.com'a "Yeni Oyuncaklar İstiyorum" diyerek mail atmanız yeterli.

Yeni Oyuncaklar.com bu hafta "Anne Çantası" konumuz için bizlere önerilerde bulunmuş:

Minik bebekleriyle seyahat etmenin ne kadar zor olduğunu en iyi anneler bilir. Yedek çamaşırları, maması, emziği, oyuncakları, biberonu, vs. derken bu liste uzayıp gider. Annelerin Dünyası yazarları da bu hafta annelerin çantalarına neler koydukları üzerinde duruyor. YeniOyuncaklar.com olarak bizlerse, siz annelere birkaç küçük oyuncak tavsiyesi sunmak isteriz...

Yumuşacık Çıngırağım: Farklı dokulara sahip yüzeyi ve çıkardığı seslerle bebekleri hem eğlendiriyor hem de okuma ve işitme duyularının gelişmesini sağlıyor. Hasbro, Playskool. 0-6 ay, 6-12 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz. http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/yumusacik-cingiragim.html

Uğur Böceği Çıngırağım: Bebekler çıkan sesleri keşfetmeye bayılırlar. Askısı sayesinde her yere asılabilir. Hasbro, Playskool 0-6 ay, 6-12 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.
http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/ugur-bocegi-cingiragim.html

Dişlikli Aynam: Bebekler, Dişlikli Aynam'ın aynasında hem kendilerini hem çevresindekileri tanımayı öğreniyorlar. Üzerindeki ses çıkaran farklı parçalar bebeklerin el becerlerini ve işitme duyularını geliştirir. Üstelik diş kaşıyıcısı sayesinde minikler onu ellerinden bırakmak istemeyecekler. Hasbro, Playskool. 0-6 ay, 6-12 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/dislikli-aynam.html

Müzikli Uyku Arkadaşım: Gündüz modunda eğlenceli 4 şarkısı, diş kaşıyıcısı, çıngırağı, renkli parçalarıyla bebeğinizi eğlendirirken el ve parmak kaslarını geliştirir. Gece modu, 3 sakinleştirici şarkısı ile bebeklerin huzurlu bir uykuya dalmasını, sadece ışık moduysa bebeğin bütün gece yumuşak bir ışıkta rahatça uyumasını sağlıyor. Hasbro, Playskool. 0-6 ay, 6-12 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/muzikli-uyku-arkadasim.html

Aktivite Anahtarlar: Dişlenebilir bir halka üzerine dizili rengarenk 3 farklı anahtar mevcuttur. Her bir anahtar üzerinde çeşitli aktiviteler bulunur: Tıkırtı, kayar kapı, döner boncuklar ve kanatlar gibi. Fisher Price, Mattel. 0- 24 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/aktivite-anahtarlar.html

Üçlü Enstrüman Seti: Bebekler, piyanonun tuşlarına bastığında eğlenceli melodiler, ses efektleri ve yanıp sönen ışıklar kendisine eşlik edecek. Gitar, üzerindeki silindire vuruldukça dönerek, elektronik devreleri ile canlanıyor. Trompet, hoş düdük sesleri ve basıldığında boing sesleri çıkaran tuşları ile tam bir eğlence. Her üç müzik aletinin de bebeğinizin rahatça tutabileceği rengarenk, dokulu tutma sapları mevcuttur. Fisher Price, Mattel. 0- 24 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.
http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/uclu-enstruman-seti.html

Minik Hayvancıklar Dörtlü Paketler: Bu eğlenceli, itince ilerleyen minik hayvancıklar 4'lü paketlerde. Bir pakette koyun, at, inek ve domuz; diğer paketteyse zebra, hipopotam, aslan ve maymun var. Hasbro, Playskool. 12- 24 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.
http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/minik-hayvanciklar-dortlu-paketler.html

Denizyıldızı Projektör: 12 dakika boyunca klasik niniler ve okyanus sesleri çalar. Yeni doğmuş bebekler için büyük ve basit şekillerin olduğu, görüşü gelişmiş bebekler içinse daha karmaşık ve renkli görüntülerin olduğu iki ayrı modu vardır. Fisher Price, Mattel. 0- 24 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/denizyildizi-projektor.html

Eğitici Müzik Çalar (Türkçe): Eğlenceli ve öğretici şarkıları, ekranında dans eden karakterleri ve 3 ayrı oyun modu ile bebeklerin yeni gözdesi. ‘Öğrenme modu’nda, bebeklerin alfabe, sayılar ve zıtlıkları öğrenmeleri için eğitici şarkılar yer alırken ‘müzik modu’nda ise eğlenceli oyun şarkıları mevcut. Hayal Gücü modunda ise, annelerin bebekleri ile birlikte söyleyebilecekleri şarkılar bulunuyor. Düğmeler yardımıyla şarkılar seçebilir, kadran oynatıldığında ise sevimli karakterler dans eder. Fisher Price, Mattel. 6-24 ay, 2-3 yaş. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/egitici-muzik-calar-turkce.html

Yumuşacık Peluş: Minikler bu yumuşacık arkadaşlarına sarılıp uyumaya bayılıyor. Hasbro, Playskool. 18-24 ay, 2-5 yaş. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/yumusacik-pelus.html

Cici Kelebeğim: Çıngırağı, ses çıkaran farklı parçalar ve çeşiti dokulara sahip yüzeyiyle Cici Kelebeğim, miniklerin gittikleri her yere taşıyabileceği bir oyun arkadaşı... Cici Kelebeğim bebeklerin el becerilerini ve el-göz koordinasyonlarını da geliştiriyor. Hasbro, Playskool. 0- 12 ay. Bu linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.yenioyuncaklar.com/magaza/cici-kelebegim.html

ÇANTALOJİ :)

2011-01-07T13:06:00.000+02:00

İki farklı çanta karakterim var:)

Haftaiçi çantası ( işe giderken )
Haftasonu çantası ( gezmeye giderken )

"İşe giderken" çanta karakteri:)

Diğerleri tüm çantalarda aşağı yukarı olan şeyler. Ancak bende extra çıkanlar:

Şarjlı Piller ( fotoğraf makinem için. Aslında o devasa yaratığı da çantamda taşımışlığım çoktur:))

Şekilli makas ( kesmeyi biçmeyi seven biri için vazgeçilmez :))

Yapıştırıcı ( Bu da vazgeçilmezimdir, renkli kartonlarla oynamayı, bebek giydirme oyuncaklarını yapmayı seviyorum:))

2 kişilik tiyatro bileti: yarın için iki kişilik tiyatro bileti, gidemeyeceğim için bugün bir arkadaşıma vereceğim:)

ve olmazsa olmazım: yapılacaklar, alınakcaklar, unutulmayacaklar defterim:)) unutkan kişiler için ( bakınız şekil a ) birebir:)

Bu çantada keçelerle ve polarlarla da dolaşıyorum zaman zaman. Veya örgü ipi ve şişlerle:)

Gelelim "gezmeye giderken" çanta karakterine:

Haftasonları bu yukardaki çantayı hiç almıyorum yanıma. Hatta çoğu kez cep telefonumu bile bırakıyorum.

Minik için bir gezi çantası

içine birkaç bez, ıslak mendil, su, araba :)

İşte hepsi bu.

Minik kaşifin peşinden koştururken, ne kadar az esşya, o kadar iyi:))

"Çanta" Değil "Valiz"

2011-01-07T10:26:00.000+02:00

Ben hiç bir zaman çanta taşımayı sevmedim. Hatta evden çanta almadan çıkabilmek için lazım olan bir kaç şeyi ceplerime sıkıştırırdım, annem de kızardı “ne o öyle elini kolunu sallaya sallaya erkek çocuk gibi” diyerek. Hala da pek çok kadın gibi kocaman çantalar ve çok fazla eşya taşımam yanımda. O yüzden benim kişisel çantamın içindekiler hiç de heyecan verici değildir, makyaj çantası bile yokur. Hemen kısaca göz atalım:

- Cüzdan
- Kart cüzdanı (mağaza indirim kartları, bu kalabalıktan nefret etsem de lazım işte)
- Cep telefonu
- Küçük fotoğraf makinesi (profesyonel olan da çou zaman yanımdadır ama çantada değil)
- Flash Disk
- Tükenmez kalem
- Eskiz kalemi
- Güneş gözlüğü
- Numaralı gözlük
- Mendil
- Sakız
- Küçük bir el kremi
- Dikiş seti
- Ev ve araba anahtarı

Liste uzun gibi durdu ama bunlar çok yer kaplayan şeyler değil

Benim için asıl çanta gereksinimi ikizlerim doğduktan sonra başladı. Dönem dönem değişti çantadakiler ihtiyaçlara göre. Şu anda Tuna ve Nil 16 aylık ve çantayı açtığımda çıkanlar işte alttaki fotoğraftaki gibi. Elbette bizde her şey iki tane olduğundan biraz büyük ve ağır bir çanta oluyor. Çok uzun vakit ayıramadım, daha güzel bir sunum olsun isterdim.

- Temiz bezler, ıslak mendil, alt açma örtüsü ve kirli bez torbası
- Yedek kıyafetler (kolsuz, kollu body ve eşofman altı)
- 2 adet Totseat (restoran ve gibi yerlerde adam gibi mama sandalyesi olmadığından hayat kurtarıyor)
- Yedek emzik kutusu (hala emzik var ama sadece uyurken ve sokakta gerekince)
- 2 adet emzik tutucu
- 2 adet penye boyunluk ve bere
- Yara bandı
- Muhtelif oyuncak, hep değişir
- Islak ve kuru mendil
- Bisküvi, çubuk kraker gibi acil durum abur cuburları (meyve de olur aslında çoğu zaman) - Kollu mama önlükleri
- Su biberonları ve yedek su
- Bir de araya pişik kremi kaynamış, onu sonradan gördüm hiç kullanmadığım için

İşte bu kocaman çantamız olmadan kapı dışarı çıkmıyoruz ancak şimdi çocuklarım yürümeye başladıkları ve pusette oturmak istemedikleri için çok kullanışlı bir sırt çantası arıyorum, bu konudaki önerilere açığım deneyimli anneler.

Açıl çantam açıl..

2011-01-07T09:42:00.006+02:00

Ben eskiden kokoşken (düşünebiliyormusunuz ben ve kokoşluk, şaka gibi şimdi:)))) hergün aynı çantayı kullanmaktan sıkılır, her kıyafete, her güne ayrı çanta taşırdım. Çok çantalı yaşamın iki çok önemli dezavantajı var ki, biri çantadan çantaya aktarım işlemi kusursuz olmazsa kesin birşeyleri kaybettim telaşına düşüp, sonra tekrar bulursunuz (Allah sevdiği kuluna eşeğini önce kaybettirip sonra buldururmuş ya o hesap). Diğer sorun ise onca çantayı evde nerede saklayacaksınız.. Çocuklardan önce eşimin takıntısıydı çantalarım.. Bir gün oturup saydı ve 18 tane çanta çıktı evden irili ufaklı, rengarenk..

Şimdi ise çoğunu verdim valla, çok sevdiklerim hariç... ama hala değişik çanta görünce aklım gider o ayrı... Can çıkar huy çıkmaz şekerim...

Çantamda ne var derseniz şimdi dökücem çantamı ve vallahi hiç sansürsüz yazıcam herşeyi...

Cüzdan
Anahtarlarım
Cep tel
Minik defter-kalem
Güneş gözlüğü ve kabı (ama gözlük kabında değil, ayrıca takılıyor niyeyse)
Antibakteriyel el temizleme jeli
Selpak mendil
Bir tutam kartvizitim
Bir silgi
Kartlıkbir tutam toka
Toplantı notlarım için kullandığım kara kaplı defterim
Bir miktar makyaj malzemesi - her biri ayrı ayrı ama, makyaj çantam nerede acaba?
1 pet su
1 avuç dolusu fiş fatura vs.. çöp yani..
Rahmetli babamın hastanede bileğine taktıkları plastik beyaz kimlik bileziği... Çıkarmaya gönlüm el vermiyor henüz...

Tabi yanlış anlaşılmasın, bu çanta anne Filiz'in çantası değil. Çalışan Filiz'in çantası.. Çocuklarla biryere giderken bu çantadan sadece telefon, anahtar, cüzdan, kartlık dörtlüsünü alıp büyük sırt çantasına terfi ediyorum.

Ama iki çocukla dışarı çıkmak öyle pek kolay değil. Bir kere bir sırt çantasına sığamıyorum ben.. son zamanlarda bu nedenle çocukların yedek giysilerini (body, tulum, çorap, alt, üst, hırka) ve ufaklığın yedek battaniyeleri ayrı bir çantaya koyuyorum. Asil sırt çantamızda ise şunlar var :

Yeter sayıda bez
Islak mendil
Alt açma pedi
Pişik kremi
Pişik önleyici krem
Sağlık-aşı defterleri
Emre'nin su biberonu ve çay (pekmezli su) biberonu ve gidilen yerde uyuyacaksa minik bir kavanozda bir miktar nesquick toz ve bir şişe süt.
Emre'nin arabaları
Erdem'in su biberonu
Erdemin dişlikleri
Erdemin yedek önlükleri
Gidilen yere göre Erdem'in syling'i

Ay yazarken bile yoruldum, unutmuşum uzun zamandır iki kuzuyla birden neden dışarı çıkmadığımı.. Sırf bunları taşımak bile yorucu bazen..

çantamdakiler

2011-01-07T09:07:00.003+02:00

4 ve 2,5 yaşında iki çocuk annesinin çantasında olması gerekenler;
+Islak mendil, kağıt mendil,
+Su,
+Yedek kıyafet,
+Sırt için ter mendili,
+Çubuk kraker, kuruyemiş, meyve vb bir atıştırmalık,
+Oyalama metaryeli (kağıt,kalem,oyuncak,kitap vb)
Dışarı çıkarken listemiz hiç değişmiyor...Benim çantam büyük çok cepli çantalardan. Son yıllarda günlük çanta değiştirme olayına girmiyorum hiç. Böylece anahtar, cüzdan unutma gibi bir sorunum da olmuyor. Bakalım çanta mim ini cevapladığım ve bu fotoğrafı çektiğim anda çantamda neler varmış:
+Poşette kreşe gidecek yedek kıyafet,
+Su şişesi ve yanındaki siyah ve kırmızı çizgili şey, kızımın oto koltuğunun emniyet kemeri yastığı,
+Islak mendil ve selpak olayını abartmışım,
+Memory bar, not defteri, kalem,
+Telefon, cüzdan, anahtar,
+Krem, dudak stick i, parlatıcı,
+Muhtelif tokalar.
Ve tabi her annenin heybesinde olan ama burada görünmeyen:
+Sonsuz sevgi,
+Bolca hoşgörü,
+Biraz da endişe...

Yeni bir çanta almam lazım!

2011-01-07T08:42:00.006+02:00

Bu çantayı Poyraz doğmadan bir süre öne almıştık. Alış hikayemiz de ne kadar kararlı ve özgür iradeli insanlar olduğumuzu göstermek açısından mühimdir. Önce X mağazasında bunu gördük, çok beğendik ama biraz pahalı geldi. Sonra yakınlardaki Y mağazasına gittik. Daha uygun fiyatlı ve aynı işi görebilecek bir çanta daha gördük. Hadi onu alalım diye uzun kuyruğa girdik. Fakat kuyrukta beklerken farkettik ki tüm bebeklilerin sırtında bizim daha önce beğendiğimiz çanta var. Vardır bir bildikleri deyip, elimizdekini bırakıp X mağazasının yolunu tuttuk yine.

Poyraz tam 1.5 yaşında. O doğduğundan beri ben onsuz neredeyse hiç dışarı çıkmadığım için (aman tanrım!!) ayrıca bir kişisel çanta pek kullanmadım. Dolayısıyla bu hep yanımda. Az da gezmedik, şehir içi, şehirlerarası ve uluslararası. Bu zavallım da hep yuvarlana yuvarlana geldi bizle. Üstünde çıkmayan çeşitli lekeler oluştu ama en ağır darbeyi şişesini kırdğım için yere dökülmüş zeytinyağının içine düştüğünde aldı. Zeytintağı lekesi çok yaşlandırdı onu. Ama hala bize hizmet eder durur. Bir yanlışını görmedik hiç sağolsun.

Gelelim, çantanın içine. Fotoğraflarını çekerken dışarı çıkma hazırlığımız yoktu. Hasta olduğumuzdan birkaç gündür de çıkmadık. Dolayısıyla yavaş yavaş boşalmış içi. (lazım oldukça almışım, yoksa çanta boşaltma alışkanlığım yok) O yüzden hazır olmayan haliyle neler olduğunu yazayım. Hazırlanınca neler eklediğimi ayrıca yazarım.

Ön göz:
- antibakteriyel jel
- tırnak makası (Poyraz'ın tırnaklarını ancak pusetinde ya da araba koltuğunda uyuduğunda (arabayı kullanan ben değilsem tabi!) kesebiliyorum. o yüzden her an yanımda taşırım)
- fiş veya benzeri bir belge kalıntısı
- kirli mendil (sokağa atmamı bekleyemezsiniz değil mi!)
- kağıt mendil pakedi
- oyuncak köpek
- 2 tane ruj (seç beğen al! sanki poyrazla dışarı çıktığımda 'ay bir dakika rujumu tazeleyeyim' diyebilecek bir durumum oluyor gibi. evde dursa belki çıkmadan sürme ihtimalim olurdu, bilmiyorum)
- ağız bezi (salyalar bitmedi!!)
- demir paralar
- kırılmış bir tükenmez kalemin yayı

iç göz
- önlük ve 2 tane ağız bezi (salya değil şelale??)
- cüzdan
- yedek kıyafet filesi (içinde bir body, bir eşofman altı, bir kısa kollu bi uzun kollu tişört var)
- 4 adet organik bisküvi türevi, 2 poşet organik kuru üzüm (her çıkışımızda 1 tane atmışım ama pek tüketmemişiz sanırım)
- fotoğraf makinesi
- Bir oyuncağa ait kullanım kılavuzu (oyuncak yanımızda olmasa da her an bakıp hatırlamamız gerekebilir)
- güneş gözlüğü

arka göz:
- 1 adet bez

dışarı çıkarken buna ekleyeceklerim:
- bana ve Poyraz'a su
- küçük bir araba ve kitap
- ekstra bez ve tabi alt değiştirme matı
- ıslak mendil
- dışarıda uyuyacaksa battaniye
- yemek yiyecekse yiyecekleri (ama o hazırlık ayrı bir hazırlık, buraya sığmaz)
- güneş kremi taşıyordum bir de. nerede acaba şimdi?

Bu kadar basit olamaz. O zaman neden benim çantayı hazırlamam uzun vaktimi alıyor ve canta tıka basa dolu oluyor? Bilmiyorum. Kesin başka şeyler de koyuyorum ben. Ama ne? Offf.

Sonuçta benim yeni bir çanta almam lazım. O çanta artık bebek çantası olmayacak. Normal ama büyük bir çanta alacağım. Boşken hafif olan, içi geniş ama sınırlarımı kaybettirecek kadar da geniş değil.

O zaman anlayacağım, oğlum artık bebek değil. Biz normal bir çantaya sahip, normal bir hayat yaşayan, normal bir aileyiz. Vakti geldi artık, yapmalıyım!

Çıfıt Çarşısı

2011-01-06T14:37:00.000+02:00

Ben bir çantaya takıldım mı uzunca bir süre değiştirmeden onu kullanan bir insanım.
Dolayısıyla çanta değiştirmeyince, sürekli kullandığım çantamın içini de "Hadi boşaltayım genel temizlik yapayım" diye toparlamıyorum.

Hali hazırda bakıp çantanın içinde bulduklarım. (Çanta dediğimi duymasın hakaret sanabilir. Mini bir bavul kendisi)
- Cüzdan
- Kullanılmayan kredi kartı (Evet cüzdan ve kredi kartı ayrı yerlerde. Üstüne üstlük kredi kartı kullanılmıyor. Yani aman boşver kullanmayayım diye değil. İptal ettirdim, kapattırdım, kullanım dışı. HAla niye çantada ve cüzdandan ayrı bireysel takılıyor hiçbir fikrim yok.)
- Küçük pet su şişesi. Boş. Evden dolu çıktı işe gelene kadar bitti. İşten çıkmadan doldurulup eve gidene kadar tekrar bitirilecek. (Her daim çantamdadır, deli gibi su içerim)
- Not defteri (Yıllardır var bir işe yaramadı. Yolda aklıma birşey gelip not almam gereken bir durum olmadı. Olduysa da cep telefonun mesaj kısmı işimi görüyor. Kuru kalabalık yapıyor yani defter)
- Emzik kutusu ve emzik (Evet şahsi çantam, işyerine götürdüğüm!!)
- Albeni (2 gün önce işyerinde yerim diye çantama attığım ama şimdi görünce hatırladığım un kıvamına gelmiş albeni :( )
- Anahtarlarım (Nihayet işe yarar birşey)
- Cep telefonu kulaklığı (Oğlum kemirmek suretiyle bozdu ama dünden beri çantamda. Ara sıra takıp radyoyu açmaya çalışıyorum, belki bir umut çalışır diye)
- Kalem (Şimdi denedim yazıyor, ama hiç kullanmadım çantamdayken)
- Bir sürü alışveriş fişi (Toparladım hepsini, birazdan şirket evraklarına işlenip gider olacaklar)
- Fotoğraf makinesi ve kablosu
- Minik şemsiye
- El kremi
- Toka
- Oyuncak araba (Kimin tahmin edersiniz!)
- 2 adet kalem pil
- Sigara paketi (İçinde 4 adet var. Sigarayı bıraktım. Paket ibret-i alem için çantamda geziyor hala. İrade testi yapıyorum kendime:) )

Valla yoruldum yazarken. Aslında yazıya başlarken bu kısım sadece giriş olacaktı ve ben ilaveten çocukla çıkarken neler aldığımı yazacaktım.
Girişi buysa gelişme kısmı nasıl olur??

Kısaca yazayım bari:
Ayaz'ın çantasının içine cüzdan, fotoğraf makinesi, küçük pet şişe suyumu koyarım.
- Mama önlüğü (takmaz ama olsun)
- Gidilecek yere göre sayıda bez
- Pişik Kremi
- Islak Mendil
- Su ve süt biberonu (İkisi de dolu olarak)
- Kavanoz meyve
- Susturucu olarak cicibebe ya da çubuk kraker
- Bir sürü oyuncak
- Yedek badi, çorap, eşofman
- Ve hazırlarken koymayı unuttuğum gibi şimdi de yazmayı unuttuğum birkaç parça şey daha.

Normal insanların haftasonu için şehir dışı seyahate gittiklerinde bile, benim günlük kullandığımdan daha az eşya aldıklarını düşündükçe biraz toparlanmalıyım diyorum :)

Çantamın İçinden...

2011-01-05T21:03:00.002+02:00

Nasıl özeniyorum öyle minicik çantaları, ince topuklu ayakkabılarıyla şıkır şıkır gezen kadınlara…

Ben hiç öyle bir kadın olamadım. Burada suçu çocuklarıma atıp olayı anne olmama bağlamanın bir anlamı yok. Ben hiç küçük bir çantaya sığamadım. Benimkiler hep büyük, heybe veya sırtçantası kıvamında oldu. İçini nasıl doldurduğuma 10 yıllık eşim hala akıl sır erdiremezken ben biliyorum ki yanımda çantamla ıssız bir adaya düşsem, çantamdakilerle 3 ay hayatımı idame ettirebilirim. Ve bu çocuklar yanımda yokken, işe gelirken kullandığım bir çantayla başarılabilir sevgili dostlarım. Düşünün bir de çocuklarla evden çıkarken kullandığım çanta ne haldedir :-)

Önce normal günlük çantama bakalım. İçinde bir çekme halatı ile takoz eksik..O kadar diyeyim ben size....

Çantam kocaman..40 cm x 30 cm x 12 cm…ve esneyebiliyor. O kadar ki tüm içindekilere ek olarak terlediğimde sırtımdaki kalım hırkayı çıkarıp içine rahatça koyabiliyorum.

İçinde normal bir günde:

Cüzdanım ( onun da içi para harici bir yığın ıvır zıvırla dolu olduğundan kendisi bir miktar büyüktür.)

Anahtarlarım

Cep telefonum

Küçük bir manikür çantası ( hayır hayır manikür yapan bir kadın olduğumdan değil anlamış olacağınız üzere….içindeki cımbız ve makas yeri geldiğinde hayat kurtarıyor o bakımdan)

Parfüm ( bakın onu kullanıyorum)

Ruj ( evden asla makyajlı çıkamadığım için gerekiyor)

Vitamin kutum ( başka türlü ayakta kalmam zor olabiliyor)

Flash memory stick ( aaaa…yeni farkettim, 2 ay önce eşimden yürütmüştüm)

İçine rastgele atılmış bir yığın doktor kartviziti

Kalemler

El kremi

Bir yığın fiş ve slip( atsam iyi olacak)

Dudak nemlendiricisi

Gözlük kılıfı

Son ayın bordrosunu bile buldum

Soğuk algınlığı ilacım

I-Pad'im

Bir tane çikolata ( ya kan şekerim düşerse…değil mi ama)

İşyerime giriş kartım

Çakmak ( sigarayı bırakalı epey oluyor ama çakmak lazım olabilir. Ya ıssız bir adaya
düşersem, değil mi ama)

Toka

Saç fırçası

Mendil

Otellerdeki eşantiyon küçük dikiş seti

Not almak için kağıt

Neyse, anlayacağınız üzere ben öyle yanına bir miktar para ve bir adet kimlik alıp evden küçücük kibar bir çantayla çıkabilen kadınlardan biri değilim maalesef. Hele ki evden çocuklarla çıkıyorsam.

Uzun yola gitmeyi saymıyorum. Orada hepimiz kantarın topuzunu kaçırıyoruzdur. Ama evden çıkıp Taksim'e giderken bile bavul kıvamında bir sırt çantası hazırlıyorum ki o çanta ebadındaki bir çantayla Nasuh Mahruki'nin Everest'e tırmanmışlığı vardır eminim:-)

İçine, yukarıda saydıklarıma ek olarak:

Islak mendil poşeti

Üşürlerse, terlerlerse, kusarlarsa diye her iki çocuğum için de birer takım çamaşır ve ikişer takım kıyafet, yedek çorap

Atıştırmalık meyve ve kuruyemiş, acıkırlarsa diye..

Susarlarsa diye 2 ayrı matarada su ( birininki Ben Ten'li, diğerininki Barbie'li)

Eğer bir yere oturmaya gidiyorsak sıkılmasınlar diye mutlaka 2 ayrı boyama kalemi seti ve boyama kitabı, hikaye kitabı

Belli saatlerde verilmesi gereken ilaçları varsa onlar

Fotoğraf Makinası

Krem ( yazsa güneş kremi, kışsa yağlı krem)

Bu listeyi daha çok uzatabilirim ama bunlar otomatiğe bağlanmış şekilde "hadi çıkalım biraz dolaşalım" dediğimizde standart olarak yanıma aldığım malzemeler.

Nasıl? Fena değilim değil mi?

Sevgiler

Anne Çantası

2011-01-03T09:47:00.001+02:00

Bir ara bloglarda bir "mim" dolanırdı, haydi herkes çantasının içindekileri ifşa etsin diyerek...Bu mim ya bir anne tarafından üretildi ya da makyaj malzemesi delisi bir kadın tarafından...

Biz anne kısmıyla alakadarız ki, yeni annelere gerekli bilgileri de aktarabilelim.

Kimi anne düzenlidir, çok cepli bir çantaya sadece gerekli olan eşyaları sığdırır, kimi anne pimpiriklidir, ne bulursa atar çantasına, lazım olur edasıyla, pazar çantası oluveririr o çanta sığmaz hiçbir yerlere...

Bazı aneler sırtında taşır çantasını, önünde de slingi, yürüyen duba görünümünde, bazı anne şık bir çanta takar, içi kokmuş bezle de dolu olsa havasını bozmamak için...

Her anne farklıdır, çantaları da farklıdır.Bu hafta çantalarımızı döküyoruz ortalığa, bakalım farklı yaş grubundan annelerimiz ne tür şeyler taşıyorlar çantalarında...

Sizlerin de güzel fotoğraflarını ve yazılarını bekleriz bu konuda.

İyi haftalar herkese...

Kaynak 1
Kaynak 2
Kaynak 3

Yeni Yıldan ve Hayattan Dileklerim

2010-12-31T00:01:00.004+02:00

Ben bir dilek arsızıyım… Allah'tan sürekli bir şeyler diler, hayattan hep birşeyler beklerim…Hep yeni hedeflerim vardır benim, artık yapmamaya karar verdiklerim, yarın hemen başlamayı planladıklarım vardır...Bunlar için çabalarken yorulmam, sabrederken sıkılmam, hayal kurarken zamanı unuturum…

O yüzden özellikle yeni yıla girerken dilek dilemek benim için çok da özel bir olay değildir aslında..
Eskiden her yeni yılda kendime bir sürü hedef koyardım. Sanki yeni yılla beraber yeni bir ben olacakmışım gibi gelirdi o zamanlar…okulda bile yeni bir deftere başlamaya gayret ederdim...31 Aralık'ta tüm hatalar silinecek, eski hesaplar unutulacak, 1 Ocak'la beraber de herşeye sıfırdan başlanacakmış gibi hissederdim. Heyecanım o yüzden miydi yoksa yeni yıl hediyelerinden miydi bilemiyorum artık…

Sonra umud etmek için, dilek dilemek için illa yeni yılı beklemem gerekmediğini anladım.Niye ve neyi erteleyecektim ki?
Ve sonra sürekli yeni hayaller kurmaya, bir dolu dilek dilemeye, kendimi değiştirmek için yılın son gününün gelmesini beklememeye başladım.

Ama adettendir, sıralayayım yeni yıldan ve hayattan dilediklerimi:

1- Herşeyden önce çocuklarım, eşim, ailem ve tüm sevdiklerim için sağlık diliyorum. Sağlıktan öte bir şey olmadığını ben çok iyi biliyorum. Çocuklarım için sağlıklı, güzel, gördüklerinden geri kalmayacakları uzun bir ömür diliyorum. Sağ, sağlıklı ve yanımda olsunlar istiyorum.

Yanımda kısmını biraz ucu açık bırakıyorum çünkü bir yandan da yüksek yüksek okullar için yurtdışına gittiklerini hayal ediyorum. Bu ne yaman bir çelişkidir değil mi? Kızımın göbeği bile Paris'te Sorbonne'da gömülü…O da ayrı bir hikaye zaten, bir ara anlatırım.

Unutmadan, ilk maddeye ek: bıcırık yeğenim çapkın kepçe'yi bu sene daha sık görebilmek istiyorum.

2- Çok şükür evimizi geçindirecek kadar kazanıyoruz. İkinci dileğim bunun daim olması…Ama biraz daha açgözlülük yapıp biraz daha fazlasını istesem ayıp mı olur? Şöyle Milli Piyango'nun yılbaşı büyük ikramiyesinin birazı da bize çıksa…Maaşlı köleliği bırakıp keyfimizce bir yaşam sürsek…sabah 06:30- akşam 19:30 saatleri arasında da evimde olabilsem, çocuklarımı okullarına ben uğurlasam, akşam ben karşılasam…kızımın saçlarını sabahları güzelcecik toplayabilsem...evimizi mis gibi taze pişmiş kek kokularıyla donatsam istiyorum...ah ne kadar güzel olurdu…

3- Dünya barışı diliyorum. Dalga geçmiyorum, valla..Bu biraz güzellik yarışmalarında finalistlere sorulan sorulara verilen ezberlenmiş yanıtlara benzedi ama ben gerçekten dünyada barış diliyorum. İstisnasız her memleketinde...İnsanlar sevdiklerini savaşa uğurlamasınlar, anneler evlatlarına ağlamasın istiyorum. Yüreğim şişmeden gazete okuyup haber seyredebileyim istiyorum.

4- Ben bu İstanbul'da çocuk büyütmekten biraz korkuyorum arkadaşlar…Kimkime dumduma bir yerde yaşıyoruz, kimsenin kimseden haberi yok. Çocuklarım hergün okullarına gitmek için bir dünya yol gidiyorlar. Allah korusun onları…Ben şöyle bir, Ege şehrini istiyorum yaşamak için…Hadi uzatmayayım, kime yutturacağım? Ben memleketimi, İzmir'imi istiyorum aslında…Çocuklarımı da orada büyütmek istiyorum. Önün deniz, arkan deniz bir memlekette, güvenli bir muhitte..benim çocukluğum gibi…tadı damaklarında kalacak bir çocukluk dönemi geçirsinler istiyorum. Eh bu durumda ben de ya evimin kadını çocuklarımın anası olayım ya da en azından daha makul şartlarda çalışayım istiyorum.

Eğer Milli Piyango vurmayacaksa en azından oralarda bir iş teklifi filan alsak en hayırlı tarifeden…

5- Sivilcelerimin geçmesini istiyorum. Geldim 34 yaşına hala atlatamadım ergenliği…tamam arada kendimi 15 yaşındaymış gibi hissediyorum ama bu sivilceler biraz fazla uzadı. Gitmediğim doktor, kullanmadığım ilaç kalmadı. Yok şekerim, kazık çaktılar yüzüme…Evlenince geçer dediler, ne alakaysa, 10 yıllık evliyim, geçmedi çok şükür…Çocuk doğurunca geçer dediler, Allah ömür versin 2 tane doğurdum, yerlerinde duruyorlar…Geçseler de ben de kaymak gibi cilde sahip olmak nasıl bir hismiş onu da bilsem:-)

6- Eşim köpek almak isteyip duruyor. Köpeklerden had safhada korkmam bir yana apartman dairesinde köpeği ne yapacağız? Sabahları ben zaten 6 buçukta evden çıkıyorum, eşim ancak çocukları hazırlayıp servislerine yetiştiriyor sonra da kendi işine yetişiyor. Köpeği kim nasıl gezdirecek? Ayrıca salon takımımızı daha yeni aldık, deri koltuklar filan….Ama eğer eşim yeni yıl dileklerinin arasına köpek sahibi olmayı da eklediyse Allah'ım, bari bize bahçeli bir ev ver de hayvanı bahçede tutabilelim. Evin içinde köpek fobisiyle nasıl yaşarım onunla bilemiyorum.

7- Birazcık da tatil yapmak istiyorum…Şöyle güzelce bir dinlenmek, aylardır seyrederim ümidiyle alıp bir türlü seyredemediğim filmleri seyretmek, biriken kitaplarımı okumak, doya doya denize girebilmek, kumsalda pineklemek istiyorum.

8- Herşey bir yana ben yine çocuklarım diyorum arkadaşlar…Onlar iyi olsunlar, sağlıklı ve mutlu olsunlar, evimizin dirliği, düzeni, huzuru daim olsun bana yeter…

Sevgiler

Sevgili 2011, Dilek Listem Posta Kutunda Bekliyor

2010-12-29T16:15:00.000+02:00

2008 senesinde içimde iki yeni hayat başladı. 2009 senesi yılbaşından hemen sonra onlardan haberim oldu ve herhalde bu haber hayatımın en büyük hediyesiydi. İkiz mucizelerim 2009 senesini hayatımın en önemli, en özel senesi kıldı. 2010 ise onların bebeklikten çıkıp şimdilerde koşup oynayan, bir sürü kelime öğrenip isteklerini ifade etmeye başlayan ve çok ama çok harika iki çocuk olmalarına şahit olduğum yine çok özel bir sene oldu. Her an onlara ve aileme sahip olduğum için şükrediyorum, ne kadar şanslıyım diyorum ve elimdekilerin kıymetini bilmeye çalışıyorum. Tüm bunların üstüne insan hayatta daha ne ister, ne bekler? Aslında çok şey değil ama ufak da olsa bir dilek listem var galiba, çok azı özel, pek çoğu genel.

Dilerim ki:

Çocuklarım, eşim, ailem, dostlarım ve herkes sağlıklı olsun

Dünyada sürüp giden açgözlülük, hırs ve bencillik azalma eğilimi göstersin

Ülkemizde ve dünyada insanları düşmanlığa ve bölünmeye itenler enerjilerini ve zekalarını ülkeleri, insanları için yapıcı, yararlı ve yenilikçi projeler üretmeye harcasınlar.

Açlık, yoksulluk ve sefalet içinde yaşayan insanlar insanca yaşam şartlarına kavuşsunlar.

Gençler şan, şöhret ve parayı hayatlarının amacı olmaktan çıkartıp bilgi, kültür ve çalışmanın önemini anlasınlar.

Elimizdeki kısacık ömrün değerini bilelim ve her günümüzü dolu dolu yaşayalım.

2011, senden dileklerim bunlar. Hadi bakalım, sahne senin.

Hoşgeldin...

Not: Bu şarkı söylemek istediklerimi hatırlattı ve geçmişe yolculuk yaptırdı, Pipes of Peace gelsin

LÖSEV VE KENT PROJESİ

2010-12-29T13:59:00.000+02:00

2011 Dileklerimizi yayınladığımız şu günlerde hepimizin ortak dileği oldu sağlık.O olmadan diğerlerine kavuşamayacağımızı bildiğimiz için belki de.

Yavrularımızın bir gülüşü yetiyor dünyamızı aydınlatmaya ve şükrediyoruz gerçekten içimizden gelerek.Çünkü biliyoruz onlar iyiyse, biz de iyiyiz.

Anne olmanın bir özelliği de, tüm çocuklara kendi çocuğunmuş gibi merhametle bakmaktır.Sahiplenmek, onlar için de iyi dileklerde bulunmak.Ama yetmiyor sevgili anneler!

Haydi yeni bir yıla daha fazla sorumluluk bilinciyle girelim.Gözün görmediğine gönül katlanmasın.

Biliyor muydunuz, uygun ilik bulunduğu halde, nakil yaptıracak hastane bulamayıp yaşamını kaybeden minik bedenler olduğunu.

Bugün şöyle bir mail aldı Filiz arkadaşımız ve mutlaka yapabileceğimiz birşeyler olduğunu düşündü(rdü).

Arkadaslar,

Kampanyamiz hizla ilerliyor. Ama zamanimiz cok az. Bugun de losemili
bir cocuk basvurdu. 6/6 tam uyumlu verici kardesi olmasina ve hastanin
yasamasi k emik iligi nakline bagli olmasina ragmen nakil yaptiracak
hastane bulamiyor. En yakin 3 ay sonrasina randevu veriliyor. Yani bir
anlamda beklerken öl deniliyor.Bunun icin zamanimiz yok. Ben
utaniyorum.Ama ne yapacagimi da sasirdim. Gercekten bu insanlar bu
kadar duyarsiz mi.Ya da bir tek biz mi telaslaniyoruz. Acaba biz de mi
3 maymun olmaliyiz ki aksam rahat uyuyalim.Hayir , olamaz. nsanlik
henuz olmedi. Ya gercekten bizim cok yakinimiz birisi yasayacakken goz
gore gore olse biz ne yapardik.Insanlar katil olur yahu.

Haydi tuslara daha fazla dokunalim ve bu sayiyi kisa zamanda 1 MILYONA
cikaralim, sonra da 5 milyona.

Sesimizi basin bile duymuyor, siyasiler nasil duysun?

Elinize saglik. Kolay gelsin.

Dr . Ustun EZER Yonetim Kurulu Baskani
LOSEV Losemili Cocuklar Vakfi

Şimdi sıra sizde.

Lütfen siz de buraya tıklayıp destek olun!

Ey 2010 borçlusun bana...

2010-12-29T13:46:00.002+02:00

2011 den beklentileri sıralamadan önce 2010 nasıl geçmiş deyip bir muhasebe hesabı yapmak lazım geliyor bana göre..

2010 genel olarak sağlık sorunlarımız ile uğraştığımız, hep sağlık merkezli olaylar yaşadığımız bir yıl oldu..

Bir kere önce Emre oğlum domuz gribi geçirdi.. O ne ateşti yarabbim, 3 gün 3 gece 39 un altına indiremedik. Ben, babamız ve doktor olan amcasıyla gece gündüz başında bekledik ve doktorumuzun direktiflerini uyguladık. Ateşini düşürmeye çalışmak ve normalde suyun altına girmek için bize yapmadığını bırakmayan kuzumun duşa girdiğimizdeki ağlamaları hala kulaklarımı tırmalar düşündükçe…

Sonra 2010 un ilk 6 ayını hamileydim ve doktor kontrollerimiz sırasında yapılan bir testin değerlerine göre karnımdaki yavrumun 1/12 ihtimalle down sendromlu bir bebek olma olasılığı mevcut idi.. Kabul edilebilir değer 1/650 iken bu risk çok yüksekti.. Bu nasıl bir kabustu, amniyosentez olma ihtimali bile insanın tüylerini diken diken ederken, o işlemi yaptırmak, hemşirenin elindeki yaklaşık 40 cm lik iğnenin korkutucu görüntüsü, sonrasındaki 3 gün boyunca olabilecek bir düşük olayına karşı Emre’mi evden uzaklaştırmak zorunda kalmak ve yatarken dua etmek, sonrasında da 15 gün sonuçları beklemek gerçekten ömrümden ömür götüren tecrübelerdi.. Sonrasında temiz çıkan sonuçlar ise bayram havası estirmişti evimizde…

Haziran ayı geldiğinde ise ailemizin yeni üyesini içeri buyur ettik.. 2 Haziran 2010 da minik oğlumu Erdem’imi kucakladım, kokladım.. Tecrübeli anne olmak muhteşem bir duygu idi, oğlum ise pamuk şekeri kıvamında bir bebekti ki halen de öyle olduğunu düşünüyorum ve çok seviyorum onu..

Son olarak 2010 en acı verici deneyimi ise evimizin ulu çınarını, babamı kaybetmemizdi.. 16 Ekimde başlayan iniş süreci 10 Kasım’da babamı hastahaneye yatırmamızla daha da hızlandı ve 26 Kasım gününün ilk saatlerinde babama veda etmek zorunda kaldık. Hayatımın en acı, en çaresiz anıydı..
…..

Bu nedenle ey 2010, borçlusun bana.. Emre’mi domuz gribinin elinden çekip kurtardık, Erdemime ulaştık seninle ama babamı kopardın bizden ve ben içimdeki bu boşluğun artık hiç dolmayacağını biliyorum artık. Ama ben bittim gidiyorum, 2011’le helalleşin artık da diyebilirsin tabi.. O zaman 2011’den ailem için, kendim için sağlık diliyorum, biz sağlıklı olursak her zoru kolay yapabiliriz..

Bir de annelik tüm çocuklar için endişelenmektir ya biraz... Bu nedenle bu dünyanın tüm çocukları için de neye ihtiyaçları varsa fazlasıyla sahip olmalarını diliyorum.. Sağlıksa sağlık, sevgiyse sevgi,şevkatse şevkat, merhametse merhamet….. Evet hayat acımasız, hiç adil değil ve biz genellikle çaresiz kalıyoruz ama yine de çocuklarımız hep gülsün, biz de güleriz mutlaka eninde sonunda… Ben böyle düşünüyorum..

Gel 2011 gel, dolu dolu sevgiyle gel…

2011!!

2010-12-29T13:40:00.000+02:00

Bir dilek tut!!
Denildiğinde aklına hiçbirşey gelmiyorsa, bunun 2 sebebi var demektir;
1-Gerçekten olmasını istediğin bir şey kalmamıştır hayatta,
2-O kadar çok istediğin şey vardır ki, hangisini birinci sıraya yerleştireceğini bilemezsin...

Hangisi daha güzeldir, tartışılır ama ben ikinciyi tercih ederim her zaman, kendin için isteyeceğin birşey kalmamış olsa bile, insanlık için, fakirlik, kimsesiz çocuklar, şiddete maruz kadınlar, savaş, memleketin durumu, tedavisi mümkün olmayan hastalıklar ve hastalar için, okumak isteyipte imkanı olmayanlar vs.vs..Saymakla bitmez..

Anne olduktan sonra, kendin için isteyeceğin tüm dileklerini çocuğun için kullanmayı yeğlersin, sanki dilek tutmanın bir limiti varmış gibi...Onun için istediğimiz şeyleri 1 yıla sığdırmak mümkün değil tabi ki...Ömrüne adarsın tüm dileklerini...

2011!!
Seninle sadece 1 yıl birlikte olacağız, sonrasında tıpkı diğerleri gibi sen de gideceksin...
Gitmeden bir sihirli değnek al eline lütfen...
Hepimizin başına dokundur onu...
O kadar çok insan var ki senin taa gözünün içine bakan, dileklerini gerçekleştirmen için...
Halbuki sen bir araçsın farkında değiller...
Basit isteklerini gönülden dileseler senden medet umarlar mı?
Gönülden dileseler bile değiştiremeyecekleri büyük isteklerini senden dilemekten başka çareleri var mı?

2011!!
Gerçekleştireceksen,
Şu amansız hastalıklarla mücadele eden çocuklardan başlasan ne iyi edersin...

Pek kişisel oldu ama...

2010-12-28T10:30:00.001+02:00

2009 çok güzeldi benim için. Olmasını istediğim hatta ümidim olmadığı için istemeye cesaret bile edemediğim gelişmeler oldu hayatımda. 2010 pek gelsin istemedin bu sebeple sanki öyle bir şansımız varmış gibi. İstemediğim gibi pek kötü geldi 2010. Yaşadığım sağlık sorunları 2010'un büyük kısmını yok saymama neden oluyor şimdi durup düşününce. İşte bu sebepledir ki 2011'den en ama en öncelikli dileğim sağlıktır, hepimiz için. Önce sağlık gerisi boş demişler ya hakkaten de öyleymiş. Neden yaşamadan bilemiyoruz anlayamıyoruz ki...

Önce sağlık dedik ama insanız işte nihayetinde. Maddi ya da dünyevi isteklerimiz de olmuyor değil. Küçük şeyler ama benim istediğim. Kızıma istediğim yatağı almak mesela ya da mutfağıma hayalimdeki masayı bulmak. Bir iki küçük ıvır zıvır salon için, tamamdır. Mutlu olurum ben. Küçük şeyleri severim, onlarla sevinirim, bir de küçük şeylere üzülmesem yeni yılda tam olacak.

Çok önemli bir isteğim daha var tabi. Hepimizi, en çok da miniğimi etkileyecek. Hiçbirşeyi önemli değil sadece kızımın içinde çok mutlu olacağı, benim de huzurla bırakacağım bir kreş istiyorum. Sabah hepimiz bir telaş evden çıkalım, akşam tek tek toplanalım, çekirdek çekirdek yaşayalım istiyorum.

Çok şey mi istiyorum, yok yok çok değil, olacak hepsi biliyorum.

AD Extra - GrupGuru

2010-12-28T10:09:00.004+02:00

Merhaba,

Annelerin Dünyası büyüdükçe ve tanındıkça, gelen mailler doğrultusunda, bizi ve blog dünyasını çevreleyen fırsat ve tanıtımlardan biz de faydalanmadan duramadık.
Diğer blogların okuyucuları şanslı da bizim okuyucularımız değil mi?

Geçmiş aylarda bahsettiğimiz tüketim canavarlığına kapılmadan, ekonomik bir anne olma çabasıyla bir çok ürün ve hizmetin indirimlerinden haberdar olmak bizim için kaçınılmaz.

Bunu da çeşitli indirim sitelerini akıllıca takip ederek gerçekleştirebilirz.

Bunlardan biri GrupGuru.com

GrupGuru temsilcisi Gökhan Bey, Annelerin Dünyası okuyucuları için hoş bir teklif yaptı.Şimdi buradan siteye üye oluyorsunuz ve aranızdan en şanslı olanı Panço dan indirim kazanıyor.Tek kupon kaldı ellerinde, o da bizim için, kaçırmayın.

İlk hediyemiz hayırlı olsun.

Sevgiler...

2011 Dilek listem

2010-12-27T22:30:00.000+02:00

İlginç bir seneydi benim açımdan. Biraz sancılı, sıkıntılı, sürprizlerle dolu, yepyeni dostluklara zemin hazırlanan, tekrar kariyer derdine düştüğüm, bolca iç hesaplaşmalar yaptığım, sessizce gözlemlediğim...

Adettendir; yeni yılda şu da olsun bu da olsun umutları. Geçen seneki dilek listeme bir göz atalım önce: TIK.

Şimdi de bir karşılaştırma yapalım:
*Bebek egzaması yıl içerisinde 3-4 kez hafif olarak tekrarladı kendini. Hafta sonu itibariyle önce Alpi,şimdi de ben yatağa düştük. Bu sene 2 demek bu. Okul sebebiyle hastalık beklememek, fazla iyimser bir duruş olur ama; istek benim değil mi kardeşim? İstiyorum kardeşim; hastalıksız hatta sıfır hastalıkla geçecek bir yıl istiyorum!

*Bodrum' um gelmeye devam ediyor. Bu konuda şu sıralar yapacak bir şey yok.
Yaşayacağımız günleri hayal etmeye devam ediyorum.

*Kimsenin evinden huzur eksik olmasın

*Kar olayını bu sene baştan, henüz dileyemeden gerçekleştirdik. Yine de yılbaşından sonra bize Sipil veya Bozdağ yolları gözüküyor gibi.

*Montessori materyallerimiz Gamze sağ olsun çoğaldı :)) Ev okulumuz büyükbir darbe aldı okulla birlikte. Dar alanda kısa paslaşmalar yapıyoruz. Yeni hayatıma artık adapte olmayı diliyorum.

*Araba kullanmak mı? Aksine, hayatımda hiç kullanmadığım kadar otobüs ve metro kullanıyorum! Bir araba istiyorummm!

*4. dövme için hala hazırım; yapacak olanla bir denk gelebilelim istiyorum.

*Kendime biraz daha fazla zaman? Bunu eskisinden 3 kat fazla istiyorum! Evdeki günlerimin kıymetini bilememişim.

*Evin tarzıyla turzuyla ilgilenmiyorum şu sıralar.

*Bembeyaz bir netbook' um oldu :) Çantaya atıp her yere taşıuabiliyorum.

*Balkon & çiçekten de geçmek üzereyim. Bu konuda çok beceriksizim. O kadar sevdiğim halde, unutuyorum onları.

*Alpi' ye bu sene yüzme öğretebileyim bari! Geçtiğimiz yaz, kollukları kabul etti; bu yaza bakalım neler olacak?

*Ekmek yapma makinasını hala istiyorum.

*Desensiz, açık renk bir kilim istiyor olabilirim.

*Bebek odası tasarlamak ve ya resim yapmak istemiyorum şu sıralar.

*Dikiş makinam hediye olarak geldi. Sadece biraz iyi değerlendirilmiş zaman gerek bana.

*Eğitimde daha etkin bir rol aldım. Hem de başvurmadığım bir kurum, geldi buldu beni. Alternatif eğitimle ilgili sürprizim için hala beklemedeyim. Ancak, İzmir' de Montessori google grubumuzun kapıları açık.
* “Çocuğu şöyle ya da böyle mükemmel” olan anneler' e kıştt demiştim ya; Eylül' de okula başlayarak bunun önümüzdeki seneler boyunca pek mümkün olmayacağını kabullenmiş bulunuyorum. En azından arkadaşlarım arasında böyle bir model yok.

*Montessori materyallerimiz Gamze sağ olsun çoğaldı :)) Ev okulumuz büyükbir darbe aldı okulla birlikte. Dar alanda kısa paslaşmalar yapıyoruz.

*Yeniden üniversiteye başvuruyorken, sayfayı kapattım. Belki seneye.
Aaaa bir de şu var:

Mutlu yıllar :)

Sevgili 2011

2010-12-27T11:42:00.001+02:00

Sevgili 2011,

Sen bize hiçbir şey getiremezsin!
Getirirsek, ancak biz getiririz.

Öyle ya, sen de diğer tüm zamanlar gibi, yerinde bizi bekliyorsun.

Oysa kimimiz, sayıp duruyoruz senden beklediklerimizi.

Mutlu olmak istiyor meselâ çoğumuz. Sen mutluluk getirebilir misin? Biz, mutluluğu nerde arıyorsak orda buluruz değil mi? Sahip olmadığımız ne varsa, ona sahip olunca mutlu olacağız sanıyoruz ama olamıyoruz. Tam sahip olduğumuz anda yeni bir eksikliğin farkına varıyor, sonra da senden sonra gelecek yıldan onu istiyoruz. Üzülüyor musun o zaman? Bize beklediklerimizi veremediğini mi düşünüyorsun, yoksa senden sonra gelecek yıllara nasihat mı ediyorsun, kulak asma insanoğluna, o doymak nedir bilmez pek diyerek.

Tamam fazlaca karamsar olmamam lazım, sen de heyecanlısın eminim, takvimlerimizde salınmak isteğindesin.
"Yeni" başlı başına bir kıpırtı gerçekten. Unutmak istediğimiz ne varsa, üzerine sereceğimiz koca bir örtü.
"Başlangıç"ta öyle, biteceğini düşünmediğimiz sürece...

Sevgili 2011,
Biz sana neler getirebiliriz biliyor musun?
Sağlık, huzur, mutluluk!
Evet evet, bunların hepsi bizim heybemizde aslında. Noel Baba falan hikaye tümüyle...
Vücumuza nasıl baktığımızla ilgili değil mi sağlığımız? Sigara dumanlarının arasında bırakarak onu, senden sağlık istesek, sen ne yapabilirsin?
Huzur hele!
O da kalbimizde, aklımızda değil mi? Biz nereye gidersek gidelim bizimle gelmez mi?
Eğer huzursuzsak, asırlar geçse de huzur bize gelir mi?
İçimize dönüp, dürüstçe; sıkıntılarımızı, dertlerimizi farkedip, onlarla yüzleşip, sadece görünen yönüne değil; özüne odaklanmadıkça, onlardan kurtulmadıkça, kurtulamıyorsak eğer onları kabullenip sevmedikçe "huzur"lu olabilir miyiz?

Sevgili 2011,
Belki sen de üzülüyorsundur. Işıl ışıl ağaçlarla dolu onca eve gireceğin kadar, odasını aydınlatacak ışığa sahip olmayan insanlarında evlerine geliyorsun.
Bazı hayatlar için başlangıç olacaksın, doğum tarihi deyince hep seni hatırlayacak anneleri minik meleklerin.
Bazı hayatların sonu olacak, bir mezar taşının soğukluğunu soluyacaksın kıyamete dek.
Kimileri mezun oldukları yıl diye hatırlayacak seni, kimileri evlendikleri yıl. Artık duvarlarımızı süslemeyen o eski takvim yapraklarından bir bir kopacak, azalacaksın sen de.
Sonra sen de biteceksin.
Bir yılda neler değişti diye sorarken biz, ömrümüzden koskoca bir yıl daha eksilmiş olacak.

Sen en iyisi, senden ne bekliyoruz diye sordukça biz, en doğru cevabı ver bize : "Kendinize bir ayna alın. Ve ona uzun uzun bakın. İşte size, en güzel yeni yıl hediyesi."

2010-12-27T09:24:00.000+02:00

2011, yeni bir yıl!

Sanki kara kaplı defterimizden bir sayfa kapanıp yeni bir sayfa açılacakmış gibi...

Bu seneniz nasıl geçti bilemiyorum.Hızlı, yavaş, eğlenceli, sıkıntılı... Nasıl geçmiş olursa olsun yeni yılda eminim gerçekleşmesini istedikleriniz olacak.

Sağlık isteyecek herkes önce.Buna ben de dahil.Yedik, içtik, kendimize bakmadık ondan oldu diyemeyeceğimiz hastalıklarla karşılaşıyoruz.Sağlığımız Allah'a emanet oldu, mikroplar güçlendi cirit değil gülle atar oldu meydanlarda.

Umut isteyeceğim, kalbimde bitmek bilmez, biterse ömür geçirtmez bir hisle.Bu umut emeğimin karşılığını alabilmeye dair olacak.Tekne yürütmeyeninden değil.

İşte o yüzden para istemeyeceğim, zira kendisinin hayrını bu güne kadar görmedim.35 milyonun hayaliyle yanıp milli piyango bileti alanlara da hayretle bakacağım, sanki mutluluk ufacık bir kağıt parçasındaymış gibi...

Sevgi istemeyeceğim zaten bol miktarda var.Hasret de istemeyeceğim mümkünse gitsin bir daha gelmesin.

Kendim için isteyebileceklerimin temelinin topluma ve yaşam tarzımıza ait olduğunu düşünerek, bu sene ülkem için dileyeceğim bir çok güzelliği.

Allah akıl fikir versin herkese, kalplerine huzur versin, karartmasın, güzeln yüzler solmasın.

Bütün dünya buna inansın:)

Misafir Anne - Anne Muhabbetlerine Farklı Bir Bakış

2010-12-23T09:26:00.000+02:00

Genel Kural 1: Kedisi olan kedisini, bebeği olan bebeğini anlatır.

Genel Kural 2: Çocuklu aileler görüşmek için hedef kitle olarak diğer çocuklu ailelere yönelir.

Bu durumda da birincil ortak noktası çocukları olan aileler doğal olarak çocukları çevresinde dönen muhabbetler yaparlar. Buraya kadar herşey yolunda…Sağlıklı paylaşımlar, birbirine yol göstermeler, dürüstçe durum alışverişi..bunlar çok güzel şeyler. Ben de arkadaşlarımla bu sohbetlerden inanılmaz keyif alırım, çok şey öğrenirim.

Bana göre eğlenceli olan şey annelerin içgüdüsel olarak çocuklarını diğerlerinden üstün tutma çabasına girmeleridir. Babalarda bu durum pek o kadar baskın değilken anneler daha bebekleri rahimlerine düştüğü andan itibaren çocuklarıyla abartılı bir biçimde gurur duymaya programlanıyorlar. Daha anne karnındayken bile en hareketli bebek veya en uslu bebek onlarınkidir. Bunu zaman zaman kendimde de gözlemliyorum, istemsizce, öylesine oluveriyor bu durum. Farkedince de kendimle bile çok eğleniyorum….

Şimdi bazı sohbetlere göz atalım isterseniz. Eminim bazılarına çocukluğunuzdan itibaren komşu teyzelerle anneniz arasında geçen sohbetlerden de aşinalığınız vardır. Bu tür muhabbetler yakın arkadaşlar arasında olmaz pek, onlar birbirine dürüst davranır..Bunlar daha çok mahalledeki komşular arasında gelişir.

Anne A: Ay oğlum bu sınava nasıl çalışıyor nasıl çalışıyor anlatamam. Gecesi gündüzüne girdi yavrumun. Allah muvaffak etsin inşallah

Anne B: Ah sorma şekerim, ben de neredeyse kitabı defteri elinden alacağım, böööle gözleri belerdi kızımın çalışmaktan. Allah emeklerini boşa çıkarmasın.

Sonra sınav sonuçları açıklanır, Anne A'nınki kazanır, Anne B'ninki kazanamaz.

Anne A: Ah hayatım nasıl şaşırdım kazandığına sorma. Hiiiiç çalışmadı doğru düzgün, ben oğlum biraz çalış dedikçe, merak etme anne, ben kazanırım nasıl olsa dedi bana…Çocukken de böyleydi bu…Okuma yazmayı bile hangi arada söktü anlamamıştık...

Anne B: ( karşındakini şöööyle bir süzüp gözlerini kaydırarak) Benimki de eğer yanıtları kaydırmasaymış seninkinden daha yüksek puan alıyormuş ama kısmet işte. Yoksa yanıtlarının hepsi doğru, tulum çıkarmış aslında ama kaydırmış işte….Bir de arkasında oturan çocuk ha bire kalemini sıraya vuruyormuş, dikkati dağılmış.

Ya da:

Anne A: Ay benim ufaklık nasıl yaramaz şekerim, dur durak bilmiyor. Canım çıkıyor vallahi..Bir dakika yerinde oturmuyor. Geçen gün eşimin dünya para verip Paris'ten getirdiği vazomu pota yapmış, basket atıyor, kırıldı caaanım vazom..Hayır o kadar şeker olmasa alacağım ayağımın altına ama şeytan tüyü var hınzırın, kızamıyorum da...

Anne B: Aaaa o da bir şey mi hayatım, benim oğlan bir koltuk tepesinde, bir vitrin üzerinde hoplayıp duruyor. Geçen gün bahçede bisiklete binerken tek tekerleğinin üzerinde cambaz gibi gitmeye kalkışmış da düşüp dudağını patlatmış. Laf söylemeye de gelmiyor, dil pabuç gibi…her lafa bir cevap…öyle de zeki şeyler söylüyor ki kalakalıyorum...

Anne C: ( Biraz da ezilerek) Şeey, benimki çok uslu maşallah, hiç öyle tehlikeli işlere girişmiyor. ( sonra dikleşerek, gururlanarak) nerede ne yapması gerektiğini biliyor oğlum, onu biraz disiplinli yetiştirmeye çalıştık, şımarıklıktan hiç hoşlanmam da....

Bu sefer anneler yön değiştirir.

Anne A: Aaaa yok bak benimki de aslında öyledir. Bir misafirliğe filan gittiğimizde düzgün davranır. Akıllıdır benim oğlum.

Anne B: Tabii canım, benimki de bilir kendini aslında…Arada sırada yapar yaramazlık yoksa her zaman böyle değildir aslında…

Bir örnek daha:

Anne A: Ay hayatım kızım bana nasıl düşkün, beni nasıl seviyor anlatamam. Ama her gece de onu uyutmak çok yoruyor beni şekerim. Uyuyana kadar elini tut, yanında yat, zaten yorgunum, ne kadar daha sürecek bu böyle…

Anne B: Ay sizde de mi var o muhabbet, bizde de…yatma merasimi 2,5 saat sürüyor. İlla sarılayım ona istiyor. Benim kokumu duymadan uyumuyor hanımefendi. Ama çok zaman alıyor, işi gücü bırakıp her gece 2 saat uyutmaya çalışıyorum.

Anne C: Ay işiniz zor valla, bizimki yatma saati geldi mi iyi geceler anneciğim, iyi geceler babacığım deyip dişlerini fırçalayıp kendi kendine yatıyor. Hiç öyle bizi esir etmiyor yanında..

O-Ooowww…diğer iki annede bir karın daralması başlar

Anne A: Ay bizimkinde de yeni başladı zaten bu durum. Geçen gün bir film seyretmiş de ondan korkmuş, yoksa bizimki de kendi kendine uyurdu… ( Yalan tabii ki)

Anne B: Hem şekerim geçen gün gazetede okumuştum, bu yaşlarda normalmiş bu davranışlar, çoğu çocuk aynı şekilde davranırmış ( Benimki normal, seninki değil hesabı)

Hadi bir tane daha…Bu sefer delikanlı olsunlar:

Anne A: Ay hayatım ne olacak bu oğlanın hali bilmiyorum. Yakışıklı kerata bir sürü kız arkadaşı var. Bir hafta bir kızla, diğer hafta bir kızla…dersleri bu kadar iyi olmasa kızacağım ama derslerinde de çok başarılı…( gizli gururlanmayı anladınız değil mi?)

Anne B: Ay şekerim benimkinin de peşinde bir sürü kız dolanıyor ama benimki seçici..Öyle her kıza kaptırmıyor gönlünü Allah'tan ( Yalan, oğlanın peşinde kız mız yok aslında…)

Altta kalanın canı çıksın misali….

Bir de annelerin abartma hadisesi vardır ki o daha da güzel aslında. Mesela oğlu iş görüşmesinden çıkan anne oğlundan "fena değil, iyi geçti" yorumunu alıyorsa, konu komşuya " bayılmışlar oğluma, eee tabi bayılınmayacak çocuk mu yavrum" yorumunu yapıştırıverir.

"Kızım bir yemek yapar Allah seni inandırsın, parmaklarını yersin şekerim" yaptığı altı üstü bir makarnadır halbuki...

Bunlar kabul etmek istemesek de biraz karikatürize edilmiş olsa da pek çok annenin yaptığı şeyler…Kimse çocuğunun diğerinden daha vasat düzeyde olduğunu kabul edemiyor. Mutlaka üstünlük taslayacağı bir konu buluyor. Birininki harika resim mi yapıyor, diğerininki mutlaka sporcudur. Hiçbir şey değilse arkadaşlarının gözdesidir.

Kuzgun da olsa bizim yavrularımız şahindir. Ayrıca kol kırılır yen içinde kalır.

Sevgiler

---Gülçin---

http://www.neselihaller.blogspot.com/

Anneler Bir Aradayken

2010-12-20T08:33:00.002+02:00

Bebeğim gül gibi kokuyor.Melek gözleriyle gülümsüyor bana.O kadar çok içime işlemiş sevgisi, o kadar ayrılmamış ki benden nefesi...Anlata anlata bitiremiyorum.O benim evvelimdi, ahirim oldu, o benim parçamdı, ruhumun da, vücudumun da bir parçası.Onu bu kadar severken, başka birşey görmeyen gözlerim, başka konuda konuşmak istemeyen dillerimin bir kusuru olur mu? Ne olur mazur görün, eski konuları hatırlayamam, o konuşmaları yapamam artık, yapsam da zevk alamam....

İşte o yüzdendir 2 anne yanyana geldiğinde konu sadece ve sadece "çocuk" etrafında döner.Araya sıkışan "dağınık veya ilgisiz koca" sızlanmaları olsa da, ana konu hep çocuktur.

"Güldü bugün...Nasıl da güzel gülüyor.Zaten dönemiymiş, artık mimikleri daha belirgin olacakmış.Neee sizinki de mi?Ay ne şekerrrr...."

5 kadın hayal edin aynı sehpa etrafında.1'i bebeğinin gaz problemini anlatırken, bir diğeri mutlaka duyduğu doktor tavsiyelerini dile getirir.Diğeri yeni emekleyen bebeğini sehpanın köşesinden korurken, kalan ikisi birbirlerinin bebeklerini kucaklarına alıp agucuk yaparlar.

Ahhh güzel hayat...Herkes bebeğiyle, herkes mutlu.

Sonra biri bebeğinin kilosunu sorar ötekine.Diğerleri hemen kulak kabartır.Gelen rakam çoksa, kimi maşallah der, kimi mamanın etkileri(!)nden konu açar.Gelen rakam azsa eğer, biri teselli eder anneyi, diğeri anne sütünün faydalarından açar konuyu.

Olmadı mı? İlk buluşmayı atlattıktan sonra diğer görüşmelerde kilosundan, boyundan veya yediklerinden bahsetmeden, yüzeysel verdiğiniz bilgilerle, bol "maşallah"larla geçirirsiniz konuşmaları.

Annelik böyledir işte.Sonuna kadar sade ve dürüst olmaya çalışırken son derece politik ve gizemli kalmanız gereken dakikalarla zorlanır, bir de üzerine "nazar" değer korkusunu yaşamazken bile yaşatılır haline gelir, yine de bir araya gelmenin güzelliğinden ve meraklarınızdan vazgeçemezsiniz.

Ama anneler, biliyorsunuz, kıyas yok!...Çocuklar arasında da, sizin aranızda da.Herkes olduğu veya olmaya çalıştığı kadar iyi bir annedir.Anneler kendileri olduğu sürece çocukları için iyi anne olacaklardır."En iyi anne" sadece çocuğunuz tarafından tanımlanan bir sıfat ve sizi her iki cihanda da mutlu edebilecek tek değerdir.Nolur fazlası için üzülmeyin!

Bu hafta bir araya gelen annelerin konuşmalarından, komik veya hüzünlü hallerinden, kıskançlıklardan ve kıyaslardan bahsedeceğiz.

Güzel yorumlarınızla fikirlerinizi beyan etmeniz dileğiyle...

Depresyon Lüks Değil ama Gereksiz

2010-12-19T22:16:00.000+02:00

Anne olmak özellikle belli bir yaşın – mesela 30 – üzerindeki kadınlar için çok kolay başedilebilir bir sınav değil. Senelerin getirdiği alışkanlıklar, yaşam tarzı ve kariyerin çok önüne geçen bir sorumluluk ve özveri ile karşılanması gereken varlıklar, çocuklarımız, hayatın içine dahil olduğunda ister istemez hayatın merkezi, odak noktası oluyorlar.

Bu noktada en önemli şeyin “sakin kalmak” olduğunu öğrendiğimde artık geriye dönüp değiştiremeyeceğim günlerin de geçmiş olduğunu üzülerek fark ettim. İkizlerimin özellikle bir yaşına kadar olan sürecinde çok ciddi anlamda bunaldığım dönemler oldu ve ben de pek çok anne gibi bu yaşadığım ağırlığı bebeklerime yansıtmamaya çalıştım. Ancak ne kadar sıksa da insan kendini bir yerlerden patlak verir eninde sonunda. Ben de onlara yansıtmamaya çalıştığım üzüntülerimi en yakınımdakilere yansıttım pek çok zaman istemeyerek. Biriken yorgunluklar, uykusuzluklar ve sağlıklı iki çocuk büyütme telaşım içinde depresyona girmeye ramak kala kendimi toplamak için silkinmeye karar verdiğim anlar çok oldu. Bazen başarabildim, bazen başaramadım. Yapmaya çalıştığım şey hep hayatımda güzel olan şeyleri düşünmeye çalışmak olsa da anlık stresler ve üzüntüler beni oldukça yıprattı.

Anneliğe alışmak, bu kimlikle hayata devam etmek tamamen durumu kabullenmekle ilgili aslında. Bir kez bu durumu kabullenince sonra her şey çok daha kolay oluyor. Annelerin de depresyona girme lüksü olabilir belki ama en kısa sürede kendini toparlamak şartıyla. Yaşadıklarını artı ve eksileriyle ortaya döktükten sonra çıkan sonuç olumlu ise depresyodayım demek şımarıklıktan başka bir şey değil, bunu öğrendim.

Bu yüzden kendi kendime uygulamaya çalıştığım terapiden bazı notlarla noktalamak istiyorum

* Çocuklarım sağlıklı, sevgi dolu bir ortamda büyüyorlar

* Sevdiğim adam yanıbaşımda, çocuklarını ve beni seviyor
* Geçim sıkıntımız yok

* Miniklerimin nasıl büyüdüklerine şahit olmak çok büyük bir şans

* Bugünler geri gelmeyecek, tadını çıkartmalıyım

* Yorgunum ama geçecek

* Her şeye yetişmesem de olur, ev işleri ya da başka çok önemli olmayan şeyler her zaman bekleyebilir, bunları sıkıntı yapmamalıyım

* Mükemmel anne diye bir şey yoktur, kendimi iyi hissetmem daha önemli

Şimdilerde kendimi iyi hissedebilmek için bu noktaları daha sık düşünmeye, aklımdan çıkartmamaya çalışıyorum ve bunu tüm annelere tavsiye ederim.

Güç, Bende Artık!

2010-12-19T02:28:00.000+02:00

Çocukken saçma olmasına rağmen çok severek izlediğimiz bir çizgi filmdi He-Man. Şimdi düşünüyorum da annelik ancak bu kadar güzel anlatılırdı, evet evet, anne olmak olsa olsa He-Man'in kılıcı olabilir.

Anne olmak, sıradan bir kadının bir süper kahramana dönüşme serüvenidir. İçindeki sonsuz potansiyeli farketme süreci. Tabi kahramanlarda kendi aralarında sıralanırlar.
Normal olanlar, anti-süper olanlar, olamayanlar...

Sahte kahramanları, bilinçaltımızı iğdiş etmek için özenle seçilmiş çizgi karakterleri bir tarafa koyup, gecenin bir yarısında parmaklarımı klavyeye götüren "güç" nedir anlamaya çalışıyorum. İnsan, öyle çok katmandan oluşuyor ki, her perdenin altında bir perde daha beliriyor. Görünüşte seçimlerimizi şekillendirdiğini sandığımız şeyler bile bazen sadece birer bahane oluyor.

Her birimiz "anne olarak" önce kendi varlığımızı daha anlamlı hale getirdiğimizi itiraf etmeliyiz sanırım. Verici olmanın tüketen taraflarını, birden fazla insan olmanın ayaklarımızı bağlayışını anlatmama gerek var mı?
Ne kadar zor hem bedeniyle hem ruhuyla bize emanet edilen bir canlıyı büyütmek. Peki biz?

Neden ona sahip olmak istedik sorusu beni 'neden varız'a kadar sürüklüyor ve bu yazının içerik sınırlarını zorlamak istemiyorum. Ama "anne olmak paydası"nın bütünleştirici büyüklüğüne rağmen, her birimizin "gücümüzü" borçlu olduğumuz farklı kılıçlarımız olduğunu düşünüyorum.

Manevi dayanaklarımızın büyüklüğü nispetinde güçlüyüz. Bu güçlülük hayatın zorluklarına, sıkıntılarına karşı gösterdiğimiz sabır aslında. Tükenmeye ramak kaldığı zamanlarda yeniden hatırladığımız değerlerimiz, ellerimizden kaymak üzere olan ipe daha da sıkı sarılışımız. İnsanız, kadınız, hassasız. Hayatın genişlikler ve darlıklar arasında bitmeden salınışının seyircisiyiz. Ya da bu sarkaç senaryosunun başrolündeyiz.

Anadolu. Ana-dolu. Biz, sıkıntılara göğüs gererek bu topraklara "can" vermiş, bu topraklarda "can" vermiş annelerin çocuklarıyız/torunlarıyız. Peki şimdi göğüslerimizi gerebileceğimiz kadar bile büyük sorunlarımız olmadığı halde, bizi böyle depresyondan depresyona sürükleyen sel de neyin nesi?

Kendimi ait hissettiğim kültürün motifleri düşünce dünyamda ne kadar baskın olursa olsun, modern bir birey olmaktan kurtulamıyorum. Oğlumun bebek olduğu zamanlarda her bunaldığımda, "eskiden hazır bez bile yokmuş, tarlalarda büyürmüş çocuklar" diye diye kendimi teselli edebilirken, oğlum büyüdükçe bu açıklamalar yetmez oldu bana. Ben, annem kadar dayanıklı değildim. Çünkü ben, akranlarımın arasında hep daha olgun ve güçlü birisi olarak sivrilmiş de olsam, hayatla yüz yüze gelmemiştim. Ve şimdi burada, boyumdan çok büyükmüş gibi görünen bu sözleri söylerken bile, alaycı bir gülümseme beliriyor yüzümde.
Biliyorum, anneannem gelse, ona sorunlarımı anlatsam, o da bana güler geçer...

Çok kereler kendimi zorladım bunları düşünürken. Anneannem için önemli olabilir miydi Pendik Marina'da Bilge'yle bişeyler içmek, denize karşı durup Erich Fromm'dan ya da İdris Şah'tan bahsetmek? Ya da km'lerce ötedeki bir şiir dinletisine gitmek için bir dolu zahmete girmek? Sanmam. Çünkü ona sığınacak bir ev, ısınacak bir soba, içilecek bir çorba yeterdi... Bana yetmedi.

İçerisinde yetiştiğim dünyanın kodları çok başkaydı. Olmak istediğim dünyanınki bambaşka. Eski kadınlar dayanıklıydı, sabırlıydı, sessizdi, huzur doluydu. Hayata dair beklentileri çok yüksek değildi belki. Oysa ben ve benzerlerim daha dayanıksız, daha sabırsız ve daha güçsüzüz. İlk çocuktan sonra ikinci mi? Çok zor, belki demeye başlıyoruz. Kendi varoluş alanımız öylesine geniş, öylesine geniş ki, önce eşlerimiz, sonra minik meleklerimiz bizi zorluyor. Seviyoruz deli gibi ama vermekten yoruluyoruz. Zamanımızı, sevgimizi, ilgimizi...
Ve bu yorgunluk; biriktikçe, patlayacak an kolluyor.

Her annenin güç algısı farklı. Her annenin fedakarlık algısı farklı. Kimisi en iyi markaları giydirince iyi anne olacağına inanıyor, kimisi çok oyun oynayınca. Ekonomik anlamda güçlü olunca, güçlü anne olunuyor kimine göre. Sahi güç? Kime, neye göre?..

Ben kendi yolumu çizdim. Elimde harita falan da yoktu, el yordamıyla oldu hepsi. Önce kendime karşı dürüst oldum. Acılarımı, sorunlarımı irdelemekten çekinmedim. Emin olduğum şeydi; bir anne olarak aileme katabileceğimin en fazlasının "kendim" olması. Sahte gülümsemelerden, pollyannalardan uzak, gerçek bir varoluşun, içsel bir dinginliğin yapmak istediğim herşey için yeterli olacağına inandım.

Eğer gerçekten mutluysam mutlu edebilirim. Ağlıyorsam, saklamam. Hüzün ve sevinç hep var. Bir diş macunu paketinin üzerindeki 3 kişilik aile fotoğrafı gibi daimi gülücüklerimiz yok bizim. Ama gerçek sevinçlerimiz var, birbirimize baktığımızda; ışıl ışılız!
Dünya üzerinde sahip olunabilecek en büyük hazinenin "kişinin ailesi" olduğuna inanıyorum. Güçsüz yanlarım, yenikliğim yok değil. Ama bununla başedebilecek güce sahibim. Bu gücüyse önce "tüm güçlerin sahibinden" sonra da O'nun beni buralarda mutlu olmam için yolladığı "minik meleğimden" alıyorum. Bazen zayıflasa da asla tükenmeyeceğini biliyorum, çünkü aşk, sonsuzdur, sonsuzluktur...

Güç, bende artık!..

Cambaz..

2010-12-17T11:24:00.001+02:00

Anne olduğu zaman insanın depresyona girme lüksü bile yokmuş, onu anladım ben.
İlk büyük üzüntümde -depresyon kıvamında bile değildi- sütüm saatler içinde gitti ve gelmedi.
Benim döktüğüm gözyaşları yüzünden oğlum -daha çok ama çok minikken- en temel ihtiyacından mahrum kaldı; ki her sağlıklı bebekten daha çok ihtiyacı olmasına rağmen.
Ben o anda anladım ki; çocuğumun hayrı için doya doya ağlamaya bile hakkım yok benim artık.
Onu bazı şeylerden mahrum etmemek için üzülmek bir lüks oldu artık.

Annelik sürekli bir delilik haliyken en zoru belki de; annenin aklı sağlığını önceki gibi koruyabilmesi.
Hiç 15 dk sürecek bir makyajın ya da yarım saat sürecek bir manikürün insanın ruhunu bu kadar doyurabileceğini tahmin etmezdim.
Evet anneyiz ama kadınız da hala biz.
Karı-kocayız da hala biz, sevgiliyiz de hala.
"Hiçbirşey eskisi gibi olmayacak" diye düşünmek yerine "herşey artık daha farklı ve daha renkli olacak" diye düşünmeli belki de.

Depresyonun en büyük düşmanı gene kişinin kendisidir sanırım.
Kimse kimseyi, kişinin kendi kendisini doldurduğu kadar dolduramaz.
Eğer ki bu; ip üstünde cambazlık yapmaksa..
Düşmemeye mecburuz..

Misafir Anne - Depresyon Bize Lüks

2010-12-16T13:44:00.000+02:00

Artık sadece kendimizden menkul olmadığımız, sorumluluklarımız olduğu için canımızın istediği gibi yaşayamıyoruz. Bu özlemi hepimiz zaman zaman duyuyoruz.

Ancak neden yaşadığımız sıkıntıları, depresyonumuzu çocuklarımızdan özenle gizleyip onlara hiç birşey hissettirmememiz gerektiğine şartlanmışız? Yok öyle birşey.

Bir yazı okumuştum, çocuklarımızı refahımıza değil hayatımıza ortak etmekle ilgili...Hayatın içinde üzüntü, sıkıntı, bıkkınlık, yorgunluk, parasızlık da var. Bu yazılarımıza da yansımıyor mu zaten? Bazı yazılarım insana gülmekten kriz geçirtirken bazıları salya sümük ağlatıyor. Tamamen ruh hali ile ilgili...Bunu kendimizden, çevremizden esirgemezken neden çocuklarımızdan esirgiyoruz.

Biz mükemmel değiliz, çocuklarımıza öyleymişiz gibi davranmak onlara yalan söylemektir. Onlar bunu " annem ne kadar mükemmel, ben de öyle olmalıyım" diye algılıyor ama mükemmel olmadıklarını anladıklarında ciddi bir depresyon geçiriyorlar. Neden yaptığımız hataları, bizi biz yapan öğeleri saklayarak çocuklarımıza karşı yalancı bir maske takınıyoruz ki?

Bunu yapmamaya çalışıyorum. Evet iyi örnek olmak adına yaptığım birçok şey var, bazen bazı gerçeklere biraz makyaj yaptığım da oluyor. Ama akşam eve yorgun gidiyorsam yorgunumdur, bunu saklamam, anlarlar ve ne yaparlar biliyor musunuz? Küçücük elleriyle bana masaj yaparlar, resim yaparlar, sofrayı kurmama yardım ederler. Belki vücudum değil ama bir anda ruhum dinleniverir. Ve çocuklarım da mutlu olurlar, annelerinin yorgunluklarını aldıkları için.

Veya kızım okulda arkadaşlarıyla bir sorun yaşadığında, mesela çocukluk acımasızlığıyla bir tanesi kızımı oyundan çıkardığında, eve üzgün gelen kızıma " üzülme ben de çocukken arkadaşlarımla problem yaşardım, bana da yapmışlardı, çok üzülmüştüm ama sonra böyle böyle oldu" demeyi tercih ediyorum. Ben mükemmelmişim gibi davranırsam, herşeyi bilen, hiç üzülmeyen, depresyon geçirmeyen, herkes tarafından kayıtsız şartsız sevilen, her zaman mutluymuşum gibi davranırsam, çocuklarımı şu vıcık vıcık anne-bebek dergilerinde bize empoze edilmeye çalışılan şekilde kusursuz yetiştirmeye çalışırsam yarın birgün gerçek hayatla karşılaştıklarında nasıl bir yara alacaklar?

Kimse kusursuz değil ve onlar kendi kusurlarını da başkalarının kusurlarını da tolere etmeyi öğrenmeliler.

Yapmaya çalıştığım şey onları hayattan korumak değil, hayata hazırlamak. Bir anne olarak görevimiz onlara her zaman mutlu, müşvik, sevecen ve hiç bir sorunu, özlemi yokmuş gibi davranmak değil, aksine tüm sorunlarımızın, hasretlerimizin, hayalkırıklıklarımızın yanında hayatı nasıl göğüslediğimizi göstermek. Bunu da kendimizi çocuklarımızdan gizleyerek yapamayız diye düşünüyorum.

Canınız camın kenarında kahve mi içmek istiyor, ki benim çok ister, alın elinize bir fincan kahve...bunda bir yanlışlık yok...yarın bir gün çocuğunuz da odasında yalnız kalmak isteyecek. Böylece hem o sizi anlar, hem de siz onu...Annenin de ihtiyaçları vardı, tıpkı her normal insan gibi...bunu anlamalılar. Ben kahve içmek istediğimde onlara da nesquick'li sür yapıp şık porselen kahve fincanlarına koyup servis yapıyorum onlara, onlar da evin kendi istedikleri köşelerinde yudumluyorlar kahvelerini...Kimse kimseye dokunmuyor.

Veya anne ile baba her zaman mutludur, asla ve asla çocuklarının önünde tartışmazlar filan...yok öyle birşey...kavga dövüş, dayak, bağırışma gibi istenmeyen durumlardan bahsetmiyorum elbette...Ama ufak fikir ayrılıklarına, küçük kızgınlıklara çocuklar şahit olabilirler. Kimse korkmasın, dünyaları sarsılmaz. Aksine insanların birbirine kızabileceğini ama sonra bir uzlaşma zemini yakalayıp sevgilerini saygılarını yitirmeden hayatı paylaşmaya devam edebileceklerini öğrenirler.

Bunları derken kastım işi gücü bırakın, çocuklarınızın ihtiyaçlarını boşverin demek istemiyorum, yanlış anlaşılmasın. Tabii ki görev ve sorumluluklarımızı yerine getireceğiz ama iç dünyamızın gerekliliklerini çocuklarımıza doğru bir şekilde aktarmalıyız diye düşünüyorum.

Lütfen kendinize çok yüklenmeyin. Evet anneyiz çok şükür ama bu kendi kimliğimizi resetlememiz anlamına gelmiyor.

---Gülçin---
http://www.neselihaller.blogspot.com/

Depresyonsavar

2010-12-16T10:52:00.003+02:00

Ben yapı olarak mutsuzluğa çabuk düşen biriyim. Pardon doğrusunu yazayım biriydim. Hava gri olsa mutsuzdum, bahar havasında başka mutsuzdum. Eşim verdiği sözü biraz geç tutsa yine mutsuzdum. Bazen bu mutsuzlukları öyle abartırdım ki, bütün enerjim düşer, bütün gün yataktan çıkasım gelmezdi. Herşeyi kafama takar bütün gece uyuyamaz ardından güne dinlenmemiş uyanır yine mutsuz olurdum. Günlerce, haftalarca sürdürebilirdim bu ruh halini. Hiçbir zaman depresyon tanısı konacak kadar kötüleşmesem de o karanlık sularda çok yüzerdim. Dim diyorum çünkü hayatımın bir dönüm noktası var ki o da gelen küçük mucize. O geldiği günden bu yana, benim mutsuzluk döngüm kırıldı. Lohusalık dönemi de dahil çok düştüğüm gün olmadı. Elbet her lohusa gibi hormon kurbanı oldum, ağladım, kötü düşüncelere teslim oldum ama mutsuzluk kapısına yaklaşmadım.

Bir çocuğun hayatımı bu kadar değiştirebileceğine hiç ihtimal vermezken benim depresyonsavarım oldu küçük ruh. Mutsuz oldum, güldü, unuttum. Gece uyuyamadım, sabah yataktan çıkasım gelmedi, önceleri ağlaması ile ardından gülüşü ile, şimdi ise anneee nidalarıyla beni hayata bağladı beni o. Eşime mi kızdım, onun bir şebekliğiyle unuttum bütün kırgınlığımı, kızgınlığımı. Bir boşlukmuş beni mutsuzluğa sürükleyen onu doldurdu.

Ardından ondan ayrıldım, yine yeniden yalnız hayatıma geri döndüm. O günlerin yüreğimde yarattığı ızdırabı bazen yazarak atmaya çalıştım, bazen avazım çıktığı kadar ağlayarak. Olmadı olamadı ve ben depresyonun kapısına yine dayandım. O zamanlarda bile tam düşmedim o karanlık kuyuya. Düşemedim. Ona kavuşacağım günün hayali ile tutundum yeniden hayata. En zor günlerimde dahi onun için ayakta kalmam lazım diye motive ettim kendimi. Onun ona rehberlik edecek bir anneye ihtiyacı vardı. Ben onu vermeliydim.

O hiç bilmiyor hayatımdaki önemini. Belki ileride de bilemeyecek beni nelerden koruduğunu. Bilmiyor ki bugün bu kadar mutlu bir kadınsam en büyük sebebi o.

Bazen geride bıraktığım hayata bakıyorum. Özleyeceğim, yapamadığım için beni mutsuz edecek şey var mı diye. Yok diyorum kendime. Mutlusuzluklarım kalmış aklımda. Eşimle başbaşa güzel yıllar geçirdim. Bu zamanlarda ruh hallerim yüzünden onu çok zorladım. Zamanında bizim için rutin olmuş, artık mutluluk sebebi olmayan şeyleri dar zamanlarda kaçamak şeklinde yapmak bile beni mutlu ediyor şimdilerde. İnsanın eşiyle altı ayda bir de olsa başbaşa o da bir saat dışarı çıkabilmesi ne keyifmiş oysa.

Kendi ruh hallerimi yazacakken birden çocuğuma yazılmış bir yazıya döndü ama ben gerçekten anne olduktan sonra kurtuldum o iniş çıkışlardan. Artık benim için lüks ruhsal iniş çıkışlar. Zaten evde iki yaş bunalımına girmiş bir varlık varken ne mümkün inmek ya da çıkmak :)

Misafir Anne - Anneyiz biz; depresyon bize lüks…

2010-12-16T08:42:00.000+02:00

-Bir yere oturup o yerden sadece BEN istediğimde kalmak istiyorum.

-Bir kahvaltı sofrasına saatlerce derin sohbetler eşliğinde oturmak istiyorum.

-Bir filmi başından sonunu kadar izlemek istiyorum.

-Cam kenarında bir koltuğa oturup, bir kırlente sarılıp anlamsızca sokaklara bakmak istiyorum

-Küçücük bi kız çocuğunun babasına sokulduğu gibi bir kucağa sığınmak istiyorum.

-Yere oturup kanepeye yaslanıp kocaman bi fincan bol sütlü ve şekerli kahveyi tadını çıkara çıkara sıcak sıcak içmek istiyorum

-Öğle saati otur otur uykum gelsin kanepede şekerleme yapayım istiyorum...

Depresyondasın demişlerdi bu yazıyı blogumda yazdığımda. Aslıda ne kadar masum istekler değil mi? ama anneysen yapamazsın bunları ya da tam istediğin anda yapamazsın. Anne oturmak isterken çocuk kovalamaca oynamak ister. Anne kahvaltıda sohbetteyken çocuğun çişi gelir, sen camdan dışarıya bakmak iste dur onun umrunda mı? O Caillou izlemek ister o sırada….

Annem -Anneler sıcak çay içmez,karnı tok gezmez, temiz üst giymez…. der.

Annemlerin zamanındaki gibi anne olamadık biz, isteklerimize anneyiz diye ket vurmadık.

Ondan beklide depresyonlarımız bu memnuniyetsizliklerimiz.

Halbuki tüm uykusuz gecelerin sabahında, tüm ertelenen isteklerin ve can sıkıntılarının sonunda canlarımızın gözlerindeki anne ışıltısı unutturuyor her şeyi. Depresyona girmenin, sızlanmanın, şikayet etmenin bir anlamı yok.Darlandığımız anlarda önce çocuklarımıza sonra çocuğu olmayanlara bakıp şükretmek lazım…

Anneyiz biz; depresyon bize lüks…

---N.Işıl KARAGÖZ---

http://www.nisasena.blogspot.com/

Bir Mektup

2010-12-16T07:32:00.005+02:00

Canım,

Zor günler bunlar. Senin hayatının en zor günleri, o yüzden bizim de. Çok uzağız birbirimize, ama benim aklım, kalbim her an seninle dolu. Oğlumla dolu kısımlardan izin alabildiği ölçüde.

Sabah uyandığımda, ilk sen geliyorsun aklıma. Senin gecen nasıl geçti acaba? Sabah nasıl uyandın? İçim yanıyor, yatağa yapışıp kalmak istiyorum, başımı yorganın altına sokup gerçekleri dışarıda bırakmak ama o anda içimden gelen bir ses uyarıyor beni: Hadi oğlun uyanmadan kalk elini yüzünü yıka, kahvaltısını hazırla. Başlıyorum koşmaya.

Sonra o uyanıyor (tabi benden daha önce uyanıp beni de uyandıran olmadıysa), ona kahvaltısını ettir, oyunlarını oynat, ortalığı toparla öyle bir maraton ki. Arada o kendi kendine birşey oynar gibi olduğunda yine aklıma düşüyorsun, gözlerim doluyor ama sanki hissetmiş gibi gelip bacaklarıma yapışıyor, ilgi istiyor benden. Gülümseyerek oyunlar oynamamı. Gülsem sana haksızlık gibi, gülmesem ona. Gülüyorum, başka çarem yok.

Sonra o uyuyor, kendimle başbaşa kaldığım saatler. Senin için yapabileceğim ne varsa onun mücadelesine giriyorum önce. Ne kadar kaçsam da ara ara derin düşündüğümde aklımı kaçıracak gibi oluyorum. Hatta keşke kaçırsam, şu aklım çıksa gitse başımdan rahat etsem diyorum ama o akıl içine bir de 'oğlunun öğle yemeğini hazırladın mı?' sorusunu almış olarak geri geliyor. Ah tabi ya, o birazdan uyanır, koşuyorum mutfağa. Nerden geliyor bu güç bilmiyorum, sadece kıpırdamadan oturmak istiyorum bütün gün ama neredeyse hiç oturamıyorum.

Daha yemeği yapamadan uyanıyor genelde. Yanına koşuyorum, sarılıyor bana. Sanki hiç bir dert yokmuş dünyada gibi mutlulukla içim eriyor. Sonra yine aynı döngü, yemek yedir, oyun oyna, beraber gül, eğlen... Senin canın için endişe etmek bir yanda, bana emanet bir canı en iyi şekilde büyütme kaygısı diğer yanda. Sen oradayken boğazımdan lokmaların geçmemesi bir yanda, oğlumun her yediği lokmayla karnımın doyması diğer yanda. Sen o haldeyken yaşadığım her lükse lanet etmek bir yanda, oğlum için herşeyin en iyisi olsun diye çabalamaktan vazgeçmemek diğer yanda.

O uyurken belinin açıldığını görüp örtüverdiğimde dünyadaki bütün sıkıntılara çözüm bulmuşum gibi bir haz yaşıyorum hala ya da o tatlı tatlı gülümsediğinde ben ve sen dahil dünyadaki tüm insanlar mutluluk içinde gülmeye başlıyor zihnimde ya; işte bunları hangi mantıkla açıklayabilirim bilmiyorum.

Bütün gün böyle geçiyor. Ruhumda başka mücadele, zihnimde, bedenimde başka. Günü bitirip onu uyuttuğumuzda ben de fiziksel olatak bitmiş oluyorum zaten. Yine sıkıntı içinde kalan birkaç işimi yaptıktan sonra uyumaktan, rüyalarımdan korkarak uykuya dalıyorum.

İyi mi bu durum kötü mü bilmiyorum. Fırsatım olsaydı rahat rahat acı çekseydim daha mı iyiydi karar veremiyorum.

Düşündükçe beni en çok üzen, içimi en çok parçalayan ne biliyor musun?
A, oğlm uydnı. Gitmem lazm. Üzgüünm.
B.

depresyondayım, unutulmak istiyorum...

2010-12-14T16:48:00.003+02:00

Gebelik ve lohusalıkta annenin ne kadar depresyona yakın olduğu tıp otoritelerince de kabul edilen bir gerçek. En normalimiz bile daha duygusal, daha alıngan ve ağlamaya daha eğilimli geçiriyor bu dönemi. Anne olmak tartışmasız çok güzel ama anneliğin üzerimize giydirdiği sorumluluklar, iyi anne olmak adına yapılan fedakarlıklar, çocuğun hastalanmasından, düşmesinden, iştahsızlığından, zayıflığından dolayı hissettiğimiz suçluluk duygusu epeyce bir baskı oluşturuyor üzerimizde. Biraz daha büyüdüklerinde fiziksel bakım ayağına bir de eğitim ekleniyor. Televizyon karşısında yedirmemeli, kendi kendine uyumalı, evi güvenli hale getirelim, her gün dışarı çıkaralım, sesimizi yükseltmeyelim, hep sevecen güleryüzlü bir iletişim tercih edelim, olmazların sebeplerini anlatalım, ceza yok, ödül yok, tehdit yok, kıyaslama yok, engellemeyelim, her şeyi kendi yapmak istiyorsa yapacak, kıyafetlerini kendi seçecek, tercihleri olacak, saygı duyacağız, damak zevki var zorlamayacağız vs vs vs.... Tüm bunları artık bilmeyen anne yok, televizyonda, internette, gelişim kitaplarında bahsedilen şeyler hemen hemen aynı... 2 yaş çocuğuna nasıl davranılır, bir ergene nasıl davranılır hepimiz biliyoruz....

Peki kolikli bir bebeğin bakımıyla uğraşan, günlerce uyumayan, hayatın aktüel gerçeklerini artık hiç umursamayan, banyo, yemek, tuvalet gibi temel ihtiyaçlarını insani bir şekilde karşılayamayan, kocasını sadece bebeğin bakımına yardım eden bir kurtarıcı olarak gören, temizlik yapmayı, yemek yapmayı bile özleyen, sinemaya gidebilmek bir yana bir diziyi takip edebilmeyi dahi hayal edemeyen, kendini kadın değil yalnızca anne olarak hisseden bir yetişkine nasıl davranılır biliyor muyuz? Aldığı kültür ve içgüdüleri, hayattaki en büyük, en kutsal ve en önemli sosyal rolünün "annelik" olduğunu haykırdığında, hasta olmayı ve dinlenmeyi kendine hak görmediğinde, birey olduğunu, kendi isteklerini unuttuğunda, 3 yaşına kadar çocuğunun yanında olamazsa bir şeylerin eksik olacağına inandığında, eşi ile sevgili değil, karı-koca olduğunu hissettiğinde, yaşadığı ikilemler, vicdan azapları ağır geldiğinde, çocuk bakımı, ev işleri, çalışan anne olmak, anlayışlı eş olmak, hayırlı evlat olmak artık zor geldiğinde ve unutulmak istediğinde, kaçmak, göçmek istediğinde acaba yavaş yavaş depresyona yaklaşıyor olabilir mi?

Yeni yeni duymaya başladığımız mutlu anne=mutlu çocuk denklemine yürekten katılıyor ve destekliyorum. Hatta =mutlu aile=mutlu evlilik diye de eklemek istiyorum. Annenin en ufak bir hatasında çocuğun kişiliğinin alt üst olacağını iddia eden, anneye nefes alma imkanı bırakmayan, robotlaştıran, kurallara boğan yaklaşımları kınıyor, reddediyorum. Kurallarla değil kendi iç sesimizle ve çocuğumuzu dinleyerek geliştireceğimiz güvenli iletişimin en doğru yol olduğunu düşünüyorum. Sağlıklı nesiller için lütfen anneleri rahat bırakalım...

Depresyon Lüks Bize

2010-12-13T10:14:00.000+02:00

Zor zamanlarımız olur bazen.Sabrımızın tükendiği zamanlar.Biz herşeyi yolunda götürmeye çalışırken çevremizde olup bitenler bile etkileyebilir bizi.Çünkü biz kadınız ve bu bir gerçek, duygusal varlıklarız.

Çocuklarımız olduktan sonra sahip olduğumuz "anne" sıfatı bize bir de "güçlü" olma bonusunu ekledi.Biz güçlü olacağız ki onlar da öyle olsun...

Yanlarında sesimizi yükseltmemeye çalışırız.Ağlamamaya, kötü konuşmamaya.Onlar pespembe bir dünyada yaşasın isteriz, biz gride yaşadığımızı bilsek bile.Onlar hep gülsün isteriz, bizim içimiz kan ağlasa bile.Bir nevi "Hayat Güzeldir" hadisesi yaşanır, ne olursa olsun hep ayakta kalmaya dair.

Bu hafta "Güçlü olmaya çalışan" anneliğimizi tartışacağız.

İnsan olduğumuzu, zayıf olduğumuzu unutmadan...ve unutmayın "Misafir Anne" olabilirsiniz konularımıza.

Beğenmeniz dileğiyle.

Şimdiki Çocuklar Daha Şanslı

2010-12-12T22:45:00.003+02:00

Evet ben de sabahın köründe bir an önce önlüğümü giyip , artık sönmeye yüz tutmuş sobanın üzerine abanıp da Bayan Karabiber'i seyrettiğim anları çok özlüyorum, cumartesi günleri Cumartesiden Cumartesiye adlı çocuk programında çizgi film gösteriyorlar diye sabah içim kıpır kıpır uyandığımı da iyi bilirim. Hele Düğme Burun'u kaçırmamak için eve koşarken heyacan ve panikten yanlış yollara sapıp kayboluşum...

Şirinler,Ninja Kaplumbağalar,He-Man,...

Tom ve Jerry 'de Tom her seferinde bi şekilde patlar,uçurumdan düşer,tüyleri yanar,tuzla buz olur halde yerlere dökülürken ağlayarak anneme "Anne bu geçen seyrettiğimde ölmüştü hala neden sapasağlam?"diye soruşum ve annemin bana çizgi film olduğunu anlatma çabaları da hala gülerek andığımız bir anıdır.

Bize sunulan 3-5 çizgi film vardı ve biz bunları seyrederdik.Biz derken her kesimden ,entellektüelinden kara cahiline,zengininden fakirine bu filmleri seyretmeyen yoktur teknoloji öncesi çağlarda doğanlarımızdan. Seçme şansı olmaksızın,"Acaba bu Tom ve Jerry bu yaşta çocuğa uygun mudur?" a bakılmaksızın seyrederdik.1 yaşında 3 yaşında farketmez , çocuk çizgi film sever , aç seyretsin . Dedem eve video oynatıcı aldığında anneannemin gayet safiyane duygularla söylediği ilk şey"Bey çocuklara miki film alalım da seyretsinler"demesi ki burada kadıncağız miki filmin miki mouse olduğunu sanıyor tabi ki ,ben oğlum için yuva ararken ve onca yuva dolaşıp aradığımı bir türlü bulamazken,"Valla bize dayıyorlardı çizgi filmi , sabahtan akşama kadar.Noldu?" demesinden yola çıkarak söyledim bunları.

Oysa şimdi öyle mi sayısını bilmediğim çizgi film kanalı var kanal diyorum çizgi film değil. Aslında çok şanslı çocuklarımız.Hangisini seyredeceklerini biz seçeceğiz içlerinden. Kendi süzgecimizden geçireceğiz,bilgi süzgecinden geçireceğiz,zararlı olanı , çocuğumuzun mizacına uymayanı eleyeceğiz. İstemezsek belli bir yaşa kadar hiç tanıştırmayacağız onu çizgi filmlerle. Aslında onlar bizden daha şanslı,önlerinde daha çok alternatif var , biri olmazsa bir diğeri iyidir mutlaka.

Ama işte biz seçeceğiz derken oradaki biz her kesimi kapsamıyor ne yazık ki...

Eskiden Biz Çizgi Film Gibi Çizgi Film Seyrederdik..

2010-12-09T15:49:00.001+02:00

Uslu bir çocuk olduğumuzda Şirinler'i görme umudunu yaşamayan var mı aramızda?

Ya da ıspanak yedikçe Temel Resi gibi güçlü olacağımıza inanmayan?

Diyalog olmayan Pembe Panter'de bile açmıyor muyduk televizyonun sesini?

Taş Devrinde'ki Dino gibi dinazor beslemeyi düşünmediniz mi hiç?

Tom ve Jerry'de her seferin de minicik fareye yenilen Tom'a gülmüyor muyduk?

Pekii TRT 1'in Bay Meraklısı? Cenk Koray'ın programındaki bir el'in çizdiği çizgi kahraman.. Abaragandi
puhahahha diye gülen..

Şimdiki çocuklara ne anlamsız gelir değil mi bunlar?
Yazık, gerçekten de..
Ben 20 sene sonraki çizgi filmlerin korku filmine benzemesinden endişeleniyorum artık..

Hayatın çizgileri...

2010-12-09T10:37:00.003+02:00

Biliyorum büyüyünce dalga geçecek bizim çocukluğumuzun çizgi filmleriyle, sevmeyecek...

Oysa bizim hayatımızın parçasıydı onlar küçükken, He-man' ın hayranı, Yakari' nin benzeriydim...

Pazar günleri sabahın köründe kalkardık ablamla, deliliğe bak..

Ev soğuk olurdu, sokulurduk birbirimize, seyrederdik saat 12' lere kadar sıradan tüm çizgi filmleri...Dvd yoktu ki anacım, istediğimiz saatte seyredebilelim, mecburduk TRT' nin saatine...

Sevmeyecek dedim ya, ben de şimdiki filmleri sevmiyorum, hele şu Gece Bahçesi denen filmden nefret edecek kadar....

Eh Caillou idare eder birazcık...

Ama çizgi film seyretmek güzeldir....

Şiddetsiz olması şartıyla...

Çizgi film seyretmek güzeldir,

Hele de yanında birlikte izlediğin biri olursa...

Uçan Kaz

2010-12-07T12:05:00.000+02:00

Her Pazar sabırsızlıkla beklerdik abimle işitme engelliler haber bülteninin bitmesini. Hemen arkasından Uçan Kaz ve Nils (sanırım tam adı buydu) başlardı çünkü. Küçük bir oğlan çocuğunun dev bir kazın boynuna oturup uçması bizi nasıl heyecanlandırırdı anlatamam. Ne kadar değerliydi, ne kadar özeldi bizim için. Tam 7 gün, koskoca bir haftanın sabrı vardı o dakikalarda. Şimdiki gibi televizyonu açtığımızda çeşit çeşit çizgi film kanalları bulamazdık, bilgisayardan video izlemek gibi bir kavram zaten yoktu. Televizyonda özenle seçilmiş, çocuklar için uygun zaman dilimlerine yerleştirilmiş birkaç tane ama yeterli sayıda çizgi filme idare deredik. Çok da mutluyduk bana göre.

İçinde yaşadığımız zamanda çocuk yetiştirmek de çocuk olmak da çok zor. Herşey gibi çizgi filmelrin de ucu bucağı yok ve işin kötüsü bizim zamanımızdaki gibi çizgi filmler gibileri yok. Ya şiddet ya büyü ya uzun bacaklı kızlar. Gece yarılarına kadar açık çizgi film kanalları, onların önünde hipnotize olmuş gibi oturan çocuklar.

Oysa Heidi ne kadar sevimliydi ve ne kadar gerçek...

Kızım 2,5 yaşında ve çizgi film izlemişliği henüz yok. Evimizde çizgi film kanalı da yok, hepsini sildik. Bu kaçış ne kadar sürer bilemiyorum tabi ama en azından kreşe başyana kadar ki 3,5 yaşını geçmiş olacak televizyon seyrettirmediğimi bileceğim.

Çizgi Filmler

2010-12-06T09:59:00.002+02:00

Bir ara moda olmuştu.Youtube'un özgür olduğu zamanlarda, "80'lerde çocuk olmak" isimli videolar tavan yapmıştı.İşte o videolardan ilkini ağlayarak izlediğimi hatırlıyorum."Yakari"yi görmüştüm.Burnumda neden ve nereden geldiğini bilmediğim bir silgi kokusuyla...

Çizgi filmler çocuklarımızın hayatlarına, hafızalarına kazınıyor.Şuan bile 20 yıl önceki çizgi filmler üzerine konuşup mutlu olabiliyorsak, o zamanlar ne kadar önemsediğimizi bir düşünün.

Şimdilerde bizim "He-man"lerimizin, "Ninja Kaplumbağa"larımızın yerini ne idüğü belirsiz, şiddeti ve hırsı körükleyen çizgi filmler almış.Umut timsali Peter Pan yerini, güzellik ve moda yörüngesinde dönen Winx Kızları'na kaptırmış.

Benim oğlum henüz çok karakterli, karmaşık konuları olan çizgi filmleri izlemek için çok küçük.Bizim bir Caillou'muz var bir de Pepee'miz.İkisinden de çok memnunuz:)

Bakalım bu hafta annelerimiz neler anlatacaklar.Onlar neler izliyordu, çocuklarımız neler izliyor ve neler düşünüyorlar?

Sevgiler.

Üçü Bir Arada.. Monçiçi, Kömür, Tohum..

2010-12-02T14:43:00.001+02:00

Benim zamanında pekines kırması bir köpek kızım vardı, adı MONÇİÇİ. 2 tane yavrusu oldu ve 3 gün sonra kaybettik. Monçiçi ondan sonra bunalıma girdi.
O sıralarda babam işyerinin önünde ezilmek üzere olan, daha gözleri açılmamış simsiyah bir kedi getirdi eve. Biraz büyüsün isteyen birine veririz demişti.
Ama Monçiçi bizim KÖMÜR'Ü kendi kızı sandı. Onu emzirdi, hergün tüylerini temizledi. Yaramazlık yapınca kuyruğunu ısırdı.

3 yıl yaşadılar koyun koyuna. Sonra evimize muhabbet kuşu geldi. Hem de kendisi geldi.
Bir sabah kahvaltı ederken evimize girip masamıza kondu.
Ee gelene git denmez tabii, kuş hakkında hiçbir şey bilmememize rağmen aldık TOHUM'U. Ama veterinerin dediğine göre çok yaşlıymış. Tabi bizim Monçiçi ve Kömür dinler mi yaşlılık. Bütün gün peşindeler kuşun.
Hele Kömür; bizim Tohum uçtukça ona oyun yapıyor sanıyor. Tohum da geceleri gidip kömür kızımın üstünde uyuyordu.

6 ay kadar sonra Tohum öldü. Kömür günlerce evin içinde onu aradı, ağladı. O ağladıkça, onu kızı benimseyen Monçiçi de ağladı. Evde tam bir matem havası var yani..

Tohum'un ölümünden 4-5 ay sonra Kömür kızım, anne sütü içemeyen kedilerde çıktığı söylenen gençlik hastalığına yakalandı.
Monçiçi'nin sütü yeterli olmamış. Çok acılar çekti, en sonunda yürüyemez yemek yiyemez oldu.
Kömür'le birlikte Monçiçi de hep ağladı. En sonunda bir gün Monçiçi'nin kucağında yatarken gitti.
Monçiçi ise saatlerce yanına yaklaştırmadı bizi kızını vermemek için.

Ondan sonra Monçiçi'mizin de eski sağlığı ve neşesi kalmadı. Birkaç yıl yaşadı. Sonra o da gitti.

Doğduğumdan beri Monçiçi, Kömür ve Tohum haricinde o kadar çok kedi ve köpeğimiz oldu ki. Tavşanımız, civcimiz, balığımız..
Annemlerde hala bir kedi var. adı LOKUM ya da nam-ı değer BOKUM. Ayaz'ı hiç sevmeyen ve ondan köşe bucak kaçan, yanından geçerken oğluma pati atmaya kalkan Lokum.
Karşı apartmanımızdaki teyzemlerde 2'si kör 5 kedi var. Bir tanesinin Ayaz'la muhteşem oyunlar oynadığı..
Karşı dairemde, bizim kapıyı açık gördüğü her an bize kaçan bir golden retriever var. Pamuk'umuz..
Gelip Ayaz'ın oyuncaklarını çalıp giden Pamuk..
Ayaz kuyruğuna asılıp sırtına tırmanmaya çalıştığında (ki 4 ayak üstündeyken Ayaz'dan çok daha uzun boyu) kıpırdamadan duran, hatta burnuyla itekleyerek ona yardım eden Pamuk.
Ayaz ağladığında kapımızı tırmalayan Pamuk..

Ananem annem, annem bize öğretti. Bende oğluma öğreteceğim inşallah.
"Hayvanları sevmeyen, insanları da sevemez.."